W pracy ostatni dzień względnego spokoju, od poniedziałku będzie strun napięcie, głowy zawracanie. Skoro deszcze przestał "dzwonić", przeszłam się z biura do Biura, "pozyskałam" kilka opakowań ciastek na poniedziałek, upociłam się w pilotce i grubym szalu.
piątek, 9 października 2026
2488. O szyby deszcz dzwoni ...
W pracy ostatni dzień względnego spokoju, od poniedziałku będzie strun napięcie, głowy zawracanie. Skoro deszcze przestał "dzwonić", przeszłam się z biura do Biura, "pozyskałam" kilka opakowań ciastek na poniedziałek, upociłam się w pilotce i grubym szalu.
czwartek, 8 października 2026
2487. Leń jesienny.
W nocy budziłam się kilkakrotnie, z grubsza miałam sny o pracy, ale zupełnie umknęło mi sedno fabuły. Nie było to bardzo męczące, raczej dziwne. Rano pod wpływem chwili zwinęłam z półki stare wydanie Procesu Kafki, będzie przerywnikiem dla Manna.
Na zewnątrz przenikliwy ziąb. Zamieniam skórę na pilotkę. Po kawie z Kochanym w Pe od razu sprawdzam dostępność biletów kinowych, i tutaj niespodzianka, wszystkie wygodne miejsca na tyłach zarezerwowane; po kontakcie z mężem zmieniliśmy plany piątkowe na niedzielne. Z innych "małe, ale cieszy": Kochany łaził po TK Maxxie, kupił nowy drapak dla kocóreczek (rodzaj drapakobudki, podobny do poprzedniej, zupełnie złachanej i wyrzuconej), oraz perfumy dla taty (teraz trzeba odbyć wędrówkę w poszukiwaniu prezentu dla mamy). W południe obejrzałam live Nobla z literatury (Anne Carson).
W porze lunchu chciałam zjeść coś w Moorlandzie, ale przestrzeliłam, nie ten dzień, nie te smaki, przeszłam do Czarnej po rogalik francuski na ciepło i niechcący utknęłam — miałam zamiar wziąć go na wynos, ale na chwilę przystanęłam rozmawiając ze znajomym od sztuki (nazwijmy go Garrym), w tym czasie puszysta baristka, pani Stempelek któryś-tam-numerek, już zrobiła mi kawę. Garry jest najprawdziwszym artystą, choć w stroju bezdomnego kręci się po West St w towarzystwie równie przefasonowanych stałych bywalców.
Wieczorem obejrzeliśmy z Kochanym bardzo krindżową kobrę Strzał o świcie (1976), dla Gajosa warto. Poza tym nic się nie wydarza, nie wychodzimy, pada deszcz listopadowy. W drodze z pracy zastanawiało mnie kilka samochodów gardai przed domem na skraju sąsiedniej wsi, ale jeśli to coś nadającego się do gazet, dowiemy się jutro. W tym tygodniu uaktywniam jesiennego lenia, który po godzinie ósmej z obowiązków wybiera tylko mycie zębów.
poniedziałek, 28 września 2026
2477. Pod napięciem.
W biurze jestem niezrównoważona emocjonalnie. Na szczęście mam Freda, moją Opokę, równowaga wraca wraz z powrotem do domu. Poza tym, zaczęłam w końcu czytać polski podręcznik do CBT Pragłowskiej i Popiel.
Z tatkiem próbowałam rozmawiać w ciągu dnia, ale coś nam nie szło, tata naciskał w telefonie tam gdzie nie trzeba; za to przed obiadem trajlowałam z mamą przez godzinę! O wyborach w Krakowie, kotach, psie, języku na duolingo i poza, o biologii pająków i GlamSzefa podśmiechujkach z plecaków ewakuacyjnych. Gosia trzyma się cienkiej nitki życia.
