Strony

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tutoring. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tutoring. Pokaż wszystkie posty

piątek, 11 kwietnia 2025

1942. Kończąc i zaczynając.

Piękny, spokojny piątek. Do wczesnego popołudnia byłam w Centrum. Mój ostatni oficjalny dzień w tym budynku; już mnie żegnano w sierpniu zeszłego roku, gdy kończył mi się kontrakt w innej roli, teraz na dobre znikam im z horyzontu. Saren oczywiście pobiegła po torta, zjedliśmy po kawałku Victoria sponge, zapiłam to bawarką, dostałam kartkę okolicznościową, jeszcze z godzinę posiedziałam z młodzieżą, przekazałam brakujące pliki i kopa na drogę. A na zewnątrz irlandzki ukrop! Czekałam chwilę na Freda pod polskim sklepem; zrobiliśmy zakupy spożywcze, poszliśmy do Czarnej na kawę i skoczyliśmy do Woodiesa obejrzeć kwiatki (kupiłam dwa małe rododendrony).

Annę znowu zabrało pogotowie, coś kiepsko to wygląda. Za to Anne wróciła z Londynu ze swoją mamą, poznam ją, jeśli trochę lepiej się poczuje; rozmawiałyśmy przed domem, po jakimś czasie sąsiadka zapukała, żeby mi wręczyć kartkę okolicznościową z okazji nowej pracy (czyli teraz mam dwie karki okolicznościowe)

Po obiedzie Kochany mocował się z chwastami w ogródku. Rozmawiałam z mamą i przypomniałam sobie o majowych wyborach — zarejestrowałam się w jednej z komisji w Dublinie. Odhaczone. Kochany toż samo, poza tym mąż już zaplanował swój urlop i kupił bilety lotnicze w obydwie strony. Jak będzie ze mną, to się okaże.

Jeszcze dodam, że wczoraj bardzo późnym wieczorem doczytałam do końca Norwegian Wood Murakamiego (Muza, 2024). Nah. Za to dzisiaj zacznę drugi tom Septologii Fossego. Poza tym wypożyczyłam w bibliotece Little Birds, zbiór opowiadań Anaïs Nin.

wtorek, 8 kwietnia 2025

1939. W domu i w ogrodzie.

Wtorek zastał mnie w samolocie, właśnie frunęłam nad Wielką Brytanią; lot bez wydarzeń, choć znowu cwany system Ryanaira wybrał mi fotel pośrodku (na szczęście nikt nie wychodził na siku oraz nie przejawiał dziwnych zachowań, mogłam się skupić na Murakamim, przy czym nad GB już lekko niedomagałam, oczy same się zamykały).

Wylądowaliśmy ledwie pięć minut po zapowiadanym czasie, samolot doturlał się gdzieś blisko granicy, jak nigdy, luzy, przechodzę trasę lotem błyskawicy, że aż zaskakuję Kochanego. Idziemy do Babci, po drodze moja Irlandia:

Przed drugą nad ranem jestem w domu, pod prysznic, do łóżka, nastawiam budzik na kwadrans po szóstej. Kochany wstał dużo wcześniej, ponieważ zaczynał pracę o siódmej; w tym czasie napychałam się jajecznicą; myję zęby, wychodzę z zapasem na wypadek problemów z zamkiem (drzwi zatrzaskują się przy pierwszej próbie), idę na przystanek. A tam piękny, irlandzki poranek bum!

W pracy same trusie. Zostałam na dodatkowe pół godziny, żeby wyjaśnić Saren i Kwietniowej ile zostało zrobione i co trzeba jeszcze zrobić. Dzięki temu witam się, a za chwilę żegnam z Conorem od matmy — okazji do spotkań nie będzie za wiele, jeśli kiedykolwiek.

Po pracy lunch w Moorlandzie i cisnę z buta do Kochanego; jestem na miejscu 40 minut przed czasem, zamawiam kawę, macham wirtualnie do Freda, chwilę rozmawiam z rodzicami, którzy bardzo kontenci turlają się w kierunku domu z nowo zakupionymi grabiami. 

Ogrodowo: w czasie mojej nieobecności rozkwitły Little Princess i narcyzy Delnashaugh. Z choinką niestety kaplica.

W porze obiadowej niespodziewanie zapukała do nas Anna; wróciła po sześciu tygodniach w szpitalu, ciężko z nią było, ale jakoś postawili ją na nogi. Zmieniła się, skurczyła jeszcze bardziej, brak górnej sztucznej szczęki też zrobił swoje.

Prezent od męża: szara koszulka polo Smedleya.

