2439. Sensacje & bobki.

Ziąb. W mieście o poranku odczuwalne około 5 stopni. W perspektywie miałam grzebanie się we wczorajszych papierach, układanie ich do folderu w zupełnie innej kolejności, bo takie są życzenia TPTB, więc ... najpierw zaprosiłam Kochanego na kawę ;) Na tej to kawie zerknęłam do gazety lokalnej, dowiedziałam się (za) ile to ostatnio przejęto narkotyków w naszym hrabstwie (jak zwykle skitranych gdzieś po kantrysajdzie) oraz że w porównaniu ze średnią krajową miasto ma dwa razy więcej nielegalnych fajek w obrocie. Fascynujące.

Zadzwoniłam do tatki, odebrała mama (zapomniałam, że zrobiła sobie dwa tygodnie urlopu); potwierdziło się, że Filemon nie wrócił i pewnie już nie wróci, mama uważa, że zabił go sąsiad z naprzeciwka, miastowy z nową odkrytą pasją do sadzenia pomidorów. Może tak, albo i nie, pewności nie ma; wiadomo, że Filemon mu przeszkadzał, zachodził na jego działkę. Tatko przestał się odzywać do sąsiada.

Kryptonim Maks z peerelowskiego teatru sensacji (1969), Karewicz, Englert, Horowianka :D Taki mam stan umysłu pod wieczór ... Kochany poszedł spać przed dziewiąta, bo czuł się tak sobie, a jutro musi do pracy. Siedzę z koteczkami w Kuchniosalonie — dziewczyny tropią przetrącone muchy, podczas gdy oglądam zdjęcia kup drobnych ssaków w celach porównawczych. Gdyż dochodzenie w sprawie bobków continues ... otóż hipotezę mam, że odwiedza nas zając: jego bobki też są okrągłe, zające jednak nie tworzą stałych grup i nie kopią nor, więc łatwiej przegapić ich wizyty. Siedzę, czytam o cekotrofii, panna Maniuśka zajęła krzesło obok i pozuje:

2423. Nawróćcie się i żałujcie.

pomna wczorajszej obietnicy, wyszłam tylko po bagietkę i napój z pitają i yuzu, poza tym dwa jajka na twardo, jogurt waniliowy z koziego mleka, jabłko, banan, ciasteczka belvity z czerwonymi owocami i herbata zielona — normalnie w pracy jak porządna dziewczyna na diecie

po wczorajszym lepszym samopoczuciu, niestety dzisiaj znowu wrócił mi ból w półdupku
szkodzi mi siedzenie w biurze, jak mniemam
mąż musi masować

u rodziców upał, mama źle się czuje
tatko miał jakieś zdarzenie drogowe, w samochodzie pękło mu jedno z lusterek,
i Filemona nie ma od trzech dni, może już nie żyje

mieliłam dzisiaj trzy książki
Coventry Cusk (F&F, 2019) właśnie skończone

2303. Wbrew oczekiwaniom ...

... całkiem udany dzień. Wyszłam z Jamy tu i tam, sprawdzić jak tam pierwszy dzień praktyk, poza tym zapisałam Maniutkę na sterylizację; u weta mieli odległy termin, ale koniec kwietnia i tak nadejdzie. A tu mi jeszcze mama dzwoni: wzięłaś książkę z callaneticsem? (wiem, że wzięłam, ale też mgliście się mi roi, że oddałam) oraz doktorat rób! Zresztą rozmawiałyśmy po raz drugi, gdy wróciłam do domu i nie przebrawszy się wyszłam na spacer nad morze. Mama postanawia ćwiczyć, gdyż gruba jestem. Poza tym Filemonowi ktoś dokuczył, kot ma spuchnięte plecy, źle się porusza, cóż, znowu trzeba rzucić na kogoś klątwę. 

Zanim wyszłam nad morze, dopadła nas Katlin, żeby opowiedzieć jak to nieomal straciła życie przed świętami, a mianowicie we własnym domu pokonała w przyspieszonym tempie dwanaście stopni schodów.

