2440. Sobota w odcinkach.

Jasny, zimny poranek. Wykaraskałam się z łoża na tyle wcześnie, że Kochany zdążył mi dać buzi przed wyjściem. Już zapakowałam do pralki koce i ręczniki, weekend ma być bez opadów, więc jest nadzieja, że wszystko będzie ładnie schło w ogródku.
___
edit 8:25 przed chwilą ktoś wrzucił do szpary w drzwiach ulotkę zatytułowaną Four Things God Wants You To Know. Same bullshit as always, oraz marnacja papieru; miałam ją tu nawet pokazać, bo obfociłam. Ale stała się ciekawsza rzecz: imigrant stuka we frontową ścianę naszego domu, czasem dość głośno :D Panowie przyjechali przed kwadransem, będą kończyli fragment, który nie został uprzednio docieplony. Dobrze, że nie wyszłam na poranny spacer, koteczki potrzebują wsparcia kociopsychicznego.
___
edit 11:20 panowie grzebacze zniknęli po godzinie, ściana jest docieplona, gotowa na położenie tynku. Śniadanie wciągnięte (homemade frytki z erfrajera, dwa jajka sadzone, na deser mała czarna i jeden Tunnock's tea cake). Obejrzałam pierwszy półgodzinny odcinek Normal People (2000). Drugie pranie rozwieszone pod ciemniejącym niebem. Na czytnik wrzuciłam dwie wypożyczone książki, nowelkę Keegan So Late in the Day oraz powieść Eileen Teethmarks On My Tongue (tę drugą wypożyczyłam tylko po to, aby biblioteka nie żałowała, że inwestuje w produkty niszowe, zaś Claire do przeczytania wieczorem). Cały czas wraca do mnie pewien pożegnalny wpis blogowy na który chciałabym zareagować współczująco, ale wiem, że nie powinnam. 
___
edit 20:05 miało być słonecznie? Ha! No dobra, nie padało. Gdy tylko skończyłam poprzedni wpis, biały van ponownie zjawił się na osiedlu. Było dalsze stukanie i pukanie, tynk nałożono, do odhaczenia zostały drobne poprawki na które będziemy czekali kto wie jak długo. Uwięziona w domu obejrzałam 25.3 odcinek Midsomer Murders (bardzo podoba się mi motyw z aktorami powracającymi w innych rolach — tym razem Kevin McNally, który nie wiedzieć czemu zapadł mi w pamięć jako Orville Tudway) oraz zaopatrzyłam się w papućki z rogami reniferów, wspomnienie po Kaś Matce Kotów. Zadzwoniłam do mamy (mama zafascynowała się historią Margaret Gallagher z Belcoo; postać jak najbardziej kojarzę, więc był to główny wątek naszej rozmowy). Jesteśmy z Kochanym napełnienie makaronem i wyspacerowani przez koty. Pora wziąć się za książkę.

2432. Pozajączkowanie.

z rana ślady po deszczu na szybach Babci
wzięłam kurtkę przeciwdeszczową, tymczasem dzień zrobił mi figla

kiełkuje nam w głowach program na jutro
kurczak do kanapek kupiony, odpowiednia ilość wody, słodka przegryzka
co z tego wyjdzie?
(aż strach myśleć; czuję nóg spuchnięcie)

(przeglądając bloga w temacie planów nagle zauważyłam, że coś się tu pozajączkowało z numeracją postów i to grubo, raz pomyliłam się w marcu, potem jeszcze raz w czerwcu, tym razem o ponad rok; już zrobiłam korektę, ale ... co się dzieje z tym pięknym łbem?!)

jakiś czas temu wypożyczyłam ebook Normal People Rooney
spięłam się, bieżam przez tekst dość sprawnie
choć z szafki kuszą Mann i Wharton, oraz prezent od Agniechy
(nie uśmiecha się mi przedłużanie wypożyczenia i basta)

w pracy papiery do tego stopnia przesuwam na później, że jedną porcję makulatury zapakowałam w  końcu do domu, portfolia będą leżały i łypały na mnie z kąta

wieczorem dopadła mnie niemoc, musiałam na chwilę się położyć
może to taki dzień, dziewczyny na spacerze też były klapnięte
dziwny bardzo ten piątek, wyskoczył na mnie znienacka

2253. Pod wpływem...

 ... impulsu postanowiłam oddać Finklera do biblioteki. Stał rozgrzebany od dłuższego czasu, czasu który bezproblemowo poświęcałam innym lekturom. Czyli to nie jest ten moment. Odłożyłam książkę na listę "na później", kiedyś do niej wrócę, zacznę od początku. Tymczasem ustawiłam się do horrendalnie długiej bibliotecznej kolejki po dwie książki Rachel Cusk.

