Na przystanku poznałam nareszcie nową sąsiadkę, czyli 1/2 nowych sąsiadów z lewej. Iva pochodzi z Yorkshire, a jej partner (gość z długą, siwą brodą) był kiedyś rybakiem. Miła kobieta o steranej twarzy. Lubi zwierzęta.
W Centrum miód i orzeszki, klasa się wypełniła, ale nikt nie wyprowadził mnie z równowagi (chyba znalazłam sposób na pracę z tą dziwną grupą). Po południu czekając na Kochanego poszłam na lunch do Il Forno (pizza, przynajmniej to u nich nie zawodzi … za bardzo).
Na dworcu zapadłam się w książkę Bator. Miałam też okazję porozmawiać jeszcze raz z Ivą zanim Fred wyłonił się w pełnej krasie z autobusu ze wsi (gdzieś ok. wpół do trzeciej).
Na lotnisku Café Nero w którym kiedyś Fred (prawdopodobnie) zgubił swój kaszkiet okazała się teraz nazywać Craft. Samolot podstawiony przed czasem (w gejcie obok awanturował się Polak spóźniony na Lublin), boarding ekspresowy, lot również (z dodatkowymi turbulencjami nad matczyzną, w trakcie dokończyłam lekturę Japońskiego wachlarza Bator). Zdążyliśmy nawet odebrać walizkę Freda, rodzice byli na miejscu chwilę później.
I tak to, objedzeni kanapkami i ciastem popitym gorzką herbatą oglądamy Zabójczą broń (1987). Mój bobrze, jak dawno to było. Na łóżku komitet powitalno-kanapkowy, Niunia & Wojtuś (Maksiu już śpi w fotelu chrapiąc jak stary).
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Bardzo proszę, nie komentuj jako anonim.
Miej na uwadze Czytaczu, że moderuję komentarze, tak więc wypowiedzi, które nie zostały podpisane nickiem zazwyczaj lądują w koszu bez zbędnych dyskusji. Pozdrawiam.