2389. Układa się.

Rano kontynuacja zachwytu nad drzwiami. Przed moim wyjazdem do pracy pojawili się panowie, nie wiem czy obrażeni, ale zapewne już wiedzą, że wschodnie babiszcze długie listy pisze. Uczciwie trzeba przyznać, że ta ekipa, znowu inna od wczorajszej, oraz od poprzednich partaczy, wykonała kawał dobrej roboty.

Zamiast zabrać się od razu za pracę, doczytałam Rudzkiej Tylko durnie żyją do końca (W.A.B., 2025). Super literatura; na tę okoliczność poszłam do Pe, zjawiłam się akurat w momencie, gdy Broda wywieszał nad wejściem chorągiewki na cześć drużyny GAA (w mieście coraz więcej biało-czerwonych flag, na prowincji toż samo). W pracy zaczęłam też słuchać reportażu Potaczały o Bieszczadach, a wieczorem zabrałam się za Szatańskie tango Krasznahorkaia w papierze (miejmy nadzieję, że coś z tego skończę przed wylotem).

Kochany rozpoczął wakacje. Z powodu wczorajszego stresu przed południem mąż czmychnął do Swords i przywiózł mi stamtąd cieniusi top z długimi rękamia, Majestic Filatures w kolorze, jak mówi etykieta, elephant grey.

O jakem się zirytowała, że strona Herbimanii zniknęła, a wraz z nią przepis na prosty sweter! Na szczęście wynalazłam tę stronę w przepastnych i często zawodnych archiwach Internetu i przeniosłam opis do worda. Uff. Będziem dziergać, tylko potem potem, some other time.

Dostaliśmy od Lisy lilie w doniczce (tzn. mąż dostał i gdzieś postawił, nawet ich nie widziałam), do wysadzenia, gdy Wandale już pójdą na zawsze. Miły gest.

Wieczorem pochłaniamy ciastka z Termon; zanoszę Anne nowy klucz do naszego domu, zapraszam ją na chwilę, rozmawiamy i śmiejemy się z niemieckich odmian zapytania pojebało cię?; Hana potwierdziła, że jednak przylatuje sama (kamień z serca, bo jakoś nie widziałam tu pobytu zupełnie nieznanej nam osoby o której nawet nie wiadomo do końca, czy lubi koty).

2042. Senność i deszcz.

Ich habe ausgeschlafen. Ausgeschlafen tak bardzo, że nie zauważyłam, kiedy Kochany wyszedł nakarmić Mleczaki i wrócił do łóżka. Wszystko było więc opóźnione; akurat wcinałam klementynki na deser, gdy Kochany wpół do dwunastej jadł pierwsze śniadanie, jajecznicę w gęstym towarzystwie czerwonej cebulki. Reszta dnia też była bardzo powolna. Dopiero po drugiej zorientowałam się, że dobrze byłoby umyć włosy (które zawsze suszę naturalnie, więc zabiera to godziny całe), skoro na wieczór jedziemy do Ka&Jot i później będzie za późno. Z rzeczy miłych, oczko Mani chwilowo ustabilizowało się na krawędzi zapalenia, maleństwo mruga, trze, ale nie dzieje się nic gorszego; w porze obiadu rozmawiałam z mamą i trochę z tatą (tatko ma nowy telefon, wypróbowałam jego nowy numer na WhatsAppie); blogowanie.

O szóstej wybraliśmy się do przyjaciół (najpierw zakupy w Lidlu i Tesco, podróż w deszczu). Po nasiadówce przy herbacie obejrzeliśmy Ikara (2017), dokument Bryana Fogela o przekrętach z dopingiem wśród sportowców. Deszcz spowolnił nas na tyle w drodze powrotnej, że wróciliśmy do demolki myszowej dopiero przed chwilą.