Po pracy wybyłam w kierunku pustawego centrum handlowego, gdzie umówiliśmy się z Kochanym. Mąż postanowił pozbyć się ajfona i wrócić do androida. Słusznie, też mam taki zamiar, ale rozglądam się jeszcze za sensownym dostawcą wifi, bo obecny na wyjeździe poza wyspę doprowadza mnie do rozpaczy. Kochany kupił S25, podpisał umowę; poszliśmy do Czarnej, żeby to opić i zagryźć;)

W domu słuchanie i czytanie, niewiele ponad to (mąż robi obiad). Najchętniej zabrałabym się za nowy projekt dziewiarski, ale po kolei, trzeba najpierw kupić włóczkę. Wyleguję się więc, dzielę czas na dwie historie. Przygotowanie na jutrzejszy wieczór zostawiam na później.

2238. Nie no, wiosna, tak?

Pomysł na niedzielę: jedziemy do Inchicore. Pojechaliśmy. Zostawiłam im Pilipiuka, do którego nie zamierzam już wracać, na wymiankę wygrzebaliśmy ze stosów makulatury trzy tomy (Freda zainteresował Knopp, wybrałam dwa pozostałe):

Po wizycie książkowej podjechaliśmy do Coffee Works w Blanchardstown, żeby uczcić Imbolc. Ładna pogoda, bez szkody dla zdrowia można było usiąść na zewnątrz, ale wybraliśmy mały stolik w środku, tuż pod ekspresem do kawy, w tle leciała jakaś składanka Billy'ego Joela (bo i The Longest Time, i You May Be Right), podjedliśmy, wypiliśmy, sztos. 

A skoro byliśmy niedaleko TK Maxxa w Blanch, zajechaliśmy i tam. Kupiłam szerokie dżinsy (mam podobne, tylko z krótszymi nogawkami obgryzionymi przez niedźwiedzia; nie planowałam zakupu, ale trzeba korzystać z chwilowego powrotu mody lat 80. dopóki trwa). 

Po powrocie do domu i rozprawieniu się z czymś na kształt obiadu (smażony łosoś zagryziony chlebem) rozmowa z rodzicami: idzie mróz (-10°C), zaczynają się ferie, Gosia Pies ma dużą narośl na łapie. Minął rok od śmierci Malineczki.

Reszta niedzieli to długi Oppenheimer (2023). Oraz może Czechow, którego zaczęłam podczytywać wczoraj późnym wieczorem. Jutro nie ma pośpiechu, gdyż bank holiday. Ramen & halloumi!

2209-2210. Czy Irlandia to shih tzu?

W sobotę za drzwiami popłakiwania Maniowe i szurania w kuwecie, więc z wylegiwania się do dziewiątej nici, drogie państwo. Przywieziona z Polski Kocia Guji Shakiso została otworzona (chyba zepsułam Kochanemu napar, ale i tak mąż chwalił kawę, taki ten mój mąż chwalący ;)).

Na dworze szron, słońce przenikające do duszy (gdy głaskałam Bronię, Kochany robiący sobie kolejną kawę odwrócił się do mnie na chwilę i odsłonił okno przez które do oczu wpadł mi dziki promień światła; nosiłam go w sobie przez następny kwadrans).

Przed południem zadzwonił Ka z zaproszeniem na wieczór. Bardzo dobrze, jest okazja, żeby odpakować kolejną płytę dvd. 

Naokoło pory obiadowej zbijaliśmy bąki, obejrzeliśmy przedświąteczne testy tanich bigosów u Miecia, oraz nadrobiłam Gosię ze Szkocji, bo nie śledziłam jej przez jakiś czas.

U przyjaciół, akurat gdy wchodziliśmy, dopadły nas życzenia z Polski (Zbyniu i wszyscy inni zebrali się razem i postanowili zawideować). Po rozmowach przy stole do odtwarzacza zawędrował Strach na wróble (1973) z Hackmanem i Pacino. Nabrałam smaku na filmy z lat 70.

Kwadrans po północy w końcu w łóżku. Kolejna pobudka około dziewiątej rano. Znowu zmotywowały nas myszy. Koty nakarmione, kuwety wyczyszczone, podkład zmieniony, zielona herbata zrobiona, mąż właśnie obudzony nosi Manię na rękach, Dzień dobry w niedzielę :)
___
edit 19:35 Zimno, zimno, zimno, zimno. Po szybkim śniadaniu wyruszamy zygzakiem: jaja z automatu, Lidl, TK Maxx, Costa. W Lidlu znaleźliśmy świeży chleb. W TK Maxxie nie znalazłam małego kalendarza o który mi chodziło. Gdzieniegdzie na wiejskich drogach gołoledź, na innych hojnie wysypana sól daje złudne poczucie, że na zewnątrz jest cieplej niż w rzeczywistości. Gdy w Coście stałam na piętrze czekając na Kochanego z tacą kawowo-ciastkową, jeden gość zaczepił mnie pytaniem czy go przypadkiem nie szukam. Randka z Tindera? :)

Po powrocie do domu lenimy się, czytam, słuchamy Czyżykiewicza płyty Ma chérie, gdy kartofle w garze się pyrlą, a myszy drzemią, jedna na moim krześle, druga w krześle-gnieździe. Po obiedzie skończyłam czytać Childhood Tove Ditlevsen (Penguin, 2019). Po tak pięknej prozie strasznie zrobiłam się głodna wszystkiego i od razu oddałam książkę do biblioteki, żeby móc się ustawić w kolejce po tom trzeci (drugi mam już na liście, może uda mi się go dostać w drugiej części stycznia).