Kochany zjadł obiad beze mnie, po lunchu na mieście nie miałam szczególnej ochoty na nic, a później dopadła mnie jakaś niemoc, leciałam z nóg, więc prysznic i próba łóżka; nie zasnęłam, skrolowałam FB oraz Instagrama, filmiki o znajdywaniu dziwnych rupieci w błocie Tamizy oraz Luke Hamnett zadziałali/ły (yy?) terapeutycznie. Chaos, ale nie poprawiam. Umywalka brudna, ale umyję jutro. Dzisiaj tylko nawadnianie się i głupoty.

wtorek, 1 kwietnia 2025

1932. Zabłąkańcy.

Glut spłynął, będziem żyli dalej, w szczęściu i pomyślności. Kochany podwiózł mnie do pracy i czekał na mnie po pracy. W Centrum niejako ostatki, jeszcze dwa spotkania w przyszłym tygodniu i szlus z tą karierą. W drodze do domu ... minęliśmy dom i pojechaliśmy dalej. A stało się to za przyczyną taką, że najpierw pomyśleliśmy, że zjemy obiad w Termon, niestety akurat nie było wolnego stolika wewnątrz (tylko parę stolików na zewnątrz, a jednak troszkę zacinało chłodem). Kolejny przystanek: The Glyde Inn. Yyyyyy. We wtorek zamknięte. Freda oświeciło: może do Blackrock. Pojechaliśmy do Blackrock, samochód zaparkowany, było nawet zerknięcie na głęboki przypływ. Poszliśmy na spacer wokół znanego terenu. Nic, same kawiarnie. No to już trudno, przed nami tylko El Paso. Otóż i wylądowaliśmy w Trzecim miejscu na lunchu. Pierwszy raz zamówiłam tam zupę. Bardzo zupowa, kciuk w górę. Oczywiście kawę kupiliśmy, do filiżanek i na wynos. A potem ciągnęliśmy się prowincją bogowie wiedzą po co (odpowiedź: bo już tacy jesteśmy i szlus), aż do ślepej uliczki. Tak, że tak:

Błąkaliśmy się po hrabstwie do czwartej po południu i dopiero w czasie tej niespiesznej podróży spłynęło na mnie objawienie, że w marcu skończył się marzec, więc po powrocie zrobiłam na kolanie marcowy kolażyk:


Ale wcześniej jeszcze odprawiłam się. A później rozmawiałam z mamą. Za jednym posiedzeniem przeczytałam Aleksandra Fredry Piczomirę, królową Branlomanii. Zerknęłam, co mi tam dzisiaj na emilku pracowniczym naprzysyłano. Spakowałam plecak. Postanowiłam, kiedy jutro wstanę. Teraz tylko książeczka i spać.

wtorek, 18 marca 2025

1918. Miau.

Jakoś trzeba zacząć w koleinach; zaczęłam całkiem miło, wcale się nie zdziwiłam, że po patrykowym weekendzie w pracy pojawili się tylko Ukrainka, Bułgarka i autysta ;) Fair enough. 

Kochany przyjechał po mnie pod pracę, ale zaparkowaliśmy jeszcze kilka metrów dalej, żeby pójść do Czarnej na kawę. W domu nowa patelnia, na patelni łosoś był robiony. Obiad do Czyżykiewiczowego albumu Allez ! Potem wydłubuję jakieś dziwne oferty na stronie Ryanaira i kupuję bilet do Polski na początek następnego miesiąca, po taniości takiej, że trzeba było. Kochany niestety ma w czasie owym kalendarz zapełniony. Dzwonię do mamy, zapowiadam się.

Reszta dnia to nie wiem. Kochany zaczyna froterować podłogi; czytam powieść zbiór opowiadań, potem wstaję i zadeptuję, co mąż wyczyścił. Kochany mówi, że jestem jak kot Simona. Może być, bo kręcę się koło lodówki. Miau. Miau.

środa, 12 marca 2025

1912. Aplikacje, donica, wilczarz w świetle latarni.

Zajmowanie się po śniadaniu aplikacjami Tesco na telefon psuje mi nastrój, grzebię, grzebię, nic nie rozumiem, szlag! Ach, więc wracam do książki (świetna! coraz lepsza). Na szczęście Kochany jest w domu. Po południu sprawdzam prace z zeszłego tygodnia (o dziwo sprawia mi to sporo przyjemności), w tym czasie Fred kosi trawę. I tak kosząc niechcący małżonek tłucze donicę z iksjami. Kwiaty wschodzą anemicznie i pewnie nic z nich nie będzie (podobnie jak z mieczykami), ale na tę chwilę trzeba było coś zrobić w temacie wypadku kosiarkowego. Zjedliśmy obiad, przez chwilę obwąchiwaliśmy dom (w Kuchniosalonie unosił się zapach spalenizny, której źródła nie mogliśmy ustalić), po czym nieco uspokojeni wyjechaliśmy do miasta.

