2216. Prawie pożytecznie.

Sobotę zaczynałam w odcinkach, budziłam się kilkakrotnie, najpierw, bo Kochany wstawał wcześnie do pracy, potem budziły mnie sny, których za Chiny nie pamiętam (na pewno nie były to koszmary, jakieś wątki ciekawe, ale ślady pamięci znikły). Gdy się w końcu wykopałam spod kołdry, zupełnie zaskoczył mnie widok za oknem, mgła i biel szadzi na dachach. 

Gdzieś z rana zauważyłam, że znajomy, który ostatnio próbował się ze mną skontaktować, usunął mnie ze znajomych na FB. Po raz drugi, bo już się to zdarzyło. Chyba jestem przyczyną czyjegoś strapienia. Czasem tak bywa, że można nic nie robić, nie mieć żadnych intencji, a i tak wychodzi komuś na złe.

Przy śniadaniu odkryłam w domu po prawo jakieś oznaki życia, ktoś się tam tłukł, drzwi były półotwarte, pies wrócił. Czyli plotki zawierały w sobie tylko ziarno prawdy. Może sąsiad, tak jak sąsiad u moich rodziców, mieszka na dwa domy i do nas wpada z psem raz na jakiś czas? (swoją drogą, sąsiad moich rodziców dość mnie fascynuje, starszy pan z kundelkiem, na działce vis-à-vis mojego domu rodzinnego wybudował coś w rodzaju drewnianego letniska typowego dla ogródków działkowych; kiedyś był to ogród innych sąsiadów, pod którym kryły się fundamenty zbombardowanego domu, teraz rodzaj rod(os) i to bardzo ładnie wykorzystane; pan przyjeżdża, rozpakowuje się, piesek biega, obszczekuje kąty i drewniany domek ożywa na kilka dni, w oknie świeci się światło, z komina sunie niewielki dym, jest życie).

W ciągu dnia coś tam zrobiłam nibypożytecznego, odpaliłam mopa i tak dalej. Obejrzałam A Mind to Murder (1995) ... to nie wiem, czy pożyteczne ;) Zrobiłam nam obiad. Z dużym opóźnieniem zerknęłam na Wigilię w Japonii. Dzień przeleciał. Kochany po prysznicu, Bronka u kotaty na kolanach, prasówka.

2146. Sobota przebimbana.

W mijającym tygodniu mąż zainstalował w Kuchniosalonie podnóżek z szufladą do przechowywania różności (zaraz zapełniła się kocim żarciem), oraz wymienił pudło z przyborami kawowymi bez pokrywy na pudło z pokrywą. Te i inne zmiany koty wzięły w posiadanie: przybyło im legowisko na pufie, legowisko na kawowym przyborniku i jeszcze jedno legowisko na krześle, które teraz stoi dziwacznie zawieszone nad zadaszoną kuwetą.

Dla mnie wolna sobota, dla Kochanego dzień w pracy. Częściowo słonecznie, więc wyniosłam małe pranie do zimnego ogrodu. Rozmówki internetowe: dwa razy z mamą, gdzie byli, komu znicze zawieźli, oraz historią ze Stu jestem zainteresowana, jak się rozwinęła (szwagier z dziewczyną pojawili się, ugościli się, zabrali samochód i ruszyli w górę mapy); z Kochanym, który w pracy konsumuje na przerwie lunch.

Nie było okazji cmentarnej, więc podróż sentymentalną zrealizowałam inaczej, grzebiąc w genealogii tatki, przyglądając się jego dalszej rodzinie "po nazwisku": najstarsi byli Ignacy i Salomea, ale skąd oni, z której to Wyszyny, któż to wie. Poza tym nadrabiałam Emisię, zajrzałam też na jakieś podsumowanie dalszych sezonów grubych sióstr (już to nie dla mnie, ten poziom amerykańskiego prostactwa drażni mnie niemożebnie, pewnie to z powodu ogólnego przewartościowania w moim życiu, więc odcinek wchodzi ledwo ledwo; oczywiście, psychopatologia bywa ciekawa, ale męczy).

Przeczytałam króciutką historię To jest Ales Fossego (ArtRage, 2025), za dwoma posiedzeniami, porannym i wieczornym; to drugie, gdy Kochany rozmawiał z bratem, który już dojechał do Wawy (kolejny tekst w klimacie święta zmarłych :)) Sobota została przebimbana, za chłodno na spacer z wietrzeniem czerepu, więc mam teraz niedobór sensu. 

2060. Śpiączka ...

... złapała mnie po pracy. Z rana miałam plan, że zrobię trochę kroków wybierając się popołudniem za miasto, ale byłam tak zmęczona niczym, że zamiast iść na spotkanie z Kochanym, udałam się na dworzec. 