2140. Klucz!

Gdyby nie retro zegarki, które same się nie przestawiają, inaczej niż zegarki w telefonie i laptopie, może nawet nie zauważyłabym zmiany czasu na zimowy: "na stary czas" wstałam później niż wczoraj, zmotywowała mnie myśl, że myszy czekają na śniadanie. Kochany też długo relaksował się w mieście, i słusznie; przyjechał na wieś po dziewiątej czasu zimowego; pierwsza zauważyła go Maryjka, wystartowała z pozycji leżącej do okna, Kotato, Kotato!

Miałam do oddania dwie książki wypożyczone w bibliotece w Dublinie. Dzień był akurat idealny na przebywanie w pomieszczeniach, więc zygzakiem pojechaliśmy: najpierw do Drołdy, żeby kupić żwirek dla kotów oraz chleb dla nas, i napić się jeszcze kawy, następnie do stolicy, a w powrotnej drodze do pawilonów Swords, żeby zjeść pizzę w Milano. 

W Inchicore jesień :)

Niedziela częściowo odbyła się pod hasłem poszukiwania klucza. Ostatni raz widziałam go przed południem — ponownie weszłam do domu, żeby zabrać rękawiczki, bo ziąb, klucz dyndał wówczas w zamku. Od tego momentu słuch po kluczu wcale nie tak łatwym do zgubienia (zaopatrzony jest bowiem w czerwoną smycz i różne brzdąkaje) zaginął. Napisałam do Anne, żeby sprawdziła, czy przypadkiem nie ma go w drzwiach naszego domu, co też sąsiadka po swoim powrocie z morsowania uprzejmie uczyniła. Ano, ni ma. W sumie mnie to uspokoiło, bo wykoncypowałam, że w takim razie odłożyłam go gdzieś w czasie szukania rękawiczek (Mózg wątpił, ale mu powiedziałam, żeby się w końcu zamknął). No i super, wracamy po szóstej, jest już ciemno, jak w piosence, wchodzę do środka, klucza nadal ni ma. O cholera, wertowałam najbliższą rzeczywistość przez kolejne pół godziny. I co się okazało? Okazało się, że cały czas miałam go ze sobą, w brązowej kurtce Barboura, która ma podwójne kieszenie! (facepalm) Ale poważnie, bardzo się zaniepokoiłam: czyli tak się odczuwa ubywanie rozumu.

Wracając zaś do naszej wyprawy, oto łupy biblioteczne, nieplanowane, bo nigdy nie wiadomo, co wygrzebie się ze sterty książek za tujuroicz (byliśmy tam ostatnio w czerwcu; albo pani ma tak dobrą pamięć, albo my mamy w sobie coś):

Po znalezieniu klucza zrobiłam powyższe zdjęcie i nareszcie mogłam się zrelaksować. Szara, deszczowa niedziela szybko zleciała, dobrze, że jutro jest bank holiday. Kochany jeszcze długo rozmawiał przez telefon, m.in. ze starszym z braci, usiłując pomóc w rozwiązaniu problemu, który może rozwiązać wyłącznie sam petent, ale cienszko, skoro petent informacji zwrotnych nie słucha i dlatego ma problemy. Z innych "problemów" (ten może nawet całkiem nasz), Bronia pierwszy raz wskoczyła na szafę obok lodówki. Mamy w domu nastolatkę, która szuka guza i testuje granice.

Kochany zapewne już w mieście, ja niewątpliwie w szlafroku, przed chwilą dojadłam coś jeszcze, bo lunchowa pizza, choć przepyszna, nie została przeze mnie skonsumowana w całości (ostatnio zrobiłam się wrażliwa na różne składniki, dość powiedzieć, że proces starzenia się organizmu nie budzi mojego entuzjazmu). Może za chwilę porozmawiamy przez Messengera. Bardzo kocham mojego męża.

___

edit 21:55 to już od dłuższego czasu wiadomo, ale zapisuję, żeby pamiętniczek też wiedział: mamy nową prezydentkę, lewaczkę Catherinę Connolly.

2000. Porażka i rzeczy dobre.

U mnie lepiej, śpiączka już mnie tak nie zabijała, u Kochanego rano bez zmian, był na chodzie, ale w oskrzelach nadal coś mu szemrało. Mimo wszystko, trzymaliśmy się planu dnia. Najpierw schronisko po jedenastej, dopytanie o Bezimiennego i zarezerwowanie skrzacinki.