Po wizycie w TK Maxxie w bagażniku przybyła nam duża, ciężka donica oraz fikuśne poidełko dla ptaków. Była szósta, jeszcze jasno; weszliśmy do Costy, na kawy i pasteis de nata; z naszego stolika widać było księżyc wschodzący nad dializami. Na kawiarni zawieszono ciekawą informację, podobno jest plan rozbudowania jej jako drive-through (nie czuję tego tematu, po co pośpiech?); Tesco app została użyta po raz pierwszy.

W drodze powrotnej już ciemno, w takim mroku jadąc przez Termon widzieliśmy prawdziwego wilczarza, może to tylko lampy przydrożne, ale olbrzym nie wydawał się szary, był raczej piaskowy, spokojny, pewny siebie jak góra, Malinka byłaby przy nim mała, tak jak zawsze twierdziła. W domu czytam o wilczarzach; piękne psy.

Jeszcze nic nie postanowione, strój wymyślę jutro, na razie tylko sprawdziłam prognozy pogody dla Nadrenii.  

poniedziałek, 3 marca 2025

1903. A Day of Delights.

Kochany zawiózł mnie do pracy i przywiózł z powrotem. Po południu spotkaliśmy się w Czarnej nad kawami.

W pracy, jak to w pracy. Saren rozkminia system myląc daty, poza tym dwóch uczniów zostało skreślonych z listy, tych co trzeba, więc osły z wozu, koniom lżej.

Po wyjściu z kawiarni poszłam z Kochanym do miejskiej biblioteki, żeby z konta tymczasowego uczynić stałe członkostwo. Zajęło to dosłownie minutę. Dostałam dwie karty z kodem na wszystko, książki papierowe, e-gazety, ebooki, audiobooki i Internet na miejscu. Przy okazji spaceru zauważyliśmy, że w miejsce starego, dobrego Stockwell Artisan Foods, które zamknęło się ponad rok temu, powstaje nowa, obiecująca przystań o nazwie Loaf'd. Będziem testowali w swoim czasie ;)

W domu odpoczynek, obiad niezobowiązujący, każdy je co innego, testuję mężowski bigos (bdb). Kochany pracuje nad tekstem, wspólnie podglądamy kreacje z Oscarów oraz kolejne wersje piosenki Až to se mnu sekne.

czwartek, 6 lutego 2025

1877-1878. Relaksy i jarania.

Środa
Pobudka dopiero na dzwonek Junonowy (w nocy obudziłam się i długo nie mogłam zasnąć), sprint do sąsiadki, potem życie domowe, ze śniadankami, kawulinkami (zrobiłam cappuccino z mlekiem z prasy francuskiej), dyskusjami. Pomogłam Kochanemu sformatować tekst na nowym laptopie. Na chwilę wpadła do nas Katlin z wyceną ewentualnego podjazdu (drogo, cholera). Dzień jest jasny, ale powstrzymujemy się przed łażeniem. Czytam, mąż pisze, co ma do napisania, przeglądam papiery na jutro, Kochany robi obiad. Dobrze, że kupiłam już bilety na wyjazd, inaczej zaczęłabym się wycofywać z planów, dogadzać innym (menadżerka zapytała czy tego i tego dnia może zorganizować spotkanie pracowników, oczywiście, że może ;)). Po obiedzie pojechaliśmy kupić chleb i inne takie, była więc i kawa, tym razem w kawiarni na piętrze. Z niespodzianek dzisiejszych: prawdopodobnie w marcu będziemy na premierze opery Wagnera, wszystko zaczęło się od przeglądania oferty kulturalnej na naszej prowincjonalnej wyspie oraz od zupełnie niewinnego pytania do Anne, czy poleca nowego Latającego Holendra.

Zaczęłam czytać zbiór reportaży różnych autorek Przecież ich nie zostawię. O żydowskich opiekunkach w czasie wojny.

Czwartek
Poranek jaśnieje. Gdy wyjechaliśmy do miasta po siódmej, na horyzoncie widoczna była różowa strużka, na łagodnym morzu przynajmniej trzy kutry, oświetlone łupinki. Przybyły na stanowiska przed świtem, czy też spędziły tu noc? Ich właściciele nie śpią od dawna, ciekawe, czy właśnie rozgrzewają się kawą patrząc na bliski brzeg. 

