1632. Sąsiady.

Dzień świętego spokoju (Rosjance nie zostało odpuszczone, ale to kwestia pryncypiów). W kawiarni zaczęłam czytać Marqueza, bardzo dobry tekst, spora przyjemność (wydanie po angielsku). Po południu wracałam do domu autobusem i na dworcu chwilę czatowałam z Ivą (teraz wiem na pewno, że jej partner to Li od Liam). Rozmawiałyśmy o jej psie oraz o sąsiedztwie. Gdyż się okazuje, że Iva nie lubi Anny i przedstawiła mi powody, dlaczego. Moje sąsiedzkie relacje z Anną zostały nadszarpnięte przez akcję szpaczą, ale też nie jestem skłonna pchać się między wódkę i zakąskę. Prawdę mówiąc, po mojej stronie zaangażowanie emocjonalne jest minimalne, mam ciekawsze sprawy na głowie (gdyż za rozczarowaniem podąża obojętność). Przed autobusem i w drodze powrotnej blade wspomnienie Polski: migrantki (chyba ukraińskie) nie stają w ogonku, tylko się rozpychają i walczą o miejsca siedzące, następnie walczą o przestrzeń w czasie wysiadania. Z Kochanym jemy obiad(y), rozmawiamy (wiele tematów), dzwonię do mamy, rozmawiamy (pogoda, listy wyborcze, języki). Jest dobrze.

1631. Es war schön dich kennenzulernen.

Rano Kochany podwiózł mnie do miasta i pojechał odstawić samochód do nowego mechanika. Jego droga popołudniowa też była nieco zagmatwana, więc zrobiłam obiad osobno dla siebie. 

W pracy spotkała mnie miła niespodzianka: wraz z gardzistami przyjechało do Centrum dwoje młodych policjantów z Niemiec. Policjantka, Karolina, była bardzo sympatyczna, zareklamowałam jej naszą wieś, chwilę rozmawiałam po angielsku i niemiecku. To drugie to było bardziej dukanie, ale przypomniało mi się, jak lubię ten język i że on chyba lubi mnie. Czyli, rano Rosjanka mi humor zepsuła, Niemka poprawiła go po południu (pięknie). 

Postanowiłam jeść mniej mięsa, bo już mi się uszami wylewa. I nie ma lekko oczywiście, bo jakby nie patrzeć, tuńczyk to też zwierzę (na lunch zjadłam kanapkę z tymże tuńczykiem), ale ogólnie dokonuję jakiegoś nadludzkiego niemalże wysiłku w kierunku bardziej jarskim (nie wiem jak to było, że przez 10 lat nie jadłam mięsiwa i spoko, przyzwyczajenie drugą naturą, jak mówiła królowa pszczół).

Kochany wrócił mimo wszystko szybko, bo trochę po szóstej (Babcia w porządku, chodzi jak w zegarku), więc wrzuciłam mu na ruszt hot skrzydełka (u mnie kartoffeln, dwa jajka sadzone, brokuły, na deser jogurt cytrynowy). I tak sobie żyjemy. Za oknem dla odmiany świeci słońce (dzień był deszczowo-pochmurny), Li & Iva mają od kilku dni nowego psa, Lucy (widujemy ją, gdy spaceruje, poznaje okolicę); Kochany zadowolony, że mu się trafiła fucha, ale jak stwierdza, fucha pokazuje, że już się nie nadaje do pełnoetatowej pracy. Suszę włosy, piję herbatę, zwlekam ze sprawdzeniem jednego, małego tekstu.

1502. Znów w drodze.

Na przystanku poznałam nareszcie nową sąsiadkę, czyli 1/2 nowych sąsiadów z lewej. Iva pochodzi z Yorkshire, a jej partner (gość z długą, siwą brodą) był kiedyś rybakiem. Miła kobieta o steranej twarzy. Lubi zwierzęta. 

W Centrum miód i orzeszki, klasa się wypełniła, ale nikt nie wyprowadził mnie z równowagi (chyba znalazłam sposób na pracę z tą dziwną grupą). Po południu czekając na Kochanego poszłam na lunch do Il Forno (pizza, przynajmniej to u nich nie zawodzi … za bardzo).

Na dworcu zapadłam się w książkę Bator. Miałam też okazję porozmawiać jeszcze raz z Ivą zanim Fred wyłonił się w pełnej krasie z autobusu ze wsi (gdzieś ok. wpół do trzeciej).

Na lotnisku Café Nero w którym kiedyś Fred (prawdopodobnie) zgubił swój kaszkiet okazała się teraz nazywać Craft. Samolot podstawiony przed czasem (w gejcie obok awanturował się Polak spóźniony na Lublin), boarding ekspresowy, lot również (z dodatkowymi turbulencjami nad matczyzną, w trakcie dokończyłam lekturę Japońskiego wachlarza Bator). Zdążyliśmy nawet odebrać walizkę Freda, rodzice byli na miejscu chwilę później.

I tak to, objedzeni kanapkami i ciastem popitym gorzką herbatą oglądamy Zabójczą broń (1987). Mój bobrze, jak dawno to było. Na łóżku komitet powitalno-kanapkowy, Niunia & Wojtuś (Maksiu już śpi w fotelu chrapiąc jak stary).