No i cóż, straciliśmy ją. Chwilę przed nami ktoś ją zabukował. Śliczna jest, ma charakter, wrzeszczy na całe schronisko. Ech. Zapisaliśmy się jako drudzy w kolejce, na wypadek, gdyby pani się rozmyśliła, ale jest to bardzo mało prawdopodobne. Kto by jej nie chciał?

Na chwilę zatrzymaliśmy się w Drołdzie, żeby kupić chleb i napić się kawy, następnie kierunek Dublin, Inchicore. Spotkanie ze Szczygłem odbywało się o piątej, więc mieliśmy trochę czasu na różne rzeczy. A te różne rzecz to m.in. szuranie po bibliotece w poszukiwaniu fajnych książek za pół darmo: 

Powyższa makulatura została zakupiona (wrzuciliśmy do puszki co łaska), bądź wypożyczona (dwie na górze) ... ponieważ zapisałam się do tamtejszej biblioteki (chyba mi odbiło!). Z rzeczy śmiesznych: zapomniałam wczoraj przedłużyć książkę Smith, więc zniknęła mi z czytnika. Jaką pierwszą książkę znalazłam w Inchicore? Oczywiście Białe zęby. Zaczęłam ją czytać po angielsku, dokończę po polsku. Dlaczego nie, skoro mogę?

Po "skołowaniu" książek ruszyliśmy w kierunku IMMA. Po drodze zatrzymaliśmy się w Loaf (nie mylić z paskudnym Loaf'd) na lunch. Dochodziła trzecia, przegapiłam, że zaraz zamykają i trzeba się spinać, ale daliśmy radę:

Zupa była naprawdę dobra, jak domowa, a to nie jest takie oczywiste w tym kraju. Po lunchu spacer na azymut. Chmury nad Dublinem kręciły się nerwowo i gdy byliśmy już blisko muzeum, zaczęło lekko popadywać. Z tej okazji spędziliśmy w środku budynku trochę czasu; przyznam, że tym razem dwie odwiedzone wystawy zupełnie mnie nie przekonały, a najwięcej przyjemności sprawił mi czas spędzony w sklepie IMMA. Niewiele emocji, jeszcze mniej zrozumienia, a kontrowersje odbieram, jakbym była Czeszką:

Wróciliśmy do biblioteki tuż przed spotkaniem z Mariuszem Szczygłem i skupiliśmy się tylko na tym. Żadnego oglądania polskich autorów lektur dziwnej treści zgromadzonych w korytarzu, żadnego podjadania przygotowanych na tę okoliczność ciast krojonych w bardzo małe kawałki. Zasiedliśmy w dalszym rzędzie. Spotkanie z reportażystą było nadzwyczaj sympatyczne. Zaczęło się wprawdzie nieco drętwo, na dodatek postanowiono spotkanie tłumaczyć i nie wybrano do tego zadania osoby odpowiednio przygotowanej. Pomyślałam, że będzie to godzinna męka, ale Szczygieł unaturalnił ten proces i pomógł chłopakowi, który w innym przypadku kopałby się z materią jeszcze bardziej, przy okazji torturując słuchaczy.

Po słuchaniu odpowiedzi na pytania zadawane przez prowadzących oraz po pytaniach słuchaczy, Kochany zakupił Gottland i ustawiliśmy się w ogonku do autografów. Przy okazji była samojebka z gwiazdą uczyniona paluszkiem samej gwiazdy. Trzeba przyznać, że pan Szczygieł wie jak zabawiać publiczność i jak robić jej zdjęcia.

Wychodząc z budynku załapałam się jeszcze na komplement, że mam piękne włosy :) Hyc hyc, do samochodu, z podpisanym Gottlandem, uśmiechnięci od ucha do ucha ulecieliśmy w dal. Przed dziewiątą w domu. Widząc samochód Anne zapukałam do niej, żeby pokazać zdjęcia malucha, który nie będzie nasz. Ona rozumie. Nie zawsze się udaje, pech to pech, i tak dalej. Bardzo przykra sytuacja adopcyjna. Reszta dnia wspaniała.

1996. Dzień o nazwie środa.

Ashes to Ashes Faith No More gra mi od rana.

Trafiłam najwyraźniej na dobry rok, Szef oświadczył, że uczestnicy pierwszy raz przynieśli prezenty, Czarli wręczył nam słodycze, Aszling kwiaty, a mnie jeszcze adekwatny kubek:

Będę używała w pracy, żeby ludzie mieli jasność z kim mają do czynienia. Bo już czegoś zapomniałam, jakiś czas po wyjściu z biura przypomniałam sobie, że nie wysłałam dość ważnych papierów. Kilka godzin do jutra rana niczego nie zmieni, ale jednak niepokojąca jest ta dziura we łbie.

