Ależ jadowity mrozik, niby wcale go nie ma, a jak człek wyjdzie słabo odziany, przenicuje do kości. Za to dzień człowieczy rewelacyjny. Czwartki to jak zwykle przyjemność (będę tęskniła za tą grupą), dłubiemy sobie coś tam, czytamy kryminały, dostaję ferdufko od Aszlin.
Kochany przyjeżdża po mnie, zatrzymuje się za rogiem, jedziemy jeszcze na chwilę do polskiego po herbatę liściastą i gdy na parkingu wychodzę z samochodu wpadam na Kalema (szybciutko mi się przyznał, że już do szkoły nie chodzi, ale pochwalił Luka i Emmę, Aleksa też, ale jego akurat nie lubię, więc tego nie liczę, on mnie nie obchodzi ;) za to Dżima szkoda).
W domu robimy makaroni z sosem na wysoki cholesterol (tzn. taki, żeby go mieć wysokim). Kroję pieczarki, miły zajmuje się mięsem mielonym, słuchamy Nicka Cave'a. Po biedzie ogon mi się ciągnie, a mąż przetwarza w głowie weekend marcowy, aż po krótkich ustaleniach rezerwuje miejscówkę, żeby potem czytać o Hildegardzie z Bingen :D
Oddałam audiobooka i wypożyczyłam w ebooku Spare, autobiografię Harry'ego Mountbattena-Windsora. Nie kupiłabym, biblioteka jednak rządzi, roztacza przede mną horyzonty dotąd schowane.
Fajnie się czyta Twoje posty 😊 będę zaglądać tu częściej 😊 i niestety narobiłaś mi ochotę na makaron z sosem.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam.
@Madeleine, dziękuję :)
Usuń