Praca w Jamie miała spokojny rytm, choć Szef przywitał mnie zagadnieniami związanymi z interview. Się przygotuję, ale na tę chwilę o tym nie myślę. Mañana. Za to myślę o bibliotece. Cztery lata temu zapisałam się online do lokalnej biblioteki. Kod dostępu był czasowy, zajęłam się innymi sprawami i do tematu nie wróciłam. Do dzisiaj. Zapisałam się, na tymczasowym koncie ściągnęłam aplikację BorrowBox i wypożyczyłam już na weekend audiobooka, Foster Claire Keegan (akurat była dostępna, jaram się).

wtorek, 21 stycznia 2025

1862. Zen, prezenta end spacer.

W pracy byłam. Wyszłam bardzo z siebie zadowolona (sytuację konfliktową zwaliłam na główną nie mrugnąwszy nawet okiem; wychodząc z budynku wpadłam najpierw na Bridżet, potem na Alis, a pamiętamy, co myślę o Alis, otóż dwa razy życzyłam happy new year używając tego samego small talku, że teraz ładnie, wcześniej brzydko, żyjemy, w święta byłam chora; żadnego ścisku w żołądku, humor wyśmienity, zen).

Kochany od razu zawiózł nas do domu. Gdy już zaczęłam się gnieździć z lekturami, mąż wręczył mi prezenta, skórzane rękawiczki (Labonia) w stylu lat 80. i składany taborecik (w kotki) dla żony za krótkiej, żeby sięgać na najwyższą półkę zawieszonej wysoko szafki. Obydwie rzeczy szałowo-stylowe.

Zamiast dużego obiadu posiorbaliśmy zupy, czytałam chwilę, po czym wyszliśmy z Kochanym na spacer. Po drodze spotkaliśmy Anitę z pieskami, starsza pani zatrzymała się na chwilę, żeby z nami uskutecznić rozmówkę dalekosąsiedzką o zwierzętach, pogodzie i plaży. 

Ludzi było tak trochę, oraz (najprawdopodobniej, bo zdjęcia zrobiłam nieostre) stadko biegusów malutkich (tak się właśnie nazywają: little stins) sztuk pięć energicznie biegających w plumkającej wodzie łagodnego przypływu. Dzisiaj były kolejne przemieszczenia pogodowe, rano gęsta mgła, po południu chmura uniosła się i tak wisiała, dużo chmur, sporo zamieszania, a jednak nad wybrzeżem jasno i po plaży podążały za nami lub wyprzedzały nas nasze długie cienie. 




Po czwartej byliśmy z powrotem, z nosami i policzkami chłodnymi, zadowoleni z niespiesznej przebieżki. Ponieważ chodzi mi po głowie następna lektura, po obiedzie obejrzeliśmy sobie razem stary dokument Pawła Pawlikowskiego, Z Moskwy do Pietuszek z Wieniediktem Jerofiejewem (1990).
___
edit 23:35 Ach, czytankę zakończyłam. Niewygodna Patrycji Volny (Agora, 2024), nieidealna, poszatkowana, ale warto, słowo daję. Zaskakująco szczery opis korby.

poniedziałek, 6 stycznia 2025

1847. Światłozależna.

Zimny, ponury poranek. Jakby współgrając z atmosferą ogólną rano w Czarnej zepsuł się ekspres do kawy i Kochany musiał odjechać bez kubka. Ja z kolei przysiadłam nad ciastkiem z malinami, o pysku suchym. Miałam dość czasu na czytanie i rozmyślanie, co teraz robić i jak to wszystko będzie. Kawa nie pojawiła się przez następną godzinę, cuszzzzz ;)

W pracy tymczasem miód i orzeszki, nudno jak uj, więc zmęczeni tym wszystkim skończyliśmy wcześniej, na dodatek Saren zaproponowała podwózkę do wsi, a ja nie byłam taka, i skwapliwie skorzystałam. Wyszło słoneczko, dupościsk weekendowy mi odpuścił. Po powrocie zajrzałam do ogródka z darami dla fruwajców (biedny kos, szpaczory faktycznie mu jabłka podżerają). Zmęczona umysłowo, zamiast zaczynać Iwasiów, którą mam już na stoliku przy łóżku na poszykusiu (jakby wykaligrafowała babcia Mania bardzo wolno i krzywo, gdyby musiała), odpaliłam audiobooka The Hound of the Baskervilles Conan-Doyle'a w czytaniu Grega Waglanda (do wieczora wysłuchałam połowy).

Gdzieś w środku dnia Anna do mnie napisała, czy mogę zaopiekować się Junoną przez trzy tygodnie (pomiędzy styczniem a lutym). Nigdzie się nie wybieramy (Kochanego czekają wycieczki po lekarzach, ale to nic całodobowego, jak się teraz zdaje), więc oczywiście. Z innych rozmów, Wu zadzwonił do Freda, przypomniał sobie, że nowy rok przecie. Rozmawiałam też z mamą, zimno już jej trochę schodzi, ale nadal cherlactwo i smarkactwo w domostwie rodzinnym.

poniedziałek, 16 grudnia 2024

1826. Zbieram się.

Dość spokojny dzień w pracy, pobrylowałam trochę, skończyłam szychtę wizytą u Katriny, która akurat (cóż za przypadek) wysłała mi dokument o który prosiłam od kilku tygodni. Dobrze dla niej; życzyłam jej wszystkiego najlepszego. Nie zaszłam do biura obok, gdyż Alis is still a c*nt. Cipa musi się obejść bez moich życzeń :E

W drodze do domu z autobusu widzę księżyc jak ogromny, złoty talar wschodzący nad rozlewiskami, a wcześniej, po drugiej stronie nieba, blisko zachodzącego słońca jasno błyszczącą gwiazdę-planetę.

