Strony

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Luś. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Luś. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 11 sierpnia 2026

2429. Dziewięć!

praca sraca
jak ustaliliśmy z małżonkiem, robimy to tylko dla pieniędzy :E

mamy rocznicę
Kochany mi przypomniał, zadzwonił w przerwie (popijał kawę na zewnątrz Costy
ja w biurze, popijałam kawę po wizycie w Simonie)

do ósmej godzinny spacer z koteczkami
na niebie mnóstwo małych chmur, wiatr, w samym krótkim rękawku byłoby mi zimno, więc ścigam się z Bronką w skórze, znowu przegrywam (gdybym mieszkała w mieście, najbardziej brakowałoby mi zielonej przestrzeni na której mogłabym biec za kotem)

a potem herbata, ciastko z Termon i sypialniane ploty z Luśkiem,
godzina minut trzydzieści pięć ;)

sobota, 27 czerwca 2026

2384. Dzień po.

Ciężką miałam noc, nie mogłam spać, może wyłaziło ze mnie napięcie, albo zwyczajnie, radość płynąca z ulgi (rytm kończenia i zaczynania projektów rusza mnie coraz mniej od strony relacji z ludźmi). Do tego po śniadanku Bronia się pochorowała, bo znowu zżarła kawałek plastiku. 

Po kilku dniach "upałów" wrócił morski chłód, szarość, deszcz i wiatr. Chwilę pisałam z Lusiem, poinformowałam ją o przyjeździe, ale niczego nie ustaliliśmy. Rano obejrzałam Midsomer Murders 24.02 (tym razem już w pełni zauważam zdziecinnienie scenariusza, podobne do tego w ostatnich sezonach z panem Pokrzywą), poza tym większość dnia spędziłam z nosem i uchem w książkach, genealogii oraz na popołudniowej drzemce. 

U rodziców upał, jutro ma być szczyt tego Armageddonu. 

środa, 28 stycznia 2026

2234. Poprawa.

O poranku odbywa się rytuał kocich radości: zaczynam mielić kawę, Bronka podbiega i wskakuje na kosz na śmieci, tymczasem obecna tam cały czas Mańka zawodzi pieśń błagalną. Gdy kawa z aeropressu jest gotowa, otwieram drzwi, Bronka wybiega sama, kroczę z Mańką pod pachą: dziewczyny rozpierzchają się po sypialni, Bronia robi inspekcję potencjalnych skryt, Mania poluje na wielkie myszy podkołdrzane (nadal wierzy w ich istnienie).

Jeszcze wczoraj dowiedziałam się o śmierci Doroty, autorki bloga Dom na Rzymskiej. Dawne dzieje, zresztą śmierć odbyła się też już jakiś czas temu.

Sztorm rozgonił ponure chmury. Godziny w pracy były lepsze niż się zapowiadały, po południu przyszła Szefowa, jakiś czas siedziałyśmy nad finansami. Przy okazji zostałam uświadomiona, że nie potrzebuję brać urlopu, gdy jadę z Kochanym do lekarza. Dobrze. W głowie powoli układa się plan wyjazdu marcowego.

Pozajączkowały się mi dni i gdy dzwoniłam wieczorem do mamy, byłam pewna, że jest czwartek. Jednak nie, wyniki i inne historie będą jutro. Za to wiadomo już, że test u Józi wyszedł negatywny. Nareszcie jakieś dobre wieści! Mamie wypsnęło się, że w zeszłym tygodniu rodzice uciekli przed kolędą: Bronuś miał wizytę u dochtóra w tym samym czasie, w którym potencjalnie pojawiłby się pleban, czyli siła wyższa, niestety, jakże nam smutno ;)

Po ósmej rozmowa z Lusiem. Półtorej godziny! O "co tam u ciebie", kotach, ustawieniach, snach, Jungu, cudzych nieszczęściach, byłych facetach. Kończę i już nie mam siły na książkę, abnegacja, szlus, mogę tylko ustawiać sobie nowe kolory na blogu, palec stuka, Mózg w półśnie, częściowo tylko bierze udział. Dobranoc, pchły na noc.

niedziela, 14 grudnia 2025

2189. Nasłuchując.

Kochany pojechał rano do pracy, cokolwiek go wczoraj przygniotło, trochę zeszło.

