2280. Przedostatni.

Rano poszłyśmy z mamą na cmentarz, drogą obok sklepu, więc była to szczególnie udana ekskursja (mama nie lubi chodzić po wsi, dla mnie robi wyjątek). Znowu wymieniamy się pomysłami nagrobkowymi. Czy przenieść ciocię Stachę do grobu dziadków? Ale jak? Ile to kosztuje? Czy to ma sens? A może nowy pomnik? W jakim kolorze? Czy istnieją chabrowe marmury?

Po obiedzie wyjechaliśmy z Kochanym do Tcy. W Kocie wypiłam kawę z mlekiem owsianym, niestety wszystkie ciasta były z laktozą, więc (bardzo niechętnie, ale jednak) ograniczyłam się do napoju. Podjechaliśmy do stawów, żeby zrobić ósemkę. Dzisiaj pogoda znacznie gorsza, chłodniej, szarzej, gdyby nie kacza kopulacja, trudno byłoby dostrzec wiosnę. 

Wieczorem serfowałam z mamą po drzewie genealogicznym, przy tej okazji niespodziewanie znalazłam Rozalię, moją hipotetyczną praprababcię ze strony taty. Przyjrzę się bliżej temu odkryciu, gdy będę miała dostęp do własnego lapka, tutaj korzystam z cudzesów, a to nie to samo — drzewienie wymaga namysłu, przestrzeni, siorbania napojów w niespiesznej zadumie.

Przez cały czas towarzyszą nam zwierzaczki, tłusty Wojtuś, pęczniejący kadłubek Rozalki, niuchająca Niunia, oraz czarne siostry, które przemykają jak duchy, chyba, że ze stołu zanęci zapach obiadu. Przesuwam Maksia w kierunku posłania (niedowład nóg postępuje), podobnie jak przesuwam Gosię psa, gdy otwieram bramę i chcemy wjechać samochodem na podwórko (Gosia nie słyszy, widzi też coraz słabiej, więc nie od razu wie, o co mi chodzi). Brodzimy w kłakach, wysłuchujemy pieśni godowych, wbrew pozorom jest to wszystko w pewien sposób optymistyczne.

Na razie nie chce mi się odprawiać lotu, zamiast tego zagłębię się w Lalkę i perłę, a potem będę śniła ile wlezie.