Jak tylko Kochany wrócił z pracy (jakiś kwadrans po mnie), poszliśmy do Katlin wręczyć prezenty dla niej i Majka. Babci Anny nie było w domu. Obiad. Po obiedzie panika ubraniowa, upychanie rzeczy w walizce. O siódmej trzydzieści chyba wszystko. Wszystko? Wszystko. Może wszystko. Kochany już pod prysznicem, idzie wcześniej spać. Ja jeszcze nie wiem, na razie jestem podjarana i zasuszona (piję którąś filiżankę herbaty).

czwartek, 31 października 2024

1780. The wolf is sleepy.

Pani Stempelek 3 (hebanowa) była przebrana za królewnę Śnieżkę. Królewna Snieżka usłyszawsze zamówienie o 7:25 zabrała się najpierw za robienie kawy na wynos i pewnie nawet nie musiałam jej mówić, że zaraz wrócę i zapłacę, ale powiedziałam :) Praca w Jamie łatwa jak zwykle (założyłam swojego wilkołaka tylko na chwilę, za gorąco), w drodze do/z czytałam Tortilla Flat Steinbecka i dokończyłam książkę po południu, jeszcze na dworcu. W domu czekał na mnie pyszny gulasz, czegóż chcieć więcej? Zanim Kochany zdążył wrócić z pracy, ściągnęłam nowego audiobooka Ewy Woydyłło o przydługim tytule, Zakręty życia (coś tam coś tam). Za darmoszkę, bo za pieniążki to bym pewnie aż tak bardzo nie chciała. Mam więc materiał do słuchania na jutro, pewnie szybko to łyknę.

Cały wieczór napierdalanie fajerwerkami. Szkoda, że zwyczaje zmieniły się tak bardzo na niekorzyść. Osobiście mi to loto, ale cały czas mam z tyłu głowy, że zwierzaki są zdegustowane. Obejrzeliśmy z Kochanym 1/3 Rękopisu znalezionego w Saragossie (1965) Hasa, kontynuacja jutro. Jestem zmęczona, zamierzam noc duchów wyleżeć na wznak.

***

Rok temu (gdy nie miałam ochoty na nic) z ówczesnego month in pics pozostały mi takie skrawki, które właśnie odnalazłam:


Ziemia się poobracała i zaraz znów wskoczymy do listopada; jeszcze tylko rzut okiem na piździernik'24:

wtorek, 29 października 2024

1778. Idziemy razem.

Obudziłam się godzinę przed budzikiem, a jakże.

Dostałam propozycję robienia całego poniedziałku, zamiast pracy w odcinkach. Zgodziłam się, choć nie wiem jak dzieciaki to zniosą ;). Kochany przyjechał po mnie o umówionej godzinie, zaparkował na tej samej ulicy i poszliśmy na lunch do CG. Po obiedzie była jeszcze kawa i ciastko w Czarnej. Dobrego mam męża, czułego; jakoś próbowaliśmy znieść to popołudnie; rok temu zginął Ryszard (Bán jakby wiedział, przylazł z samego rana, dla odmiany cały czyściutki, nawet uszy miał umyte). A dzień podobny jak rok temu, szarość, niespodziewany chłód, miasto pełne ludzi, Halloween spirit all over, sporo buskerów wzdłuż głównej ulicy, nie jeden jak zwykle, ale kilku po obydwu stronach.

Zadzwoniłam do mamy po czwartej naszego czasu. Mama siedziała w samochodzie i czekała na rozwój akcji, bo dosłownie kilka minut wcześniej tatko wyszedł z psem do lecznicy. Czatowałyśmy tak z czterdzieści minut i nic się nie działo, tylko po tamtej drugiej stronie zapadła noc. Wiadomości z domu: Rozalka czuje się lepiej, wczoraj dostała jeszcze jedną kroplówkę, tym razem podskórną, ale już jej wraca normalny Rozalkowy napęd. Podobno w szpitalu znalazła sobie kolegę z którym miauczała przez ścianę, mała gaduła.

W kinie domowym obejrzeliśmy Grzeszny żywot Franciszka Buły (1979) Kidawy. Scenografia czy też pokazanie życia cyganerii i codziennej śląskiej patologii jak najbardziej spoko.