Obiad mężowski (zapach wątróbki jagnięcej rozpełzł się po całym domku z piernika). Freda rozmowa z Perlistym, bo obojgu było jeszcze smutno (gadali i gadali, mąż namawiał przyjaciela i namawiał, aż ucięłam sobie drzemkę). Lektura idąca mi powoli, choć przecież całkiem dobra i nawet pouczająca (jednak trzeba będzie przedłużyć). Kwestia zwierzęcia w domu: lokalne schronisko nie ma stałego miejsca kontaktu, a chcielibyśmy pójść i zobaczyć psa/kota na żywo przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji — rozglądamy się.

1903. A Day of Delights.

Kochany zawiózł mnie do pracy i przywiózł z powrotem. Po południu spotkaliśmy się w Czarnej nad kawami.

W pracy, jak to w pracy. Saren rozkminia system myląc daty, poza tym dwóch uczniów zostało skreślonych z listy, tych co trzeba, więc osły z wozu, koniom lżej.

Po wyjściu z kawiarni poszłam z Kochanym do miejskiej biblioteki, żeby z konta tymczasowego uczynić stałe członkostwo. Zajęło to dosłownie minutę. Dostałam dwie karty z kodem na wszystko, książki papierowe, e-gazety, ebooki, audiobooki i Internet na miejscu. Przy okazji spaceru zauważyliśmy, że w miejsce starego, dobrego Stockwell Artisan Foods, które zamknęło się ponad rok temu, powstaje nowa, obiecująca przystań o nazwie Loaf'd. Będziem testowali w swoim czasie ;)

W domu odpoczynek, obiad niezobowiązujący, każdy je co innego, testuję mężowski bigos (bdb). Kochany pracuje nad tekstem, wspólnie podglądamy kreacje z Oscarów oraz kolejne wersje piosenki Až to se mnu sekne.

1885. Wilijo świyntygo Walyntygo.

Ależ jadowity mrozik, niby wcale go nie ma, a jak człek wyjdzie słabo odziany, przenicuje do kości. Za to dzień człowieczy rewelacyjny. Czwartki to jak zwykle przyjemność (będę tęskniła za tą grupą), dłubiemy sobie coś tam, czytamy kryminały, dostaję ferdufko od Aszlin.

Kochany przyjeżdża po mnie, zatrzymuje się za rogiem, jedziemy jeszcze na chwilę do polskiego po herbatę liściastą i gdy na parkingu wychodzę z samochodu wpadam na Kalema (szybciutko mi się przyznał, że już do szkoły nie chodzi, ale pochwalił Luka i Emmę, Aleksa też, ale jego akurat nie lubię, więc tego nie liczę, on mnie nie obchodzi ;) za to Dżima szkoda).

W domu robimy makaroni z sosem na wysoki cholesterol (tzn. taki, żeby go mieć wysokim). Kroję pieczarki, miły zajmuje się mięsem mielonym, słuchamy Nicka Cave'a. Po biedzie ogon mi się ciągnie, a mąż przetwarza w głowie weekend marcowy, aż po krótkich ustaleniach rezerwuje miejscówkę, żeby potem czytać o Hildegardzie z Bingen :D

Oddałam audiobooka i wypożyczyłam w ebooku Spare, autobiografię Harry'ego Mountbattena-Windsora. Nie kupiłabym, biblioteka jednak rządzi, roztacza przede mną horyzonty dotąd schowane.

1877-1878. Relaksy i jarania.

Środa
Pobudka dopiero na dzwonek Junonowy (w nocy obudziłam się i długo nie mogłam zasnąć), sprint do sąsiadki, potem życie domowe, ze śniadankami, kawulinkami (zrobiłam cappuccino z mlekiem z prasy francuskiej), dyskusjami. Pomogłam Kochanemu sformatować tekst na nowym laptopie. Na chwilę wpadła do nas Katlin z wyceną ewentualnego podjazdu (drogo, cholera). Dzień jest jasny, ale powstrzymujemy się przed łażeniem. Czytam, mąż pisze, co ma do napisania, przeglądam papiery na jutro, Kochany robi obiad. Dobrze, że kupiłam już bilety na wyjazd, inaczej zaczęłabym się wycofywać z planów, dogadzać innym (menadżerka zapytała czy tego i tego dnia może zorganizować spotkanie pracowników, oczywiście, że może ;)). Po obiedzie pojechaliśmy kupić chleb i inne takie, była więc i kawa, tym razem w kawiarni na piętrze. Z niespodzianek dzisiejszych: prawdopodobnie w marcu będziemy na premierze opery Wagnera, wszystko zaczęło się od przeglądania oferty kulturalnej na naszej prowincjonalnej wyspie oraz od zupełnie niewinnego pytania do Anne, czy poleca nowego Latającego Holendra.

Zaczęłam czytać zbiór reportaży różnych autorek Przecież ich nie zostawię. O żydowskich opiekunkach w czasie wojny.