Duża część niedzieli została wypełniona słuchaniem Nieznośnej lekkości bytu Kundery. Skończyłam słuchankę ok. czwartej, mogłam nareszcie umyć włosy i zabrać się za robienie obiadu. Podczas prysznica przyszła mi do głowy ciekawa hipoteza na temat milczenia Luśka (pewnie pod wpływem wczorajszej rozmowy z mamą); pożyjemy, zweryfikujemy. Ekspresowo wcisnęliśmy z Kochanym spaghetti. Przez chwilę skupiłam się na Szczygle, po czym odkopałam Dalgliesha z Marsdenem, A Taste for Death (1988); tradycyjnie sześciopak, będzie mnie więc bawił do piątku. Nadal młoda godzina, przyjemnie jest mieć czas.

sobota, 5 lipca 2025

2027. Piętnasty dzień lata.

Przy bardzo późnym śniadaniu (wykaraskałam się z łoża po dziewiątej, mąż obudzony, Mleczaki nakarmione, rzeczy ogarnięte; na talerzach dzikie robale z Atlantyku, guacamole, jaje i dodatki) zdaliśmy sobie sprawę, że mamy w głowach ten sam soundtrack, On Raglan Road. Po śniadaniu siedzimy w łóżeczku i słuchamy jeszcze raz, a nawet dwa. Jakie dobre! Wersja Marka Knopflera też ok :)
___
edit 15:30 zawsze były ważniejsze książki przed Śmiercią w Breslau Krajewskiego, odkładałam, odkładałam i wygląda na to, że z powodów obiektywnych prędko jej nie przeczytam. Otóż, wzięło mnie na deep cleaning Kuchniosalonu i po przesunięciu tapczanu oczom moim ukazał się obraz pobojowiska. Książki zrzucone z głośnika, na którym stały, i kocie siki; najbardziej oberwało się Krajewskiemu. Domyślamy się, że to Mania, która jest bardzo lękowa i nawet podczas sprzątania, gdy Mleczaki były pod Fredową opieką w sypialni, była bardzo nieszczęśliwa i chowała się w najgłębszą dziurę. Yhhh, Krajewski śmierdzi teraz w szopce. Szukam informacji, jak wywabić smród kocich sików z książek :D
___
edit 21:15 sobota z dzieckami była letko wyczerpująca emocjonalnie. Pojechaliśmy z Kochanym do miasta po nowy żwirek i inne przydasie, a że zrobiliśmy to na pustym żołądku, następnym przystankiem było Borzalino. 

Po obiedzie skręciliśmy jeszcze do Tesco (ocet) i do domu. Po powrocie skontaktowałam się z Lusiem, rozmawiałyśmy prawie godzinę; przyjaciółka pakuje się na wyjazd, ale miałyśmy czas uaktualnić różne sytuacje (starałam się tonować złośliwość, gdy była mowa o sprzątaniu w kościele; przyjaciółka ma przy ustach dwie pionowe bruzdy, głębsze niż ostatnio; czy to tylko zmęczenie? Wiem, że Luś gimnastykuje sobie twarz, ale chyba nie o taki efekt chodziło. Cóż, obie się starzejemy).

niedziela, 1 czerwca 2025

1992. Przedłużona wędrówka / koniec wakacji.

Pobudka w sobotni poranek raczej późna (było dobrze po ósmej), oczywiście herbata, bo ja bez herbaty nie umiem, potem siedzę w ogródku z mamą, rozmawiamy o pierdołach, pokazuję jej jedno ćwiczenie z callaneticsu (chyba zajumiłam jej podręcznik z lat 90., muszę sprawdzić w domu).

Wylot mieliśmy zaplanowany dopiero na siódmą trzydzieści wieczorem; postanowiliśmy spakować się, wyjechać wcześniej na miasto i spędzić z rodzicami trochę więcej czasu. Najpierw zjedliśmy we czworo obiad w Českej besedzie; bardzo dobre miejsce, które chyba poddaliśmy rodzicom pod rozwagę, jako jeden z potencjalnych punktów leniwych wycieczek kulinarnych. Potem przeszliśmy się do Kota (rodzice podjechali), gdzie wypiliśmy trunki (gdy już siedzieliśmy, do lokalu wparowała Lusia ze swoją grupą, tylko się uścisnęłyśmy, były obietnice, że się zdzwonimy). Następnie tatko zaparkował w zdroju i zrobiliśmy małe kółko spacerowe.

Mimo wszystko byliśmy na lotnisku ze sporym zapasem, Fred jeszcze czekał, żeby nadać duży bagaż, znowu zasiedliśmy do stołu, mamie smakował krłasanty ;) (te lotniskowe naprawdę są dobre, ciekawe, gdzie zamawiają).

