2155. Plany i latające koty.

Podjenam decyzję o przeznaczeniu czasu świątecznego, czyli kupiłam bilety w obydwie strony u pana Ryanaira, przy okazji dość tradycyjnie już mało mnie szlag nie trafił (system coś tam zapisał i nie chciał tego odhaczyć, rzecz w sumie zbędną, ale byłam tego pewna na sto procent dopiero, gdy godzinę później porozmawiałam z chatem, który zresztą udzielił mi błędnej informacji i problem urojony musiałam rozwiązać sama). Do tego o poranku, podczas dzikich kocich harców, potwory zrzuciły na podłogę przybornik kawowy, a że wewnątrz była miska ceramiczna własnymi moimi ręcami uczyniona, teraz miska jest w trzech częściach. Oj, wychodząc z domu miałam ciśnienie lepsze niż po kawie.

Ponieważ dziewczyny skaczą po meblach, Mańka niesamowicie poprawiła swoje osiągi: potrafi skoczyć na człowieka, w tym przypadku na matkę, z odległości prawie dwóch metrów. Zuch, przerażający, ale zuch. Niestety, też coś w łebku jej przeskoczyło, bo na moich oczach osikała dzisiaj podnóżek-szufladę na kocie przegryzki. Podnóżek jest z materiału, był przykryty kocykiem, po nim też pociekło, więc koc od razu do prania.

To mały potwór sikający (oraz skaczący jak Małysz):

A to siostra, niby mądrzejsza, ale w rozrabianiu wcale nie gorsza:

Praca standardowo, za to wieczór jak marzenie: czyściutka i pachnąca, trochę w Kuchniosalonie, trochę w sypialni czytam na czytniku The Outrun, która okazuje się bardzo moją książką. Co tam jeszcze? Rano zdzwoniłam się z tatkiem, żeby mu poszczebiotać, kiedy wpadam. Chyba pójdę wcześniej spać, bo coś mi chodzi po nogach, jakieś ogromne zmęczenie, a może starość.