Czwartek
Poranek jaśnieje. Gdy wyjechaliśmy do miasta po siódmej, na horyzoncie widoczna była różowa strużka, na łagodnym morzu przynajmniej trzy kutry, oświetlone łupinki. Przybyły na stanowiska przed świtem, czy też spędziły tu noc? Ich właściciele nie śpią od dawna, ciekawe, czy właśnie rozgrzewają się kawą patrząc na bliski brzeg. 

Praca w Jamie miała spokojny rytm, choć Szef przywitał mnie zagadnieniami związanymi z interview. Się przygotuję, ale na tę chwilę o tym nie myślę. Mañana. Za to myślę o bibliotece. Cztery lata temu zapisałam się online do lokalnej biblioteki. Kod dostępu był czasowy, zajęłam się innymi sprawami i do tematu nie wróciłam. Do dzisiaj. Zapisałam się, na tymczasowym koncie ściągnęłam aplikację BorrowBox i wypożyczyłam już na weekend audiobooka, Foster Claire Keegan (akurat była dostępna, jaram się).

1601. Powtórka z Dublina.

Nie zerwaliśmy się do śniadania od razu, siedzieliśmy w łóżku popijając pierwsze poranne napitki z nowych kubków. W takiej pozycji zadzwoniłam też do mamy, która akurat przeglądała stare papiery i wyrzucała niepotrzebności, np. wyciągi z mojego nieistniejącego konta. Przy okazji wyłowiła starą pracę licencjacką z WSF-u: Działalność kartograficzna i pisanie jako motywy kolonialne w "Jądrze ciemności" Josepha Conrada. Mądre, najs, kiedyś sobie przeczytam :D Rodzice czują się dobrze, w planach niedzielnych mieli sortowanie wielkogabarytowych śmieci i inne pożyteczne sprawy. Niestety, Maksio im choruje, wczoraj był awaryjnie u dochtórki, rodzice próbują go wyleczyć z poważnego zapalenia psiej pupy.

Usz ze Szwagrowskim zapowiedzieli wizytę na wrzesień. Superowo.

Zanim wyjechaliśmy, do naszych drzwi zapukałan Anna. Otworzył jej Fred (akurat byłam w szlafroku i jadłam śniadanie), ale sąsiadka chciała porozmawiać ze mną. Jeszcze raz powiedziała mi, że nie wiedziała o tych ptakach, była w związku z tym pokojowa wymiana zdań. Nie wierzę jej, ale się nie przeprowadzamy, więc relacje sąsiedzkie będą podtrzymane. 

Słonecznie i ciepło, miasto wydawało się nam nieco wyludnione. Najpierw wyjechaliśmy M2 do znanego nam już zakątka w Inchicore na połów polskich książek za 1 lub 2 euro (wycena na oko, na podstawie grubości egzemplarza). Efekt imponujący (to tylko nasz stosik, nastolatka ułożyła sobie własny; Orbitowski dostał się mi za darmo, jako bonus):

Nurkowaniu w makulaturze i czat z bibliotekarką (ta sama pani, co w zeszłym roku, nadal ma pretensje do Tokarczuk) trochę trwało, następnie obraliśmy kierunek na Glasnevin. Po wejściu na teren cmentarza od razu skierowaliśmy kroki do Tower Cafe, gdzie Hana zjadła swój pierwszy w życiu quiche. Spacerując i rozmawiając dotarliśmy do ogrodu botanicznego. Było warto, od naszej ostatniej wizyty miejsce wybujało roślinnością, szklarnianą i każdą inną też.

Hitem ogrodu była feeria rododendronów, wszędobylskie wiewiórki szare, żółw błotny drzemiący na skraju stawu oraz kurki wodne pływające z gromadą kurcząt. A dla mnie jeszcze Kociara, jak wyjęta z kartek Ciemno, prawie noc, nęcąca wiewiórki.

W drodze do domu na dłużej zatrzymaliśmy się w pawilonach Swords, nasz gość chciał zrobić zakupy w Bootsie, my też się z chęcią poplątaliśmy tu i tam (i w końcu nabyłam osłonkę na szczoteczkę). W domu byliśmy po szóstej, ledwo zrobiłam obiad i padłam jak kawka. 

Aplikacja w iPhonie podpowiada mi, że wychodziłam mniej kroków niż wczoraj, mimo to jestem bardziej zmachana. Zapewne dołożyła się do tego cieplejsza pogoda. Regeneruję się, jak mogę (płyny, zajęcia inne, niż przebieranie nogami).

1273. Lewackie iwenty, part tu.

Poszliśmy spać dzisiaj po pierwszej i poranek był dość późny. Do wstania zmotywował mnie Ryszard pukający w drzwi sypialni, śpicie?

W lodówce nie było za wiele interesujących rzeczy, więc w drodze do stolicy postanowiliśmy zahaczyć o Cedar Gate. Fred odkrył nową zupę (zupełnie zieloną) o nazwie molokhia. Oczywiście nie zjadłam wszystkiego, część makloubeh z kurczakiem zapakowałam do domu. 