1770. Poniedziałki wracają.

Budziłam się kilkakrotnie, w końcu wstałam o siódmej, zakropiłam misiowi oczko (Kochany zaraz wyjeżdżał w swoim kierunku), włączyłam laptopa i zaczęłam słuchać NDR Kultur. Akurat leciał szósty odcinek Kalte Füße (Francesca Melandri, w czyt. Niny Kunzendorf; niemiecki mi śniedzieje, dlatego). Miałam w głowie rozpisany poranek: serfowanie, herbata, odpisywanie, lekkie śniadanie, o dziewiątej ustalenie co mam na zajęcia & zrobienie rozpiski, o dziesiątej ubieranie się, może deser (mam coś na deser?), druga herbata, po jedenastej wyjście na przystanek. Plan zadziałał prawie prawie, tylko zirytował mnie emilek od szefowej. Na przystanku Eugene Gej i sąsiadka (chyba po wylewie, bo chodzi o kuli). Znowu mam szczęście, mili ludzie, do tego ciepło i słonecznie.

W Centrum jak to w Centrum, niezbyt długo, z uśmiechem Giocondy piję hektolitry bardzo rozwodnionej herbaty i nie daję się wyprowadzić z równowagi, gdyż nie warto.

Kochany miał dzisiaj szczepienie przeciw covidowi, więc o czwartej wyszedł z pracy i mógł mnie zabrać z miasta. We wsiowej przychodni kolejka do szczepienia, osób z piętnaście, jak twierdzi mąż (nie było gdzie usiąść, wszyscy po nanochipa). 

Zadzwoniłam do domu zapytać jak tam z Maksiem, tymczasem zabieg przeniesiono z powodu choroby personelu. Miałam nadzieję, że skoro nikt nie puszcza pary z ust, to wszystko się udało, a tu taki gips. Mały głównie śpi, ma jeszcze tydzień czasu.

1631. Es war schön dich kennenzulernen.

Rano Kochany podwiózł mnie do miasta i pojechał odstawić samochód do nowego mechanika. Jego droga popołudniowa też była nieco zagmatwana, więc zrobiłam obiad osobno dla siebie. 

W pracy spotkała mnie miła niespodzianka: wraz z gardzistami przyjechało do Centrum dwoje młodych policjantów z Niemiec. Policjantka, Karolina, była bardzo sympatyczna, zareklamowałam jej naszą wieś, chwilę rozmawiałam po angielsku i niemiecku. To drugie to było bardziej dukanie, ale przypomniało mi się, jak lubię ten język i że on chyba lubi mnie. Czyli, rano Rosjanka mi humor zepsuła, Niemka poprawiła go po południu (pięknie). 

Postanowiłam jeść mniej mięsa, bo już mi się uszami wylewa. I nie ma lekko oczywiście, bo jakby nie patrzeć, tuńczyk to też zwierzę (na lunch zjadłam kanapkę z tymże tuńczykiem), ale ogólnie dokonuję jakiegoś nadludzkiego niemalże wysiłku w kierunku bardziej jarskim (nie wiem jak to było, że przez 10 lat nie jadłam mięsiwa i spoko, przyzwyczajenie drugą naturą, jak mówiła królowa pszczół).

Kochany wrócił mimo wszystko szybko, bo trochę po szóstej (Babcia w porządku, chodzi jak w zegarku), więc wrzuciłam mu na ruszt hot skrzydełka (u mnie kartoffeln, dwa jajka sadzone, brokuły, na deser jogurt cytrynowy). I tak sobie żyjemy. Za oknem dla odmiany świeci słońce (dzień był deszczowo-pochmurny), Li & Iva mają od kilku dni nowego psa, Lucy (widujemy ją, gdy spaceruje, poznaje okolicę); Kochany zadowolony, że mu się trafiła fucha, ale jak stwierdza, fucha pokazuje, że już się nie nadaje do pełnoetatowej pracy. Suszę włosy, piję herbatę, zwlekam ze sprawdzeniem jednego, małego tekstu.