Na plaży kilka osób, na horyzoncie kilka statków, wieczór umiarkowanie wietrzny, szary, energiczny spacer jest przyjemnością. Obiad późny; zajadam makaron zerkając na archiwalny odcinek The Great British Bake Off w którym odpadła Maisan; okna zaparowane, myszy nas obsiadły, jem kruche ciasteczko i jestem szczęśliwa.

1836. 26122024.

Za oknem najpierw szron i chłód, potem okna w słońcu, udekorowane Miauczusiem i Zosią, następnie Filemonem. Po śniadaniu i kawie poszliśmy z Kochanym na cmentarz; wkłady zapalone przez rodziców dwa dni temu jeszcze się tliły, dodaliśmy trzy świeczki. Nie wypuściliśmy się w dalszą drogę, wprawdzie aura była całkiem przyjemna (zupełna flauta), ale nie chcieliśmy ryzykować, skoro to pierwszy spacer od kilku dni.

Dzień minął szybko. Dwa następne posiłki i nie wiadomo kiedy przyszedł na Freda czas odprawy lotniczej oraz pakowania niewielkiego plecaka. Nie lubię, gdy fruwa beze mnie. Gdzieś w trakcie dnia jeszcze rozmawialiśmy ze Stu (Kochany układa z puzzli stan rodziny na dzisiaj); tatko też wykonał parę telefonów, ale nie brałam w nich udziału. Mama bardzo chora, z tatkiem chyba trochę lepiej.

1760. Wylot/przylot.

Zasnęłam dopiero po pierwszej, o piątej trzeba było wstać, zgroza. Jestem niewyspana, więc od razu mam negatywne myśli o stanie rzeczywistości, choć od wczoraj nic się przecież nie zmieniło. Ogarniamy się, mało jemy, mało pakujemy, wyjeżdżamy. Na autostradzie takie uśmiechające nas widoki: 

Krowy na moście dla krów (wiec się nie dziwię, tylko zachwycam), akurat przechodziły do dziennego pastwiska. Na drugim moście z kolei zauważyłam dwie panie (twarze omotane) z flagami Palestyny (no przecież ledwie słonko wstało, zimno, myślę). Nie zdążyłam zrobić fotki, bo akurat słuchaliśmy z telefonu Małomiasteczkowego Podsiadły (oraz sporo innej polskiej muzyki, w rodzaju Koteluk czy Mikromusic). Kolejka na lotnisku była niewielka, prawie żadna, oboje zabuczeliśmy na bramce i błyskawicznie przeszliśmy do strefy bezcłowej. Kochany zauważył nową kawiarnię trzeciej fali, Blue Bird (w menu kawa nitro, więc przysiedliśmy na chwilę; Fred stwierdził, że pił już lepsze kawy nitro, ba, byłam tam, wiem ososięrozcho ;)).

Wylot o czasie. Siedzieliśmy oddzielnie, ale oboje mieliśmy sporo miejsca na nogi, pierwszy raz siedziałam w fotelu 1a, podczas gdy Fred relaksował się na skrzydle. Po raz któryś zaobserwowałam widmo Brockenu (dla odmiany przy podchodzeniu do lądowania w Polsce, ciekawe).

Najpierw musieliśmy się przemieścić po Breslau, autobus 106 dowiózł nas pod Główny, w czasie drogi Kochany kupił przez Internet bilet na szynobus, więc i tutaj nie mieliśmy żadnej obsuwy czasowej, szczęściarze. Zaskoczenie: nieintencjonalnie siedliśmy naprzeciwko siostry An. Nigdy wcześniej jej nie widziałam, ale zanim odebrała telefon wiedziałam, że to ona, podobna mimika, podobny styl ubierania się na lamperię.

Na dworcu powiatowym, czecia czydzieści, wpadliśmy na mamę i we czwórkę (tatko czekał w samochodzie) pojechaliśmy na obiad do chińczyka. Makarony, ryże, indyki, bambusy, tofu, wszystko pyszne, jako się należy, jemy, aż się z uszu kurzy.

W domu pod lasem Komitet powitalny zacny: najpierw Mruczysław, potem Maciej, w drzwiach Filemon, w domu Rózia, Maksiutek, Rozalka. I cała reszta. Niuniasia przyszła się poniuniać, schudła, idzie jej rok piętnasty. Wygłaskałam też małą Zosię. Rodzice dostali swoje prezenty (mama ponczo, tatko koszulę).