Upierdliwością podróży było przegrzanie: najpierw granatowa strzała rodziców (ta sama, która wiozła nas w podróż poślubną na wschód) miała zepsute chłodzenie. W samolocie za to klimatyzacja niby chodziła. Niby. Niech ich szlag. Lot — szlag ponowny. Na wstępie, w kolejce do gate'u sprawdzano rozmiary każdej walizki, Ryanair zaczął więc przechodzić samego siebie (nie, żeby mnie to dotyczyło, bo zawsze mamy pakunki w normie, moja walizka Wittchena na 10 kg ma dokładnie tyle cm, ile ma mieć, bez ściemy, ale jednak procedura podnosi ciśnienie). Potem wpadliśmy w burzowy wir powietrza nad Dolnym Śląskiem. Najprawdopodobniej, ponieważ walka pilota z nieistniejącym wiatrem w trakcie lądowania nasunęła Fredowi myśl, że ktoś tu się dopiero uczy, bo nie umi. Stres był, co tu kryć. W międzyczasie sytuacji stresowych dokończyłam czytanie e-booka Tak szybko się nie umiera Jacka Paśnika (W.A.B., 2024).

Plus trzyminutowego spóźnienia na autobus do Drołdy jest w zasadzie jeden: wracamy do sali przylotów i wrzucamy na ruszt ham & cheese popite sokiem jabłkowym (wiem, że w domu lodówka świeci pustkami). Odnoszę wrażenie, że wraz z przycięciem grzywki, zmieniła mi się osobowość na (jeszcze) mniej poważną; bagietki sprzedawała nam Hinduska, ucinam sobie pogawędkę; mimo zmęczenia chce mi się śmiać; po jedenastej wieczorem niebo nad Irlandią nadal jaśnieje.

sobota, 8 marca 2025

1908. Rozkminy.

No i ten mój wariat dał mi z rana prezent. Usłyszał jak kaszlę (czyli już nie śpię), wpadł do sypialni już ubrany do pracy, pocałował i z szafy wyciągnął worek mikołajowy, a w nim: spodnie dresowe, ale jakie! Szaroróżowe spodnie z lampasem, całe z kaszmirowej wełny! (RLX); Takie, żeby kot cię kochał. Bo wiadomo, co koty myślą o wełnie kaszmirowej. Do tego cienki pasiasty sweterek, z czystej wełny! Czerwono-biały, z klasycznym dekoltem polo (J. Smedley! produkowane to to w UK). Ach.

Po obiedzie, gdy Kochany wrócił, zaczęliśmy kminić, kiedy będzie można wziąć latem urlop. Zadzwoniłam do tatki, przedstawiłam propozycję ich ewentualnego przyjazdu i zaraz się zdenerwowałam, bo oczywiście mama się boi. Ech, nie będę o tym myślała, nie będę o tym myślała. Znajoma mamy (sporo młodsza) jest w hospicjum, chyba nadszedł końcowy etap jej wieloletniego szarpania się ze zdrowiem (zawsze to zaskakujące u osób, które całe życie na coś chorują).

Rozmawiałam z Lusiem, nawijałyśmy ponad godzinę.

A teraz mam jeszcze nowy pomysł nad którym kminię: coś upamiętniającego Rysia w naszym ogrodzie, jakaś tablica ze zdjęciem, żeby przechodnie wiedzieli, że tu kiedyś był wspaniały kot.

czwartek, 2 stycznia 2025

1843. 02012025.

Ciężko się wstawało. Za wcześnie, buuu. Oczywiście obudziłam się tuż przed budzikiem i miałam nadzieję, że to jednak nadal środek nocy i mogę spokojnie przewrócić się na drugi boczuś. Nope. Czwartek mroźny, przed jazdą do miasta Kochany zeskrobywał szron z Babcinych szyb. 

Praca bardzo miła, mogłam nawet wcześniej skończyć (początek roku należy zaczynać spokojnie ;)). W tym czasie Kochany kręcił się po mieście i wiadomo, co wyszło z tego kręcenia ... po pierwszej podeszłam do polskiego sklepu, pustego jak kościół, zaglądam tu, zaglądam tam, na co pan sprzedawca potakuje "jest, jest". Fakticznie, małżonek stał przed półką z herbatami :D Już nigdzie nie łaziliśmy, tylko hapinjujer i do domu. Ale oczywiście, jako się rzekło, skoro wcześniej zostawiłam Kochanego samego na mieście, czyli puezento dostałam: szare poncho z merynosowej włóczki (Aran Crafts), bajeczne. Niby, że na nowy rok.