Wracając zaś do Maksia, zadzwoniłam po godzinie, okazało się, że Maksio jednak nie będzie miał operacji. Źle to wygląda, guz na wątrobie i gdzieś tam jeszcze coś tam, szczegółowe wyniki będą za kilka dni. Tymczasem pies znudzony usg zasnął do góry nogami i zaczął chrapać. Kiedy wrócił do domu, ze smakiem zjadł kolację. Nie ma sensu martwić się rzeczami o których nic nie wiemy.

czwartek, 24 października 2024

1773. Bulgotanie.

Tak pracować to mogłabym codziennie. Żadnych zakłóceń, na odchodnym zamknęłam Jamę i Kochany już na mnie czekał w bocznej uliczce (z prezentem w postaci trzech par skarpet, Pringlesy i RL), polski sklep i do domu. Na obiad miałam resztki z wczorajszej uczty. Irytująca jest jedynie kwestia wypłaty, payslip znowu się opóźnia. Oczywiście, moja głowa coraz bardziej się tym nakręca (ja pierdzielę, ile można spędzić czasu nad jednym papierkiem dla trzech osób), niemoctwo szefostwa coraz bardziej mnie wkarwia. Wszyscy pracują nad tym, żebym miała motywację do zmian :]

Kochany był znowu u dochtóra z oczkiem, i mu dochtór zmienił krople, najwyraźniej samozadowolony, że jego kuracja działa. Za trzy tygodnie ma być pięknie; lepiej dla dochtóra, żeby było.

Marksistka się odezwała i pokazała swoje trzy szczury, oraz przedstawiła je z imion. Mają już wyjebiastą kwaterę, plany hamakowe, i tak dalej, tylko nazwa dla centrum dowodzenia nie została jeszcze ustalona. Poza tym, gdy tak sobie wymieniamy opinie na messengerze, jako szybką reakcję Marksistka ustawiła trumienkę ⚰️. Halloween, indeed.

Z różnych możliwości wybraliśmy na seans wieczorny film Zaorskiego, Pokój z widokiem na morze (1977); no proszę państwa, pierwszorzędne kino psychologiczne o którym w ogóle nie słyszałam, how come? Nie planuję niczego czytać, głowa jeszcze nie ta, bulgocze mi pod deklem od różnych emocji, ale idzie ku lepszemu. Chyba. Maybe. Może i tak.

poniedziałek, 21 października 2024

1770. Poniedziałki wracają.

Budziłam się kilkakrotnie, w końcu wstałam o siódmej, zakropiłam misiowi oczko (Kochany zaraz wyjeżdżał w swoim kierunku), włączyłam laptopa i zaczęłam słuchać NDR Kultur. Akurat leciał szósty odcinek Kalte Füße (Francesca Melandri, w czyt. Niny Kunzendorf; niemiecki mi śniedzieje, dlatego). Miałam w głowie rozpisany poranek: serfowanie, herbata, odpisywanie, lekkie śniadanie, o dziewiątej ustalenie co mam na zajęcia & zrobienie rozpiski, o dziesiątej ubieranie się, może deser (mam coś na deser?), druga herbata, po jedenastej wyjście na przystanek. Plan zadziałał prawie prawie, tylko zirytował mnie emilek od szefowej. Na przystanku Eugene Gej i sąsiadka (chyba po wylewie, bo chodzi o kuli). Znowu mam szczęście, mili ludzie, do tego ciepło i słonecznie.

W Centrum jak to w Centrum, niezbyt długo, z uśmiechem Giocondy piję hektolitry bardzo rozwodnionej herbaty i nie daję się wyprowadzić z równowagi, gdyż nie warto.

Kochany miał dzisiaj szczepienie przeciw covidowi, więc o czwartej wyszedł z pracy i mógł mnie zabrać z miasta. We wsiowej przychodni kolejka do szczepienia, osób z piętnaście, jak twierdzi mąż (nie było gdzie usiąść, wszyscy po nanochipa). 

Zadzwoniłam do domu zapytać jak tam z Maksiem, tymczasem zabieg przeniesiono z powodu choroby personelu. Miałam nadzieję, że skoro nikt nie puszcza pary z ust, to wszystko się udało, a tu taki gips. Mały głównie śpi, ma jeszcze tydzień czasu.

wtorek, 15 października 2024

1764. Carry on.

Kolejny dzień, kolejne zajęcia, walczyłam z gardłem, jakoś udało mi się dotrwać do końca. Kochany przyjechał po mnie o wpół do pierwszej, o pierwszej już byłam w domu (mój Anioł). Małżonek zrobił obiad, a ja się snułam. Nie bardzo uśmiechały mi się dzienne pokładanki, ale mięśnie bolały i ogólnie byłam dość rozkojarzona. Piję więc kawę, próbuję czytać, trochę drzemię. Napoczęłam zbiór opowiadań Bory Chung, Cursed Bunny, dokończyłam też rozwleczoną w czasie lekturę O stawaniu się sobą Carla R. Rogersa (Rebis, 2023). Tę ostatnią książkę nosiłam w czytniku miesiącami, chyba trzy razy leciałam z nią nad Europą w tę i z powrotem. Forma eseju tym razem mnie nie porwała, ale nareszcie koniec. 