122. Postanowienia nienoworoczne.

Nie rozwijam się, ta myśl towarzyszyła mi w nocy i nad ranem od jakiegoś czasu. Znaczy, nie uczę się, utknęłam. Gdy chodzi się do pracy, takie myśli nie mają kiedy dobijać się pod czaszką. Potrzebuję i pracy i nauki. Wstałam w bojowym nastroju, zaraz po obtarciu ryjka ze śniadaniowych resztek wysłałam do urzędu skarbowego pit, który od kilku dni truł mi tyłek i zaczęłam dumać, co zrobić z językami. Dostęp do języków na multikursie.pl skończył mi się w styczniu i postanowiłam go nie odnawiać. Przez jakiś czas dopatrywałam się błędu w sobie, ale fakty są takie, że metodologicznie to były cholerne nuuuudy. Atrakcyjny wydał mi się kurs ESKK, nawet zrobiłam poziomowanie, ale tempo (za wolne) i cena były argumentem na nie. Odkopałam ostatnie dostępne mi uczelniane podręczniki, Aspekte neu i Nuevo Español en marcha 4. Przejrzę je, odświeżę wiedzę i będę się rozglądała za podręcznikami na poziomie C1 lub konwersatorium online. Zajmie mi to trochę czasu.

Po południu może morze? Prosz bardzo:

Tym razem w parze, Fred w pomarańczowym ocieplaczu. Wiatr obecny, silny zresztą, budził mnie kilka razy chłodem w ciągu nocy (zanim obudził mnie mały potwór z rudą czupryną, a to mrucząc mi do ucha, a to depcząc mi po brzuchu). Ale byliśmy dobrze ubrani, nie schodzimy z plaży w panice. Reszta dnia równie spokojna, mąż zrobił pyszny obiad, jadłam, aż mi się uszy trzęsły. Oglądam filmiki na yt, gadamy sobie, przed snem będzie książka/i. Home, sweet home.

11. Zwischen Weihnachten und Silvester.

Dzień skwaszony informacjami o pewnym biednym kocie gdzieś w Polsce, którego trzeba było uśpić. Polityka w kraju przodków też nie pomaga. 

Diese Zeit zwischen Weihnachten und Silvester, keiner weiß was für ein Wochentag ist, Uhrzeiten werden am ungefähren Sonnenstand gemessen und natürlich sind 1 kg Kekse ein echtes Essen. Eine gesetzeslose Zeit.

— @Der_Gregor.

No może nie Kekse, ale piernik z pewnością. Poza tym motto uświadomiło mi, że lekcje tego pięknego języka oraz hiszpańskiego i francuskiego na multikursie leżą i płaczą. Także ten, trochę się wzięłam, odrobinkę. Po tym jak Fred nakarmił mnie stekiem (i gdy przypomniałam sobie hasło do konta, strasznie mi wstyd, posypuję głowę popiołem). Jednak kucie słówek mnie nuży, wolę czytanie tekstów, za stara jestem na szkolne metody. Obejrzałam w końcu świąteczne przemówienie Elżbietki. Ach, i jeszcze próbowałam wysiedzieć na Niebezpiecznym umyśle (2002) Clooneya, ale odpadłam po kwadransie. Z pewnością chłopaki miały ubaw przy kręceniu. Dla mnie to za mało.

Wystarczy, że wyjrzałam za okno (ciemno) i zawołałam ksy ksy, Rysiu od razu objawił się na płocie od strony ogródka Judżina. I to jest dobre. Kot bezpieczny w domu, pachnący wieczornym chłodem.
___
edit 00:47 Około północy odpaliłam na yt wywiad Jagielskiego z Tomaszem Beksińskim (kilka dni temu minęło 20 lat od jego samobójczej śmierci). No nie wiem, może to dlatego, że dzisiaj wszystko sporo mnie drażni, ale pan WJ jest w nim słaby jak wiązania wodorowe.