1234. Dzielność nadzwyczajna.

Wczoraj wieczorem, gdy Kochany turlał się do snu, Anna do niego zadzwoniła, że już jest w domu, ale jeszcze słaba i zagada do nas później. Kręcąc się wte i wewte nie zauważyliśmy kto i kiedy ją przywiózł. 

Dzisiaj standardowo, Kochany wcześnie rano do Dublina, ja trochę później do miasteczka, z laptopem i zapaleniem zatok (od nocy po głowie tuła się mi słowo po irlandzku: tuairiscí). Po czterech godzinach ściubienia różności zjadłam obiad w Cedar Gate (chicken makloubeh, połowa na jutro), po czym udałam się na dworzec autobusowy. 

What are you working as? Are your children behaving themselves? Who's the eldest? Do you have many tattooes? Were you brave? When did you get married? I'm a messer, and you're a quite woman. How often do you get your hair coloured ? Are you left or right handed? When did you last time wash your hair? Chłopak z autyzmem wracał do domu o 14:55. Tym razem robił wywiad z kobietą z naszej wsi, to pierwszy Irlandczyk jakiego znam od którego można się uczyć poprawnej gramatyki języka angielskiego.

Pod wieczór krótkie spotkanie z dr Pierzastą. Raczej pozytywne, mało frustrujące, chociaż poza tym jestem sfrustrowana do imentu wszystkim większością (nosem emitującym ciecze również). Teściowa dzwoni i interesuje się jak tam (mówię, że dobrze ... bo przecież dobrze). Sprawdzam stan rozkładu wróbla spod paprotki. Statystyki już dzisiaj nie tknę, ale będzie chwila z irlandzkim i TT.