Po powrocie do domu zrobiłam ekspresowy obiad (Fred w tym czasie nakarmił fruwających sąsiadów), zjedliśmy, napisałam przywitanie do Anne (jej samochód już stoi przed domem), oddzwoniłam do Anny z życzeniami noworocznymi, i w kimonko, gdyż niech będą błogosławione poobiednie drzemki. Obudziłam się tuż przed piątą, w ciemnym pokoju i z mężem chrapiącym (uwaga, to taka figura retoryczna, małżonek nie chrapał) przy boku. Po pobudce skończyłam czytanie Magicznej rany Masłowskiej (Karakter, 2024), świetna; nadrobiłam świąteczne filmiki Gosi ze Szkocji (jej przebój bardzo mnie konweniuje), potem prawie godzinę rozmawiałam z Luś, głównie o plotach i kotach, bezskutecznie próbując ją zainteresować literaturą. I skąd nagle po dziewiątej, no skąd?

piątek, 25 października 2024

1774. Plany, choroby, ploty.

Mam wolne do wtorku (w poniedziałek jest u nas bank holiday z okazji Halloween), Kochany też będzie kilka dni pod rząd moim Kochaniem domowym, ruchy więc mamy wolne, niezobowiązujące. Po południu wybyliśmy na zakupy spożywcze, przed całą procedurą zachodząc do Costy. Gdy tak sobie siedzieliśmy na piętrze, niespodziewanie znalazł nas Ka (był w pracy, towarzyszył klientowi, nie mogliśmy dłużej rozmawiać), umówiliśmy się na sobotę.

W domu małżonek serwuje kalafior z beszamelem na obiad. Posilona, gruba jak bania, zadzwoniłam pod wieczór do taty i tutaj wiadomości dostałam niepokojące: mała Rozalka bardzo się rozchorowała, jest w szpitalu pod kroplówką. Kto by się spodziewał. Możliwe, że zatruła się jakąś rośliną zniesioną na zimę do domu. To taka pocieszna koteczka, bardzo mam nadzieję, że wyzdrowieje i będzie wesoła jak dawniej :( Mama przesypiała stres, tatko był ożywiony, właśnie wybierał się na rozmowę z weterynarzem.

Nareszcie odbyła się długo odkładana wideokonferencja z Luś. Konferencja łóżkowa, bo obie leżałyśmy pod kołdrami, co nie przeszkodziło nam nawijać przez minut pięćdziesiąt dwie. Kochany w tym czasie tworzył. 

Co jeszcze? Miły mój przez trzy dni jest na antybiotyku oftalmologicznym, do tego wykupił preparat nawilżający. Oko chyba ciut lepiej, wieczorem pomagam Fredowi pociapać się tym czymś w rodzaju maści.

poniedziałek, 15 kwietnia 2024

1581. Poniedziałek piętnastego.

Rano zimno jak dyjabli, dobrze, że przynajmniej udaje mi się wbić w słoneczne plamy nieregularnie rozmieszczone pomiędzy strugami deszczu na mapie wybrzeża (unikam w ten sposób zalania prac, które taszczę ze sobą w obydwie strony). Fred jednak nie wrócił do domu i zaliczył drzemkę w samochodzie.

Gdy po południu stałam na dworcu, przyszło do mnie zawiadomienie z datą rozmowy o pracę. W końcu się ruszyli, mielą powoli, stosownie do tego tempa spada moje zainteresowanie tematem.

Postanowiłam, że już czas wykorzystać książkę fitnessowo-kucharską i zrobiłam łososia w wersji Tyrone'a Brennanda (filety pieczone w folii ze szparagami, brokułami, pomidorkami koktajlowymi, cytryną, czosnkiem, pietruszką i olejem kokosowym), więc już wiem, że następnym razem zieleninę przygotuję osobno, bo wyszła zbyt twarda. Kochany, bardzo zmęczony, wcześnie poszedł spać. Rozmowa z Luś: godzina minut czterdzieści i trzy, potem chwila na poprawki ocen (ale nie szalejmy). Od wczoraj czytam na czytniku Karen Horney Neurotyczną osobowość naszych czasów (Rebis, 2021).

niedziela, 14 kwietnia 2024

1579-1580. Weekend w środku kwietnia.

Pogoda niestabilna (słońce, deszcz, tralalala, wiatr). 

W sobotę wstaliśmy późno, późno zjedliśmy śniadanie, późno zdecydowaliśmy o co się rozchodzi. Po południu Kochany zadzwonił do Ka i umówiliśmy się na wieczór. Sprawdziłam jeden tekst (dałam radę, chociaż w tym samym czasie rozmawiałam z Kamą o jej przyszłych studiach), po czym zjedliśmy, co Fred ugotował, i wyjechaliśmy do Newry. A po co? A po suszone robaki i filtry do kawy (to ostatnie w M&S, zawodząc, że w Drołdzie już nie ma tej sieciówki, i buuuu, dlaczego).