Kochany zamówił sobie dochtóra na jutro (oko się grzebie mojemu misiu) oraz zadowolony bardzo chodzi, bo rozmawiał z panem reżyserem i była wymiana opinii na temat Fredowego projektu. Był też telefon od Wu, typowa aktualizacja sytuacji rodzinnej. A że w głowie mam papkę bardziej niż zwykle, mężulo mój kochany zaproponował obejrzenie Poranku Kojota (2001), na co chętnie przystałam. Jest lepiej, coś mi dolega, ale czuję jakby zeszła ze mnie gorączka. Nawet poczułam głód, więc po dziesiątej wieczorem zjedliśmy na spółkę robaki smażone w maśle czosnkowym. Jakam szczęśliwa, że jutro wolne, będę sobie mogła chorować wzdłuż i wszerz. 

poniedziałek, 14 października 2024

1763. Nowe.

Poranek ciężki, dobrze, że zaczynałam pracę tuż po południu, mogłam jeszcze chwilę poleżeć, wygrzać się. Kochany jechał na rano, u mnie ostatni autobus przedpołudniowy. Na szczęście pogoda piękna, było bezwietrznie, a w słońcu wręcz gorąco. Rzadko jeżdżę o tej porze, w bonusie miałam miłe towarzystwo lokalnych wirażków, Eugene'a Geja i Gerarda. Trochę snuliśmy o pogodzie i różnych takich randomowych rzeczach (Eugene podzielił się myślą, że wprowadził się tu dwadzieścia kilka lat temu i do miasta wracać nie zamierza), aż temat zszedł na Rysia i do końca już opowiadaliśmy sobie jaki to był wspaniały egzemplarz kota. 

W pracy na początku małe zawirowania, jak zwykle, gdy nie informują o zmianach ludzi, którzy nie są stałymi bywalcami; ogólnie raczej bezboleśnie. Wróciłam wcześniej niż Kochany, więc upichciłam strawę. Pod wieczór dokończyłam Przetainę Pilipuka (Fabryka snów, 2022); pół na pół. Coś tam wymyślam na jutro. W tle kompilacja Voo Voo, Nabroiło się (2021). Nogi ciężkie, zmęczenie mnie dopada, kicham, pół obiadu zostawiłam na jutrzejsze śniadanie, może się zje.

czwartek, 3 października 2024

1752. Czasami pracuję.

Pobudka o 5:30. Wyjazd z Kochanym do miasta. Zanim jeszcze wyszłam zamówić mężowi kaffkę, wpierniczyła się przed nas gigantyczna ciężarówka, której kierowca cofając usiłował zaparkować swój rydwan, zawadził przyczepą o latarnię, po czym zwiał. Kochany zrobił zdjęcie sytuacji, na wszelki wypadek. 

A Pani Stempelek to już wie wszystko, że czasami mąż sam zamawia, a jak ja przychodzę wpół do ósmej, to wiadomo, że on czeka w samochodzie, i wiadomo, że bierzemy brazylię, albo salwador, jedną na wynos, jedną w porcelanie; i że ja zaczynam (p)o dziewiątej, więc nic dziwnego, że siedzę jeszcze godzinę z książką albo przeglądając obrazki ze świata. Tzn. dla Pani Stempelek nic dziwnego, gdyż przekrój ekscentryków w Czarnej jest spory i mam silną konkurencję.

Zajęcia minęły szybko, choć coraz bardziej wychodzą deficyty podopiecznych i moja praca polega w sporej części na tłumaczeniu one-to-one. Przed czwartą wyturlałam się z autobusu, w odcinkach zaczęłam przygotowywać strawę (kaczka, kartoffeln, tarta marchewka). Wspaniałą kaczkę robisz, kochanie, rzekł mąż. No wiadomo ;D Lidlową.

Kontynuując szuranie po 35mm.online obejrzeliśmy Ostatni dzień lata (1958), debiut Konwickiego. I tak sobie porozmawialiśmy z Fredem o różnych rzeczach, że czas minął, rozgrzebanych vlogów oglądanie nie zostały dokończone, mata nierozłożona, trudno. Gdyż mi uszka ze zmęczenie opadają i trzeba ich posłuchać.