Nie miałam głowy do niczego mądrego, na drobnych sprawach zeszło mi do wieczora, więc cóż, mogłam tylko obejrzeć kobrę Machulskich, Śmierć w najszczęśliwszym dniu (1974). Wystarczająco głupie. Press w tym grał, zupełnie bez sensu przypomniała mi się z tego powodu piosenka Nie mogę śpiewać, bo serce pęka. Koty ucałować, spać.
piątek, 21 sierpnia 2026
2439. Sensacje & bobki.
Zadzwoniłam do tatki, odebrała mama (zapomniałam, że zrobiła sobie dwa tygodnie urlopu); potwierdziło się, że Filemon nie wrócił i pewnie już nie wróci, mama uważa, że zabił go sąsiad z naprzeciwka, miastowy z nową odkrytą pasją do sadzenia pomidorów. Może tak, albo i nie, pewności nie ma; wiadomo, że Filemon mu przeszkadzał, zachodził na jego działkę. Tatko przestał się odzywać do sąsiada.
środa, 19 listopada 2025
2163-2164. Coraz chłodniej.
Wspólna podróż do miasta o bardzo wczesnym poranku. W pracy za bardzo się wtrącam, ale przynajmniej czas przy tym leci szybciej. Kochany odebrał mnie po pracy, gdy ulica była już zupełnie mroczna. Jak zwykle, najpierw koty, potem my; jemy szybki obiad i dopiero, gdy Kochany puszcza Glósóli, przypominam sobie, że w zeszły nerwowy czwartek minęła trzecia rocznica śmierci babci Mani. Ciekawe, że myślałam o tej rocznicy kilka dni wcześniej, a gdy przyszło co do czego, zupełnie ją wyparłam.
Widać po moim blogowaniu, że biorę listopad na przeczekanie: zwlekamy się z łóżek, śniadanie, podróż, trzeba z ludźmi rozmawiać, potem wszystko zamykam, obracam się kilka razy wokół własnej osi i za drzwiami jest nieprzyjemny zmrok; po późnym obiedzie nie chce się nam już nic poważnego, stąd włączam jakieś durnoty. Dzisiaj podobnie, turlamy się do pracy, pracujemy, coś tam coś tam, zamykam kramik i idę do polskiego sklepu, po czym nagle postanawiam nie robić tego, co zamierzałam: zamiast zmierzać w kierunku dworca, przysiadłam w Czarnej nad darmową kawusią (gdyż punkciki na aplikacji uzbierałam), po drodze jeszcze obfociłam koty i taki landszaft z dźwigiem, na zdjęciu niemy, na żywo rozśpiewany głosami zziębniętego ptactwa:
środa, 1 października 2025
2113-2115. Czas chaosu.
Poniedziałek
Po pracy jedziemy zajrzeć do Woodiesa, ale nie kupujemy tego, co chcemy (liście zmieniają barwy, opadają, walają się pod nogami; zawsze było mi tego mało w Irlandii, to teraz mam). Coś znowu jest mi nieswojo, czuję wychłodzenie, więc od razu po smacznym obiedzie wskoczyłam pod prysznic i pod kołderkę (może nie tak natychmiast, bo jeszcze rozmawiałam z mamą o wełnianych butach zostawionych w Polsce, ale przed ósmą już wygodnie leżałam w sypialni). Jakbym wcześnie się nie układała, sen i tak dopiero po dziesiątej.
Wtorek
Podporządkowany pracy i pakowaniu. Coraz bardziej myślę, a co w piątek? A co jeśli zgubię, zapomnę? W pracy zaś nie pamiętam, żeby schować swój polski łeb, próbuję robić za dużo, za szybko odpowiadam na maile, za bardzo się staram. Dość tego, basta! Zwolnić trza, łazić leniwie. Na dworze jeszcze jesienniej niż wczoraj, i patrzta państwo, wrzesień się skończył:
Myjąc kuchenkę (ledwo ciapu ciap po wierzchu, oczywiście), obejrzałam starą kobrę z Gajosem i Raksą, Toccatę (1971). W końcu wzięłam się za ściąganie aplikacji do kamerki, którą chcemy umieścić w kuchni.