W podróży zrobiłam prawie godzinną videokonferencję z mamą (kawiarnia, wizyta w myjni) na tematy dowolne. Nie wiadomo co to za objawy sercowe tatko miał ostatnio, badania nie wykazały nic do nazwania, kardiolog pochwalił tatkę, że świetnie się trzyma. Od mamy wiem, że Akebono zmarł kilka dni temu (jakoś mi umknęło). U przyjaciół zjawiliśmy się dobrze po siódmej, obgadaliśmy ich pobyt na Kanarach (ale sobie teraz nie możemy przypomnieć na której wyspie byli, tacy jesteśmy). Potem razem z Ka obejrzeliśmy trzy ostatnie odcinki pierwszego sezonu serialu 1670.

Poszliśmy spać w niedzielę, więc i poranek niedzielny nieco się wydłużył. Poza tym Fred był już w trybie praca, bo miał w planach wyjazd po drugiej na Dublin.

Chwilę pracowałam w ogródku; do niedawno kupionej, okrągłej, przysadzistej doniczki wysadziłam cebule Iksji. Zaznaczyłam też papierowymi wstążkami cztery Bridal Crowns, żeby móc je razem przesadzić, gdy liście wyblakną i cebule nasycą się słońcem na przyszły rok. Kosaćce wypuszczają pierwsze kiełki, podobnie ze Sparaksisem dosadzonym do obumarłych Bella Vist. Nieśmiało zakwitł drugi Pipit.

Kochany wyjechał po obiedzie, wpół do trzeciej. Do zobaczenia jutro, albo ... jutro (Fred jeszcze nie wiedział, czy po zmianie wraca). Walczyłam z sennością, trochę ćwiczyłam, nabrałam ochoty na makaron po mieciowemu, więc zapisuję do zrealizowania (melodyjka z reklamopiosenką się mi wkręciła). Wieczorem umówiłam się na videokonferencję z Luśkiem, ale jak to często bywa, Luśkowi coś się przeciągnęło (zarządzanie czasem nie jest jej najmocniejszą stroną). Trzeba nastawić budzik.

niedziela, 4 lutego 2024

1510-1511. Wiatr z zachodu.

Sobota
Kochany odezwał się z rana ubrany w nowy T-Shirt w obrazki z Boscha. Porozmawialiśmy, po czym rozpoczęłam bardzo spokojny dzień nicnierobienia. Ze spraw okołodomowych ruszyłam tylko jedną: wysadziłam do kilku donic pozostałe cebule wyciągnięte z ziemi pod oknem. Jest na to za późno, ale z tym już nic nie zrobię, wykiełkuje to, co może wykiełkować. Poza tym wysypałam szpakom robaki (cieszę się, że ptaki wróciły do ogródka). Rozmawiałam krótko z mamą. Zrobiłam też binge-watching dalszych odcinków Shroud for a Nightingale, 2-5. Dobre uczynki zostały przesunięte na jutro.

Pod północ, gdy czytałam w łóżku, nagle przez messengera zadzwonił Perlisty. Rozmawiał wcześniej z Fredem, ze mną też chciał pogadać. Wymówiłam się po kwadransie (myślę, że jest bardzo samotny).

Niedziela
Włożyłam ciut więcej wysiłku niż wczoraj w to aby nadać temu dniowi jakąś strukturę. Duże śniadanie. Skończyłam czytać Chrześcijaństwo. Amoralna religia Nowaka & Ziemińskiego (Prószyński i S-ka, 2023) i wybrałam z półki jako lekturę do nadrobienia dawno odstałą Gomorę tandemu Nowak & Obirek (Agora, 2021). To będzie czytadełko wieczorne, w ciągu dnia wolę słuchać świeżo kupionego audiobooka z głosem Doroty Segdy przedstawiającym Tajemnicę domu Helclów Szymiczkowej (Znak, 2015). 

Przed południem znowu odezwał się do mnie Perlisty (?). Po południu Fred zadzwonił, żeby mi wigilię pokazać, więc pomachałam wszystkim przy stole i zostało mi odmachane. Pisałam z Aś (u Pewnej Osoby wszystko dobrze, dochodzi do siebie po operacji oka). Rozmawiałam z mamą (coś jest przygnębiona). Rozmawiałam z Luś (w pracy wydarzyła się tragedia; wymieniamy się uwagami o lekturach). Rozmawiałam z mamą jeszcze raz (żeby jej przekazać wiadomość o tragedii). Rozmawiałam z Fredem (Kochany zły na pogodę i podłamany, bo nie wie jak wyszły zdjęcia). Podczas tej ostatniej rozmowy na poprawienie nastroju zaczęłam podjadać przywiezione z Polski herbatniki bożonarodzeniowe (smarowałam je obficie polskim dżemem malinowym i wszystkie herbatniki zniknęły; nie powinnam, ale już sobie wybaczyłam). Wszystko pewnie przez ten wiatr. Czyli jest szansa na poprawę.