środa, 2 października 2024

1751. Środa przebimbana.

Od rana rozpieszczamy się: kaffka z ręcznego młynka, jogurt z granolą i malinami. Dopiero około południa wzięłam się za konkretną robotę, ale chęci starczyło mi na pół godziny. Za to zrobiłam inny dobry uczynek, ostrzygłam męża (bardzo udanie, uważam). Kiedy zniknęłam w sypialni, żeby scrollować internety na telefonie, mój skarb zrobił nam obiad, kalafiora w beszamelu.

W Centrum zaczynam dopiero od czternastego, taką dostałam wiadomość. Jeszcze dwa tygodnie, dobrze to i źle (cierpię z powodu braku kasy).

Pod wieczór wyszliśmy z Kochanym na spacer nad morze. Słonecznie, ale chłodno, mewy pięknie halsowały, gawrony już not so much ;) Zawróciliśmy przy ostatnim zejściu z plaży. Następnym razem trzeba założyć coś cieplejszego.

Od szwagrostwa pożyczam dwie inspirację: picie większej ilości wody i medytacja. Dzisiaj relaksacja progresywna Jacobsona. Ale to na deser dnia, na razie Fred puścił płytę zespołu Kury, czy kumasz Kęstowicza?; biorę się za przygotowanie zajęć.

poniedziałek, 23 września 2024

1742. Gosposia.

Dzień kończy się pająkiem i zaczyna pająkiem (wczoraj pająk na kurtynie prysznica, dzisiaj pająk na zamknięciu chlebaka). Transportuję pająki do ogródka w plastikowym pudełku. 

Zazwyczaj najlepiej śpię nad ranem, nie tym razem jednak, czekała mnie wizyta pana majstra, więc wygramoliłam się z sypialni, gdy Kochany był jeszcze w domu. Plan następujący: majster, porozmawiać z tatkiem, przygotować foldery dla uczniów, wysadzić chryzantemę do doniczki. Plan w działaniu: po śniadaniu Safron zagadała na whatsappie jak tam i czy coś przegapiła, odpowiedziałam jej, co wiem i że też czekam na Godota. Majster Pol przyjechał dziesięć minut przed czasem (jakiś taki znękany porannym poniedziałkiem), odkręcanie i przykręcanie rurki zajęło mu kwadrans, w tym czasie opisałam połowę folderów. Zadzwoniłam do tatki, ale nadal był zajęty pracą przed domem (asystenci: Maciej i Zosia; Zosia wskakiwała w wykopane przez tatę dziury, Maciej przyszedł na głaskanie, żeby było wiadomo, kto jest najważniejszy). Chryzantemę kupioną kilka dni temu przez Freda wysadziłam do ozdobnej doniczki przed domem. Testowałam, czy majstrowi udało się naprawić to, co nawalało. Niestety, czyszczenie dignsa nie pomogło, jeśli chcemy podgrzać wodę, podgrzewamy jednocześnie grzejniki, czy się to nam podoba czy nie. Zrobiłam obiad (myślę o babci Mani, jak ona to znosiła, robienie obiadu codziennie przez 60 lat). Z rozpaczy zabrałam się za robotę papierkową, ściubienie tabelek do akredytacji. Przerwałam w połowie. Awrio. Folderów nie dokończę. Awrio. 

Kochany jest zbyt zmęczony na wspólne oglądanie dramatu psychologicznego. Odkładamy to na później. Francuski i książki, do wyboru, do koloru [alles, was das Herz begehrt].

czwartek, 12 września 2024

1731. Lejter.

No proszę, Stokrotka wyśle mi swoją książkę zatytułowaną Zwariowałam, wygrałam ją w blogowym konkursie, którego nie wzięłam na poważnie. Chyba pierwszy raz mam taką sytuację :)

Kochany zawiózł mnie do pracy i przywiózł z powrotem (zajęcia przebiegły bez zakłóceń), zrobił zakupy i sprezentował mi mięciutki, szary T-shirt (Majestic Filatures). Gdy mąż przygotowywał obiad, dokończyłam słuchanie The Murder of Richard Ackroyd Christie. Ścinało mnie dzisiaj z nóg; po obiedzie już miałam iść spać, ale odebrałam wiadomość od Anne i wpadłam do sąsiadki, żeby pokazała mi co i jak z Junoną tym razem. W ramach walki ze snem (może to coraz zimniejsza pogoda tak nas oboje nastraja łóżkowo?) obejrzeliśmy też z Kochanym nowszego Jarmuscha, Truposze nie umierają (2019); mnie się podobał, lubię ten rodzaj humoru. W głośnikach album Variété (1993) i koncertowy Perfect (1983). Myślenie co z szafkami, co z cv, co z tym i owym zostawiam sobie na jutro.