Kiedy kilka dni temu sprawdzałam prognozy pogody, w sobotę miało być słonecznie, a w niedzielę zapowiadano deszcz. Odwróciło się, pogoda była przepiękna. Kochany zaparkował niedaleko odkrytej wczoraj kawiarni, żebyśmy od razu mogli pójść do IMMA. Przespacerowaliśmy część korytarzy mieszczących wystawę Sarah Pierce: Scene of the Myth:

Ludzi na zewnątrz IMMA było całkiem sporo, ale nie mieliśmy czasu na chłonięcie atmosfery (na dziedzińcu akurat występował zespół). Wróciliśmy do samochodu, żeby podjechać na Inchicore Square, bo kolejne spotkanie w polskiej bibliotece, tym razem z Woydyłło-Osiatyńską, zaczynało się o wpół do piątej. Psycholożka potoczyście opowiadała nie gubiąc wątku (co mnie osobiście mało kiedy wychodzi), widać było, że lubi występować przed publicznością i dzielić się swoimi myślami. Kupiliśmy dwie jej książki, Ukoić siebie oraz Nasz bieg z przeszkodami. Okaże się na ile są to interesujące lektury (oczywiście zostały podpisane przez autorkę). Po wystąpieniu, zdobyciu autografów i zrobieniu sobie zdjęcia nie miałam ochoty zostawać na spotkaniu z dr Iwoną Palicką. Zamiast tego zapuściliśmy jeszcze raz żurawia do biblioteki i Kochany za €10 wyharatał kolejne książki: trzy grube tomy Witkacego, Pewnego razu w Hollywood Tarantino i dwa reportaże: Szczygła Niedziela, która zdarzyła się w środę i Surmiak-Domańskiej Mokradełko. Szybko zapakowaliśmy się do samochodu i wyruszyliśmy do domu (z przerwą na Tesco). 

Chociaż grafik niedzielny nie był napięty, bardzo jestem zmęczona po tych naszych przygodach (gdy szukam w lodówce masła i Kochany mi mówi, że jest na dole po prawo, patrzę na górę po lewo). Sen mnie odgradza od zamartwiania się zwyczajnymi sprawami: co i jak napisać, gdzie upchnąć książki, kiedy zrobić prasowanie, gdzie wysłać cv.

1272. Lewackie iwenty, part łan.

Przy śniadaniu przypomniałam sobie (zainspirowana Anne i Katlin za oknem), że wczoraj, gdy raźnym krokiem wracałam z papierniczego, spotkałam na Sklepowej Majkela, który zmierzał w kierunku rzeki. Gdy mnie zauważył, zrobił taki ruch, jakby chciał skręcić do jakichś drzwi lub w uliczkę, tylko żadnych drzwi akuratnież w tym miejscu nie było. Czy jeszcze ktoś wierzy, że gość jeździ do pracy? Z pewnością nie żona i sąsiedzi. Bardzo to smutne, bo pamiętam jego reakcję po śmierci kota i wiem, że nie jest złym człowiekiem.

U mnie tymczasem owsianka na pożywne śniadanie, potem dobicie drugim śniadaniem z guacamole i już zaczęłam się oblekać, niechętnie i nieuważnie, na wyjazd odchamiający. Niechętność nie wynikała z celu podróży, tylko z tego, że mnie kręgosłup napierdalał w miejscu, gdzie plecy tracą swoją szlachetną nazwę. Ach, no trudno. Wyjechaliśmy do stolicy wczesnym popołudniem i dotarliśmy na miejsce o takiej porze, że jeszcze mogliśmy pozwolić sobie na łazęgę. 

Inchicore mnie absolutnie oczarowało, szczególnie plac przy którym znajduje się polska biblioteka jest jak wieś. Po drodze wypatrzyliśmy kawiarnię, więc oczywiście od razu się tam wybraliśmy. Loaf Cafe Kilmainham okazała się spoko miejscem (kawy + sałatki). Obok jest oczywiście więzienie Kilmainham, więc krok po kroku przemieszczaliśmy się w kierunku IMMA, przy okazji dając się zaskoczyć pogodzie.

Deszcz rozpadał się na dobre, tak, że do głównego budynku szliśmy skryci pod baldachimami lip. Kolejnym zaskoczeniem była dostępność wystaw. Nie zamierzałam niczego oglądać, ponieważ nie zaanonsowaliśmy swojego przybycia. Tymczasem wystarczyło nacisnąć klamkę i nikt o nic nie zapytał.

Nasz pobyt był krótki i niezobowiązujący, przeszliśmy się tylko jednym korytarzem i po zrobieniu kilku zdjęć ruszyliśmy w drogę powrotną, przemykając między kroplami. 