czwartek, 21 grudnia 2023

1466. Deszczowy czwartek.

Bardzo mi odpowiada taki urlop. Do dziesiątej wstawałam i kładłam się kiedy miałam ochotę: najpierw zrobiłam sobie herbatę, gdy mama była w domu (pożegnałam ją całusem, gdy wychodziła). Położyłam się na chwilę drzemki, potem wstałam po kolejną herbatę i zrobiłam kawę z dripa dla Freda. Przed dziesiątą usmażyłam dla Kochanego jajecznicę z czterech jaj, dla siebie ugotowałam dwa. Pomiędzy tymi działaniami przeprowadzanymi w półmroku domu (za oknem mokra, listopadowa szaroburość), podczytywałam z satysfakcją kolejne strony dobrego czytadła Caroline Graham, które ukończyłam przed wyjazdem do miasta.

Na wczesne popołudnie mieliśmy z Kochanym dwa różne plany: u mnie spotkanie z przyjaciółką, u męża fryzjer umówiony na trzynastą. Domyślałam się, że Luś spóźni się jak zwykle, więc nie było mi spieszno. Bardzo słusznie. Gdy Kochany zostawił mnie pod pierwszą kawiarnią (przy kinie), okazało się, że jest zamknięta. Czekałam na przyjaciółkę około kwadrans, a kiedy w końcu przyjechała zabrałyśmy się razem pod bazylikę. Po zaparkowaniu, w siąpiącym deszczu błyskawicznie dobiegłyśmy do Markizy, żeby przeżyć kolejne rozczarowanie: w lokalu przyjmowano wyłącznie gotówkę. Był więc bieg w deszczu do Bezy (po drodze zauważyłam Freda już siedzącego w fotelu fryzjerskim, ale przebierałyśmy nogami tak szybko, że małżonek pewnie nas nie zauważył), gdzie mogłam się w końcu normalnie przywitać, wręczyć prezent i napić się herbaty. Przez ponad półtorej godziny uaktualniałyśmy ploty o znajomych, aż nadjechał mój rycerz na szarym koniu (z ocaloną czupryną), zabrał nas obie, Luś odstawił pod bazylikę i wziął mnie do chińczyka na obiad. Kupiliśmy jeszcze dwa dania na wynos, dla rodziców

Podobnie jak wczoraj, byliśmy pod domem pierwsi, tym razem mądrzej, bo z kluczem (gdy rodzice wrócili, już upijaliśmy się herbatami). Reszta dnia to wieczorne nygusostwo (obrałyśmy z mamą połowę pieczarek do przyszłych krokietów, ale to nie była żadna wielka praca). Kochany rozmawiał ze Stu i bratankami, oglądaliśmy kryminały oraz pierwszy, historyczny odcinek nowego dziennika w tvp1 o zmienionej nazwie 19:30. Nie był taki najgorszy, po prostu inny, bez szczujni. 

sobota, 2 grudnia 2023

1447. Garść faktów.

Jeszcze w listopadzie, po powrocie ze ślubu, rozmawiałam na messengerze z Luś, coś tam z doskoku. Dzisiaj rano chcąc do niej zagadać jeszcze raz przewinęłam naszą wymianę zdań i znalazłam wypowiedź, której wcześniej z jakichś powodów mój mózg nie zarejestrował: 

M to siostra Luś, ta co jej to powiedziała, była moją uczennicą w czasach zamierzchłych, a Pani *** to ja. Bardzo mnie to zdanie uśmiechnęło. Kochana Wikcia. I rozbawiło, ponieważ teraz nawet bardziej czuję, że kaleczę język angielski, a moja wymowa jest daleka od swobody. Czy miałam na uczennicę jakiś wpływ? Moim zdaniem bardzo ograniczony. Zdarzyło mi się spotykać dzieci "fajne" z natury, takie o których myślałam sobie "mójjeżu, rodzice muszą być zadowoleni, mogłabym adoptować". Wikcia była jedną z takich osób, a teraz sama uczy i podobno ja byłam jej inspiracją. Kyrk, nie powiem. 

Sobota zaczęła się więc miłym wspomnieniem. Tak siedząc przy zielonej herbacie skrolowałam internety, aż wstał mój Kochany i włączył płytę Bowiego, Honky Dory (1971). 

