1408-1410. Przedloty.

Wtorek
Poniedziałek zakończyłam miłą wymianą zdań z Anne z okazji, że obie zapomniałyśmy o swoich urodzinach. Kot znowu budził mnie z dziesięć razy, więc sen miałam niespokojny, choć twardo nie zamierzałam wstawać na pacnięcia Jaśniepańcia (na śniadanie zeżarł dwie dokładki do czysta, no mój borze, nieomal umarł z głodu przez matkę okrutną i nieczułą). Rano rozmowa z Kochanym, on też w stresie, bo wiadomo, Tworzy. Przy śniadaniu ząb ukruszył się mi do końca, farewell szóstko (i dobrze, to była chyba ta część, która raniła mi dziąsło). Tymczasem mysz żyje sobie cichutko pod miotłą lodówką, całkiem żwawo zwinęła ociupinkę chleba, którą jej podrzuciłam w prześwit między słoikami, cheddarem też nie wzgardziła. Wieczorem Anne zaśmiewała się do rozpuku, gdy opowiedziałam jej o mojej wspaniałomyślności (tuż przed dziesiątą wieczór syn znajomej Anne podrzucił mi żywołapkę, niby przy okazji wyprowadzał psy, ale jestem wdzięczna, tym bardziej, że pogoda nie zachęcała i tuż po jego wizycie lunęła kolejna hojna porcja deszczu).

Środa
Mysz próbowała dostać się do sera, ale nie dała się złapać. My bad. Dzień stresujący, najgłówniej z powodu upływającego czasu, chociaż dzieciak z autyzmem też jest punktem zapalnym. Wieczorem dzwonię do mamy sprawdzić jak tam - w domu rodzinnym nadal choroba. Wymyślam sobie, że po sobotnim odstawieniu maniany, pójdę na cmentarz posprzątać groby dziadków i cioci Stachy. Jeśli rodzice dadzą radę, może pojedziemy na dalszy grobbing, bo to zawsze jest ciekawe. Kochany dzwoni dopiero po dziewiątej, miał bardzo emocjonujący dzień, nagrał dużo materiału i chciał mi o tym opowiedzieć.

Czwartek
Miał być dzień z wilkołakiem, ale cieszę się, że poprosiłam o wolne. Jak miło się nie spieszyć, wstaję dopiero po ósmej i zaraz oczywiście przeganiam Amber (łudziłam się jakiś czas, że żebraczyna dała sobie spokój, ale nic z tego, wczoraj uderzyła ponownie z siłą huraganu wymiatając do czysta wszystkie miski Rysiowe). Czwartek zachęcający, w ciągu dnia byłam nawet na krótkim spacerze ze słuchawkami na uszach. Fred pracował dzisiaj do późna i z góry uprzedzał, że u rodziców będzie dopiero w nocy (tatko jutro znowu do lekarza, bardzo się mi to wszystko nie podoba). Tymczasem "zbiegłam" sweterek Missoni (niebiesko-zielony, w kratkę dziergany), temperatura prania niby letnia, ale podziałała źle na jeden ze splotów i bryndza, nie wiem, czy da się to naprawić. Poza tym po odprawie pierwszy raz mam taką sytuację, że numer siedzenia zostanie mi przydzielony dopiero na lotnisku. Niepokojące. Kochany już u rodziców.