1569. Pierwszy dzień po urlopie.

Szum deszczu o godzinie trzeciej; pobudka tuż przed ósmą, zamiast o czasie, na który (jak mi się zdawało) nastawiłam budzik. Nie nastawiłam, wszystko to był sen, mgnienie zezującego oka.

W pracy zaskoczyła mnie kolejna zmiana planu: nie będzie tamtego, jednak będzie to. Ponownie przyjęłam to z niebiańskim spokojem, choć chyba musiało mnie to trochę kosztować, bo w drodze z miasta (tym razem autobusem) zaczęła mnie boleć głowa. Ból mógł być też spowodowany dietą (w porze lunchu zjadłam jeden kawałek pożegnalnego tortu; ostatni dzień Luizy, uścisnęłam ją, niech ma). A może to przez okularów postępujące niedostosowanie? 

(przypomniało się mi teraz, że podczas tortowej konsumpcji do piwnicy przyszła Katrina z drugim tortem i jakoś tak przy okazji zaczęła opowiadać o swojej mamie, która wylądowała w ośrodku, bo bardzo się jej pogorszyło, o poduszce, której nie użyła do uduszenia matki, chociaż chciała, oraz o widzianej dzisiaj sroce; "Dzień dobry, pani sroko, a może to już?")

Jeszcze gdy byłam w Centrum, Kochany zadzwonił podekscytowany, że przyszedł gość do bojlera, tym razem ten właściwy, który wiedział, co ma robić. W przypływie szczerości powiedział Fredowi, że urząd rzeczywiście zaniedbuje serwis, ale dla nas zrobili wyjątek, gdyż jesteśmy jak wrzód na dupie. Najs, i o to chodzi! ;)

Jeszcze nie jestem gotowa na pełną parę (dobra! nigdy nie jestem gotowa, wolę układać pasjansa); po powrocie do domu rozmroziłam gulasz i zamiast zająć się czymś praktycznym zaczęłam oglądać Gosię ze Szkocji, co mnie zainspirowało do zrobienia sobie identycznego testu na 16 typów osobowości. I włala, wyszedł mi dokładnie taki sam wynik jak Gosi, typ INTP A — logik, raczej introwertyczny, raczej intuicyjny, raczej analityczny, raczej poszukujący. Git. Reszta popołudnia upłynęła mi na przeglądaniu zdjęć, blogowaniu, krótkim kontakcie messengerowym z Kochanym i rodzicami (gdyż łeb boli, ale się nie poddaję).

771. Trochę flow.

Kochany wyjechał bardzo wczesnym rankiem, po czwartej obudziła mnie cisza dzwoniącą w uszach. Żeby przewietrzyć synapsy w ciągu dnia wyszłam na spacer nad morze i połowę tego czasu przegadałam z tatą i babcią. Pomiędzy szelestem wydruków zrobiłam pranie i test AQ Barona-Cohena. Wynik 27 (szerokie spektrum), ale od razu wiedziałam, które odpowiedzi mi go podwyższą, więc test nie był przeprowadzony rzetelnie. Fred przywiózł świeży zapas czarnej herbaty.
___
edit 21:00 Małżonek dopiero teraz przypomniał sobie, żeby mnie poinformować, że Wu podczas ostatniej rozmowy pochwalił jego film. Na swój sposób oczywiście (znaczy: być może z takim wyrazem twarzy z jakim oglądał kabaret z Andrusem, i nie wiedząc kiedy podczas rozmowy telefonicznej jest jego kolej, żeby zacząć mówić), ale pochwalił. A skoro już piszę, to i mnie się przypomniało, że Rysiu chorował dzisiaj na niestrawność, raczej krótko, acz dobitnie. Nie jestem do końca pewna, czy to, co posprzątałam z podłogi w kuchni to był kawałek mysiego ogona czy coś innego. Czyżby już i myszom nie można było ufać w tych czasach?

516. O!

Sąsiedzi skończyli imprezę około piątej rano.

Wstałam o dziewiątej i jeszcze przed śniadaniem obejrzałam filmik Gosi, która znowu zaczęła być Gosią ze Szkocji.

Po jedenastej niespodzianka. Sąsiad z tyłu przyszedł z flaszką i jadełkiem (curry z ryżem) na dwoje oraz wytłumaczeniem, że skończył czterdziestkę i jego żona też, i jakoś tak wyszło. Wyspałam się (chociaż pewnie na taką nie wyglądałam lukając zza drzwi w negliżu) i ... co mogłam powiedziec? Happy birthday. Wino oddaliśmy tłumacząc, że nie pijemy. Szkoda, że nie zapytałam go o imię.

Po curry poszliśmy na spacer z kotem, potem na spacer nad morze. Czuć (chłodne) lato i olej po smażeniu ryby, zauważyliśmy też jeden parawan, ale nie chciało się nam podsłuchiwać, czy to nasi. Intensywne przebieranie nogami spowodowało, że do domu wracałam rozdziana do krótkiego rękawka. 

Przy Fredowym spaghetti mówiłam niewiele, zerkałam przez okno rozmarzona, gdyż mąż mi w głowie zasiał był przed obiadem ziarenko pomysłu a co, gdybyśmy mogli połączyć nasz domek z działką Judżina. Judżina nie widzialam od miesięcy, choć wiem, że żyje — wczesnym porankiem, zanim wstałam, znowu wyrzucił przed dom kawałki zzieleniałego chleba.

Fred zdążył przed deszczem z zasadzeniem jednego krzaczka, ja pousuwałam trochę kamyczków z miejsca, gdzie będą sadzone rojniki. Miałam rękawiczki, ale i tak od wyrywania zieleniny trochę mnie swędzą dłonie. Drapiąc się zrobiłam sobie online test na spektrum autyzmu ze strony Clinical Partners. Wyniki:

O! Zrobiłam drugi test na stronie Psychology Tools. Tym razem 29 na 50, czyli some autistic traits. Trzeciego robić mi się nie chce, idę odgrzać sobie makaron.

23. Ból głowy i wartości.

Łupało mnie już wczoraj, przeszło trochę w nocy, rano to samo. Nie mogę zlokalizować przyczyny — noszenie kontaktów przez cały dzień lub zapalenie zatok odpaliło po chłodnym spacerze.

Od jakiegoś czasu przeglądam kopalnie moich kilku poczt, odgruzowuję je ze zbytecznej przeszłości lub odczytuję wiadomości bez znaczenia. Dopiero dzisiaj odkryłam, że w 2014, po wzięciu udziału w badaniach psychologicznych, grzecznościowo odesłano mi profil wartości wg Shaloma Schwartza. Voilà:

Trzeba se jasno powiedzieć: jestem hedonistką. Tymczasem Rysio wybrzydza z jedzeniem,
— Coś ma nieprzepracowanego, stwierdził Fred.
Kot przedwczoraj traktował nas luźno zajęty własnymi sprawami, wczoraj z powodu naszego wyjazdu był większość dnia na dworze, wrócił z drapniętym nosem i jakimiś egzystencjalnymi rozkminami. Teraz po kuchennej zadumie odsypia sprawy na łóżku. Kategorycznie odmawia wyjścia. Czyli razem czekamy na powrót ojca do domu. Czy ojciec nas czyta?!
___
edit 21:40 Zaczepiam w sieci Luś:
— Możemy pogadać?
— Chwilkę możemy ...

Półtorej godziny później ... {kurtyna}