Okazało się, że książki doszły. Jedna od Stokrotki, i dwa tomy od Saguli.

W sieci mnóstwo zdjęć zorzy nad naszą wsią (z zeszłej nocy; pewnie będę musiała pojechać do Norwegii, żeby to zobaczyć, duh). Po dużym obiedzie na mieście nie mamy już siły na kolację, ot zalegamy, rozmawiamy, zerkamy, głaskamy. Przed dziesiątą jesteśmy gotowi do snu.

1411-1412. A jednak.

Piątek
Ze wsi do wsi, z mgły do mgły. Rano wyruszyłam najpierw do miasteczka, odpękać swoje trzy godziny, po czym od razu poszłam w kierunku dworca, żeby wsiąść w autobus do lotniska. Tak w ogóle to miałam szczęście do krótkich rozmów z nieznajomymi. W autobusie porannym zapoznałam się z Sofiją, młodziutką Ukrainką, którą obserwowałam już od jakiego czasu, bo dojeżdżamy o tej samej porze (odezwała się pierwsza, po swojemu, bo się jej kiedyś wydało, że mówię jej językiem ... pewnie słyszała mały fragment mojej rozmowy z Kochanym; dziewczyna z Zaporoża). W autobusie popołudniowym z kolei zaczepił mnie jakiś Paddy, który jechał do T2, żeby stamtąd wylecieć na wieczór kawalerski do Liverpoolu. Sześć, żegna się ze mną Paddy, i oczywiście życzy mi dobrze. A później na lotnisku, w kolejce do obiadu stał za mną John Keely, pan z ochrony. No czy ja mam na głowie napisane, że trzeba mnie wesprzeć duchowo? Życzenia dobrego obiadu, oraz wszystkiego. Potem machamy do siebie z Fredem, on wędruje po płycie lotniska, ja podskakuję w kolejce przed gatem. Lot bez wydarzeń na miejscu 6E; widok na Breslau opatulony mgłą. 

Zasypiam tuż po północy, w łóżku w którym wczoraj spał Kochany (mama mi oświadcza, że nie zmieniała pościeli; słusznie).

Sobota
Pół dnia skwaszone przeżywaniem, a jak przyszło co do czego, katastrofa intelektualno-pamięciowa. Jestem pewna, że moje wyjście na plus (w które jeszcze nie wierzę) zawdzięczam wstawiennictwu dr Pierzastej, która potwierdziła, że ta oto osoba naprawdę napisała tę oto pracę, oraz że zazwyczaj wie, jak się nazywa. Wstyd straszny, mogłabym się schować pod kamieniem, ale w sumie zdane, więc jednak nie. Na dyplomie 4,5. 

A to kanie od Stefy:

Wyszłam do bramki. Przywitałyśmy się, opowiedziała mi o swoim ataku serca i że musi chodzić, więc teraz roznosi paru "dobrym ludziom" grzyby, które zbiera. Kiwam głową, choć prawdę powiedziawszy, robi to od lat — na starym blogu taki tekst (29/09/2012):

przygarnia porzucone psy
koty sąsiadów bardziej ją lubią niż swoich właścicieli
grzyby chyba też wolą, żeby to ona je zauważyła
więc zbiera, zbiera i zbiera
...
wieczorem idzie do sąsiadów,
którzy też przygarniają porzucone psy,
z reklamówką kań i maślaków

Czyli nie chodzi o atak serca. Chwilę z nią rozmawiałam, że przyleciałam na egzamin i że mamy z mężem kota (dowiedziałam się, że Magda też ma dwa koty; wcale nie jestem zdziwiona). Przy okazji Filemon do nas dołączył, kolejny jegomość podkarmiany przez tatę:

Pogoda mokra, ciepła, piękna (mi pasuje, no) ...

O zmroku wyszliśmy z tatkiem przespacerować Maksia. Obejrzałam Cztery wesela i pogrzeb (1994), z zaciekawieniem jak go odbiorę po latach (nadal najbardziej podoba się mi wątek gejowski). 

Teraz, kilka godzin po, czuję, że zdałam i mam mnóstwo czasu na wszystko inne. Mój bobrze, jak super!