1041. Spacer w Glasnevin.

Miałam wczoraj pomysł, żeby jechać do Glasnevin pospacerować po cmentarzu, pogoda była niepewna, więc plan migotał. A jednak! Zjadłam resztki wczorajszego obiadu, skuszeni słońcem ubraliśmy się fikuśnie i wyruszyliśmy około południa. 

W temacie fikuśnych strojów: Fred miał na sobie musztardowe spodnie, granatową koszulę od żony (w delikatne gwiazdki trójramienne), szary pulower z merynosów w jodełkę, tweedowy kaszkiet w kratkę, szaro-granatowy szalik od sąsiadki, niebieskie cielaki i brunatno-bordowy płaszcz w ciemnoszarą pepitkę (to wszystko dyktował mi małżonek), ja założyłam berecik-żołądź, jasnoniebieski sweterek z kaszmiru, sztruksową spódnicę w kolorze rudym, ciemnoszare rajtki, jasnoszare martensy, do tego wełnianą marynarkę w zielonkawo-bordowate esy floresy, bezpalcowe rękawiczki w kolorowe paski, zielony szalik z kaszmiru (miałam jeszcze zielony płaszcz, ale było na tyle ciepło, że się w ogóle nie przydał). 

Oczywiście zaczęliśmy od grobu Michael Collinsa, bo wszyscy zaczynają, potem mi się pomerdało, że leży tutaj Ojciec Ted (a nie, bo w Glasnevin go tylko skremowano), a potem znaleźliśmy rodziców Joyce'a. Następnie rozglądaliśmy się za srokami, szarymi wiewiórkami i barankami przypominającymi bobroprosiaki. Za wiewiórkami w szczególności po tym, gdy przyłapaliśmy jedną, jak ogryzała ludzką kość. 

Po spacerze Kochany był już solidnie głodny. Najpierw pojechaliśmy do Swords, ale Milano miało zarezerwowane stoliki, tyle dobrego, że Fred kupił kocie naklejki, którymi w domu obkleiłam po dziecięcemu prezent dla Anne. Wróciliśmy do Drołdy i obiad został zjedzony w Borzalino (makarony pyszne). A teraz trawimy oglądając zdjęcia, Fred już myśli o organizacji jutrzej pracy, w głośnikach przeboje Janice Joplin.