Wchodząc na osiedle natrafiłam na Ivę spacerującą z psem. Sąsiadka nie bez satysfakcji poinformowała mnie, że rano kolejny raz po Annę przyjechała karetka. Nasze relacje z Anną mocno rozluźniły się w zeszłym roku (pisałam o tym na pewno, nie wiem dlaczego chcę to powtórzyć), zresztą  starsza pani naprawdę niedomaga, rozmowy z nią stały się monotonne, niczego nie wnoszące. Ostatnio często ktoś do niej zagląda. Domyślam się, że takie rodzinne przysługi (jej liczne rodzeństwo mieszka tu i tam na terenie hrabstwa) są uciążliwe, na dodatek sąsiadka to uparta sztuka, trudno jest jej zrezygnować z niezależności (co akurat bardzo dobrze rozumiem, współodczuwam, ale to jest jedna z tych sytuacji, gdy nic mądrego nie da się zrobić). Jak zwykle, będziemy się zastanawiali, kiedy/czy sąsiadka wróci na swoje stałe miejsce.

Po przyjściu do domu nakarmiłam Mleczaki i walnęłam się na godzinny odpoczynek przed obiadem. 

Pobudka, robię obiad, przyjeżdża Kochany, jemy. Myszki są trochę spowolnione, więc rezygnujemy z wieczornego ćwiczenia. Zastanawiam się, czy przypadkiem to Fredowe wyjeżdżanie na noc nie działa na nie podobnie, jak działa na mnie — źle. Już się nie mogę doczekać końca przyjacielskiej przysługi, bo mi to zupełnie rozregulowuje życie rodzinne. Słucham opowieści o Japonii, przeglądam zdjęcia; zaraz wskakuję do łóżka, będzie czytane. Dobranoc.

2048. 36 dzień lata.

Tym razem sen już spokojniejszy, obudziłam się tylko raz i dospałam do godzinny niebudzikowej. Pierwsza część soboty upłynęła mi na obserwowaniu szalejących Mleczaków oraz (to mniej przyjemne) lodówki, która chyba nie pracuje tak, jak powinna; przetarłam kilka powierzchni płaskich, które zalazły brudem życia; czytałam; nadrobiłam oglądanie paru najnowszych vlogów Emisi, np. tego.

Anne przesłała mi link z informacją, że będziemy mieli okazję przetestowania nowej kawiarni, gdyż właśnie miejsce prowadzone przez Ukraińców otwarte zostało na dublińskiej Clanbrassil. Ze zdjęć wynika, że serwują pierogi!! Z pewnością, choć nie w ten weekend. Kochany z El Paso pojechał prosto do pracy i wrócił do domu na kilka godzin popołudniowych, żeby wieczorem znowu udać się na północ. 

W czasie pobytu Freda w domu, zadzwoniliśmy do mojej świekry, złożyć jej życzenia. Mama Freda była bardzo radosna, objechała dzisiaj Lublin z Usz i Szwagrowskim, jadła w żydowskiej restauracji, przekazała nam swoje wrażenia. 

Ach, i był kolejny spacer myszowy, tuż przed wyjazdem Kochanego do miasta. Zjawił się imigrant, trochę syczał, ale koniec końców musiał uznać, że to nie jego ogródek. Myszy w ekstazie; żeby je pocieszyć po zakończeniu przygody, musiałam zapchać ich małe brzuszki zawartością kolejnej saszetki. 

Szaro, na ulicę kropi drobniutki deszcz. Gdy Fred wychodził już do samochodu, podszedł do nas Majk zafascynowany Manią siedzącą w oknie nad zlewem. Starszy sąsiad pośmiał się z kotów błyskając do maluszki swoim złotym zębem (wypatrzył też Bronkę w głębi Kuchniosalonu, zerkającą na niego z drukarki), pokiwał Mani palcem (Mania odpowiedziała łapką), dobra taka radocha.

2026. Przyjemny ...

... był deszczowy piątek. Najpierw trochę pracy, nienudnej, ale też niezbyt wymagającej (składanie folderu pokontrolnego i skanowanie papierów). Szybko skończyłam, po dwunastej już pakowałam się do Babci. Pojechaliśmy z Kochanym na zakupy do Tesco i TK Maxxa; poza spożywczymi różnościami na weekendowe śniadania, szukałam dezynfekujących sprejów, nowego kocyka dla Mleczaków i spodenek do ćwiczeń. Wszystko to znaleźliśmy jak się należy i w nasilającym się deszczu dojechaliśmy jeszcze do Costy (budynek otoczony zasiekami, gdyż dobudowują to nieszczęsne drive-throu jak zapowiedź upadku cywilizacji). W domu byliśmy o trzeciej.

Kochany zrobił obiad. Po czwartej, z uwagi na mokre bździny na zewnątrz, planów spacerowych brak, siedzimy w sypialni, z laptopami, a Mleczaki śpią w fotelu Freda w Kuchniosalonie. Ostatnio zaczęłam na YT oglądać Emisię, fajne rzeczy powiedziała wczoraj o strachu przed oceną. Mietczynskiego starego też się oglądało, a co. Ogólnie wieczór spędzony obibocko; Mleczaki dostały super smaczną kolację i oblizywały się po niej naokoło małych mordeczek. Nad wybrzeżem przeszedł silny wiatr, Kuchniosalon się nam wychłodził aligancko, pierwszy raz od dłuższego czasu (od kiedy mamy Mleczaki). Jogurt z granolą i zapraszamy łykendzik.
___
edit 22:51 mąż przedstawił mi przed snem układ taneczny :E