2347. Świat pozieleniał.

Teraz bardzo dobrze to widać: w ogródku rozrastają się gąszcze krzewów, z przyrostem ruszyła bieda-choinka, która zeszłej wiosny nieomal straciła choinkowe życie, liście zupełnie przesłoniły gawronie gniazda misternie zbudowane nad drogą, w mieście nie ma śladu po różowych kwiatach sakury.

Czwartek zgęstniał przed południem: czekałam na audyt, potem dłużej rozmawiałam z szefową, następnie do mojego malutkiego biura zaprosiły się (spóźnione) trzy dodatkowe osoby z których jedna dyskretnie ziewała. Nie powiem, żeby było nieprzyjemnie, ale dłużyło się, półtorej godziny nawijki o rzeczach, przez to nie mogłam zrobić tego, co sobie zaplanowałam. Trzeba będzie się zmagać jutro.

Nie od razu wróciliśmy do domu, najpierw chwila na zakupy spożywcze w dużym Tesco (Kochany wyławiał przeceny). Po obiedzie (dojadamy wczorajszy gulasz, na odmianę z kopytkami) wyszliśmy na dwór z myszkami. Dziewczyny skupiły się tym razem na ogródku, bardzo śmiałe wskakiwały na mur oddzielający nas od sąsiadów, Bronia wylegiwała się na skrzyni ogrodowej. Po prostu słodkości.

Tak wygląda kotek, który usłyszał stado kawek:

Skończyłam czytać Antonówki Sylwii Frołow (Czarne, 2020).

Galopujące zmęczenie przysłania mi, co mogłabym dodać. Chyba o czymś zapomniałam. A może nie, może były to rzeczy jeszcze mniej ważne.