Na dworze słonecznie i bardzo chłodno. Zaraz po śniadaniu wyjechaliśmy do miasta, najpierw na kawę do Costy, potem w celach prezentowych (mamy już małe upominki dla sąsiadów) i spożywczych (obiady, np. składniki na krokiety). Zmarudziliśmy czas do szesnastej kończąc łazęgę w polskim sklepie (herbaty, czerwony barszcz i inne delicje). Po powrocie zrobiłam obiad (dawno już nie jedliśmy steka z tuńczyka) i rozmawiałam trochę z Kamą, która wczoraj wróciła do blogosfery. Po obiedzie Kochany oświadczył mi, że jest gotowy na oglądanie przygłupich seriali kryminalnych, dzięki czemu obejrzeliśmy odcinek 3.023 Sherlocka Holmesa z Cumberbatchem. 

Rozmawiałam z mamą (pada śnieg, pierogi i uszka już zamówione). 

niedziela, 24 września 2023

1378. Grafik niedzielny.

Nieco rozlazły. Po 7:10 na pewno wstałam i dałam kotu jeść. Na pewno piłam herbatę. W którymś momencie jednak wróciłam do łóżka i ponownie wstałam po 9:05, żeby zrobić Kochanemu kawę.

9:55 biorę się za robienie śniadania dla siebie (dwa jajka na miękko, gzik z czerwoną cebulą). Marnuję czas przed laptopem.

12:15 zbieramy się na zakupy do miasta. W czasie tego zbierania się na chwilę tracę głowę dla szczygłów, które przyleciały na jesienną lawendę. Robię kilka zdjęć przez zapaćkane deszczem okno, gdy ptaki siedzą na dachu, spłoszone przez przechodnia:

Na wyjeździe najpierw lądujemy w M&S, bo Freda martwi mała ilość bibuły do dripa. Stąd już niedaleko do Czarnej, więc ok. 13:30 idziemy do kawiarni przynajmniej na 45 minut. Siedzimy, sączymy, rozmawiamy o rodzinie. Po kawie wolnym spacerem wracamy do auta zaparkowanego na Fair St, jedziemy do Lidla, Tesco, chwilę łazimy po TK Maxxie (nic nas nie zadowala aż tak, przymierzam jeden sweterek, ale wyglądam w nim okropnie, obrzydliwe światło w przymierzalni podkreśla każdy wałeczek, nawet taki, którego nie ma :d). Na chwilę podjeżdżamy do sklepu sportowego, żeby się zorientować w cenach butów "na góry".

16:30 nareszcie w domu. Wypakowujemy toboły, zaczynam robić obiad, który kończymy jeść ok. 17:45. W międzyczasie umawiam się z Lusiem na rozmowę. Pogoda przez cały dzień szara, mokra i wietrzna.

18:50 nawijamy z Lusią. Ło, matko! O czym nawijamy? Co podleci. Kończymy godzinę i pięćdziesiąt pięć minut później. Fred jeszcze rozmawia z siostrą, więc i tu dowiaduję się, czego chciałam się dowiedzieć (nie wiem, czy czegoś chciałam się dowiedzieć rozmawiając z Lusiem, zazwyczaj mamy swobodny przepływ aktualizacji).

21:30 Przyglądam się wstępnej ocenie mojej pracy mgr. Stresuje mnie to, odnoszę wrażenie, że promotorka nie przeczytała arcydzieła, bo ocena brzmi 5. Nie wiem, czy jutro pracuję (Saren nie odpowiedziała na moją uprzejmą wiadomość tekstową). Obiecuję sobie jutro przysiąść do nauki, dzisiaj się mi nie chce nic więcej, orewłar.

czwartek, 27 lipca 2023

1319. Chłopak ze skrzydłami.

Spokojnie po wierzchu. Tzn. u mnie, bo Luiza wdała się w pyskówkę z nowym szefem kuchni i oboje dostali ustne upomnienie. Nie lubię go od pierwszej wymiany zdań, noszę ze sobą łyżeczkę do serka, żeby się go nie prosić o podanie. 

Kochany dzisiaj pływał, potem poczekał aż skończę pracę i pojechaliśmy do domu (przez port, więc na obiad krewetki + sałatka grecka, którą Fred robi, gdy sobie fikam paluszkami w papuciach). W domu zastałam nową miskę dla kota. 

Zaczynając zaś od poranka, ledwo zdołałam otworzyć oczy Luś do mnie napisała na messengerze z zapytaniem, czy możemy pogadać. W ciągu dnia schodziło, że nie mamy kiedy, zobaczyłyśmy się dopiero pod wieczór, pokazałam jej trochę naszego ogródka. Musiałyśmy jednak skończyć po siódmej, gdyż ...


... poszłam z mężem na spacer nad morze.




— I co, wyobrażałaś sobie kiedyś, że będziesz chodziła za rękę z 52-latkiem z pandą na koszulce?