Zdarzenia literackie przewidziane były dwa. Jechałam z zamiarem kupienia książki o Rudolfie Probście, ale spotkanie z Laurą Barszczewicz i Lidią Zielonką skutecznie mnie od tego odwiodło. Za to wydałam całe 6 euro na zakup czterech używanych książek: dwóch powieści Coetzee, Hańbę i Czekając na barbarzyńców, psychoporadnika Ellen Hendriksen Jak przestać się bać i przede wszystkim Patrząc na starość UAM-u (wcześniej Fred za dwa euro posiadł Blaszany bębenek Grassa). Dzikie rozpasanie intelektualne. O dziewiętnastej było spotkanie z Dorotą Masłowską, trochę sztucznie zaczęte, bo tym razem wywiadowania nie prowadziła pani bibliotekarka. Seplenienie autorki zwracało uwagę tylko przez kilka minut, potem nie miało znaczenia. 

Świetna postać, inteligentnie odpowiadającą na pytania, godzina minęła błyskawicznie. Masłowska podpisała nam dwie książki i płytę. Mąż uzmysłowił sobie dopiero w domu, że zostawił jej swój długopis. Byliśmy pierwsi w kolejce, wszyscy dobrzy ludzie mają więc autografy nasmarowane Fredowym długopisem. Gdy już byliśmy "podpisani", zdumiała mnie Litwinka, która podeszła z zapytaniem, którą książkę Masłowskiej bym jej poleciła, bo ona nie czytała żadnej po polsku, a bardzo by chciała coś prostego. Droga powrotna przemigotała błyskawicznie. Zupa zjedzona. Społeczeństwo jest niemiłe w głośnikach. O dziwo, z plecami lepiej.

P.S. Masłowska ma pismo dziecka.

1093. Opatuloność.

Ziąb i ślizgawka przed domem. W Centrum, podobnie jak wczoraj, zabrakło fazy, czyli wysiadł prąd w niektórych gniazdkach i przestała działać sieć bezprzewodowa, więc na godzinę zamiast klikać poszłam do miejskiej biblioteki, która okazała się dla odmiany ciepła i przytulna. Dzień pracowniczy był serią mniej lub bardziej uroczych spotkań z ludźmi. Np. brak prądu wprowadził grubaskowatego Aleksa w ekstazę, kolega z pracy czochrał się o kaloryfer, a gdy mu się poskarżyłam, że przez to wszystko nie mogę pracować, pocieszył mnie z ognikami w oczach it's not your fault, it' s  n o t y o u r f a u l t. Idąc na miasto trzy razy minęłam lokalnego żula z szalem na głowie. Trzeba przyznać, że nigdy w Polsce nie widziałam tak malowniczo ubranej żulerii. Pan ów, jedzący rękami obiad tuż pod Centrum, miał na nogach bordowe buty wyglądające na barkery w stanie dramatycznego rozkładu (obcasy były bardzo osobno), co ich właściciel próbował ratować hojną ilością klejącej taśmy biurowej. Gdy spożył, co miał do spożycia, w swoich butach z zelówkami doklejonymi taśmą udał się siny w siną dal. W bibliotece wolne ruchy, trafiłam na tea break (a tea break rzecz święta), więc prasówka rozciągnęła się mi na godzinę (w międzyczasie przeglądając stare wydania Independent dowiedziałam się, że zrobiono film dokumentalny o znanym mi zawodniku MMA, który pracował z Paulem, szefem jednej z miejskich siłowni odwiedzanej przeze mnie w zeszłym roku; Ciáran Clarke, zwykły chłopak). Był jeszcze jakiś gość, którego tylko cholewki zobaczyłam w mijanych drzwiach, gdy wracałam do Centrum. Hello. Hello. How are you? I'm grand, rzuciłam w odpowiedzi nie oglądając się nawet. Kochany o drugiej pod Centrum, obiad po trzeciej, potem puf i dzień się skończył. Jeszcze rozmawiałam z mamą godzinę minut czterdzieści, że aż mnie przez to teraz boli gardło.  

544. Kot grzeczny, pies stary, biblioteka online.

Kolejny szary i ciepły dzień, z rodzaju tych, które w Polsce mogą znamionować kiszącą się w zanadrzu burzę. Nie działo się nic spektakularnego, były trzy rozmowy telefoniczno-messengerowe, więc wiemy m.in., że Stu zawiózł teścia do szpitala. 

Po południu wyjechaliśmy na krótko do miasta — kupiliśmy uprząż dla Ryszarda, na szczęście regulowaną, więc pulpet jakoś się zmieścił. Jak często będzie w użyciu trudno powiedzieć, ale testujemy możliwości. Po powrocie do domu trochę kręciliśmy się po ogródku, więc była okazja zagadania z panią, która spaceruje obok naszego domu ze swoim psem. Pies ma na imię Larry, ma 14 lat i artretyzm, jest na pięciu tabletkach dziennie. Jego mama powiedziała, że zna Ryszarda z fb. Kot przysłuchiwał się naszej rozmowie bardzo zadowolony.

Wieczorem spadł w końcu ciepły deszcz. Zapisałam się do biblioteki, na razie online i mam tymczasowy kod oraz na oku kilka audiobooków.