Trzeba sobie powiedzieć, że kiedyś nie miałam takiej wyobraźni :D Bardzo ciepły wieczór był we wsi, większość łażenia odbyliśmy rozebrani do krótkich rękawków. Nad morzem duże stado szpaków oraz mniejsze stado ludzi (gdzieniegdzie wodujących), na niebie cirrusy jak wielkie ptaki.

poniedziałek, 20 marca 2023

1190. Wolałabym nie.

Szaro. Wygramoliliśmy się z betów niespiesznie. Był spacer po lesie i zapalanie zniczy na cmentarzu. Luś chciała się umówić na kawę, finalnie przyjaciółka miała gorączkę i lepiej było dla wszystkich, żeby po pracy poszła do domu (nie wnikam, co ona w tej pracy w ogóle robiła). W każdym razie po południu pojechaliśmy z Kochanym do Mozarelli 2.0 (fusion kuchni włoskiej, na czwórkę z minusem) i do Kota. Gdy siedzieliśmy przy kawie rozpadało się od serca i w takim deszczu wróciliśmy na domowy obiad. Mam nastrój końca wakacji (czas do następnych najchętniej przespałabym jak jeże zimę); Fred zabukował dwie nocki od środy w starej wozowni (o tej porze będę już w domu). Próbuję wyjaśnić mamie zasady języka irlandzkiego (sama wiem niewiele więcej). Oglądamy Columbo, 3.3. Wcale się mi nie podoba, że jutro lecę.

niedziela, 29 stycznia 2023

1140. Fazy.

Ostatnio mam fazę na jajko w koszulce na śniadanie.

Kochany wyfrunął z gniazda jeszcze przed świtem, przez sen słyszałam jak się krząta i dyskutuje z kotem. Odfajkowanie trzech drobnostek z listy do zrobienia na dzisiaj sprawiło mi satysfakcję (m.in. potrzebowałam namiarów na pracodawcę z okazji rejestrowania się na kursie języka irlandzkiego, więc wystosowałam krótki liścik do koordynatorki i na dzisiaj zamknęłam temat). Zagadałam do rodziców w temacie mojej wizyty w domu rodzinnym. Kupiłam bilet lotniczy (wylot). Porozmawiałam z Lusiem o jej życiu miłosnym i nie tylko. Odkryłam, że lubię leczo z ciecierzycą. Skończyłam czytanie starotki-ramotki Le Bona, Psychologia tłumu (Derewiecki, 2016) z historyczną przedmową Grabskiego. Tak się ożarłam ciecierzycą, że Kochany po powrocie z pracy jadł obiad sam, ja tylko patrzyłam. Jeszcze pijemy sobie z dziubków, ale pora na sen.

piątek, 27 stycznia 2023

1138. TGIF.

Spodziewałam się, że Kochany wróci po tym, jak wyjadę do miasta, ale mąż zrobił mi niespodziankę i już o czwartej rano był w łóżku.

Przemiły dzień ze sporą ilością chodzenia. Najpierw zrobiłam rundkę przed szychtą, potem w pracy z buta udaliśmy się na Drzwi Otwarte do jednej ze szkół. Atmosfera sprawiła, że ogromnie zachciało mi się uczyć. Czegokolwiek. Czas nauki to najfajnieszy czas. Saren podwiozła mnie do domu, więc mogłam się jeszcze zobaczyć z Fredem, który miał parę stresujących spraw do ogarnięcia (w tym pracę), więc wcześniej wyjeżdżał z domu. Przez jakiś czas jedynym strupem na głowie był kot, który odprowadził mnie rano na przystanek i słuch o nim zaginął (nawet Anna zapukała z pytaniem, czy już wrócił). Gnojek w końcu pojawił się o osiemnastej (i szlaban). Rozmawiałam z rodzicami (o różnościach, czyli kontrola nastrojów) i z Lusiem (o filmach, zmarłej cioci, dlaczego ludzie są jacy są). Czytam, podkreślam tekst ołówkiem. 

poniedziałek, 28 listopada 2022

1078. Poniedziałek bez wydarzeń.

Moje zapyziałe miasto po pracy:


Z Luśkiem się ugadać na online meeting, to gorzej niż załatwiać audiencję u papieża. Już myślałam, że jej też na głowę padło. W końcu, gdy rozłożyłam się po obiedzie z herbatą z cytryną, a kot wrócił do domu i zapadł w drzemkę obok na tapczanie, rozmowa z psiapsiółką doszła do skutku (godzina dwadzieścia sześć; zareklamowałam jej stronę genealogiczną; Ryszard domagając się atencji na dłużej wepchał swój rudy nos do kamerki). Fred też wrócił gdzieś w tych okolicach, zrobiłam mu instaobiadek i teraz słuchamy Kazika, który podobnie jak Arystoteles, pisał o wszystkim (Na żywo, ale w studio, 1994).