Środa
W pracy, zdecydowanie dzień świra. Z jednej strony papiery, z drugiej strony papiery źle przez kogoś wypełnione, z trzeciej inne jeszcze rozważania natury egzystencjalnej. Puściłam grupę z popołudniowych zajęć, w nadziei, że będę miała więcej czasu — czasu było dokładnie tak samo za mało. Na dodatek ziąb, oraz szwankujące ogrzewanie, ból głowy i palpitacje. Kochany przyjechał w momencie, gdy byłam gotowa rzucić to wszystko. Pojechaliśmy zrobić drobne zakupy spożywcze, przy okazji poszliśmy na kawę do Costy.
W domu, zamiast wziąć się za coś praktycznego, spędziliśmy trochę czasu z myszami w ogródku. Czyli usiadłam z herbatą dobrze po szóstej, wypchana pączkiem i czipsami ziemniaczanymi. Zamiast obiadu (czipsy działają), zawiesiny: Kochany zawiesił nową roletę na miejsce starej, obgryzionej przez młodzież w czasie nocnych zabaw. Rozmowa z mamą, znowu temat butów. Co jeszcze posprzątać? Nie wiem, nie chce mi się. Co spakować, bo nie spakowane? W osiedlowej ciemności zaszłam do Anne, zaprosiłam ją na jutro wieczór. Obiadokolacja: robaki i łosoś na ciepło (posiłek właśnie skwierczy na patelni).
czwartek, 17 kwietnia 2025
1948. Don't party too hard.
Rano sprawdziłam pogodę dla miasta. Wzięłam płaszcz przeciwdeszczowy zamiast płaszcza przeciwmrozowego, spory błąd, bo deszcz w ogóle nie spadł. Tralalala (reaktywowaliśmy z Kochanym grafik ostatnio rzadziej obecny: kupiłam dwie kawy, jedną na wynos, potem bimbałam w kawiarni aż do czasu, gdy trzeba mi było iść do pracy). Na pożegnanie z Szefem życzyliśmy sobie wzajemnie, jak ateista z ateistką, żeby nie imprezować zbyt intensywnie, i tyle w temacie. Jutro Good Friday, więc wolne. Szef siadł na motór, ja poszurałam do polskiego sklepu, potem na dworzec.
Wróciłam do domu po trzeciej, autobusem, po krótkiej rozmowie z Dżejmim, który znowu pytał o Ryszarda. Odmroziłam sos do makaronu zrobiony przez Kochanego, wrzuciłam do niego kilka grzybów oglądając starą kobrę, Elegia na śmierć nieszczęśliwej damy (1975). Obiektywnie nie warto, chyba, że ktoś lubi krindż, no ale to można powiedzieć o większości peerelowskich teatrów kryminalnych.
Cokolwiek mnie wczoraj atakowało, jakoś to odpędziłam i czułam się dzisiaj znacznie lepiej. Może po prostu praca mi dolegała ^..^ Teraz cztery dni laby, książki, wyglądanie przez okno. Kochany wrócił z pracy po piątej, jedząc makaron zaczęliśmy rozmawiać o Waglewskim i Hołdysie, więc wiadomo, że trzeba było włączyć Świnie. Po obiedzie, żeby się wszystko uleżało, wskoczyłam do łóżka z powieścią norweską. Czytałam, ale też trochę leżakowałam, bo to książka z rodzaju, których nie chce się szybko kończyć (zostało ok. czterdzieści stron).
W głośnikach zespól Kryzys, płyta 78-81. Już po prysznicu, gdyż poważnie zagrożona byłam głęboką drzemką i szukałam otrzeźwienia. Kochany dalej w mundurze, z włosem nastroszonym, szelkami dyndającymi u spodni. Jesteśmy gotowi na piątunio.
niedziela, 6 października 2024
1755. Deszczowa niedziela.
Kochany jechał na dziewiątą, o czym nie wiedziałam, więc przekonana, że w domu nikogo już nie ma, zwlekałam z wygramoleniem się z łoża. Do porywistego wiatru doszedł deszcz, szarość za oknem powodowała, że pół dnia siedziałam przy zapalonych światłach. Po południu, gdy Fred wrócił z pracy, lepiej, słoneczniej.
Trzeba było odgruzować posiadłość z zalegającego, wysuszonego prania, zrobiłam seans prasowalniczy do Mordu w hurtowni (1967), starej kobry z Czesiem Wołłejko. Ach, i jeszcze skorzystałam z pomysłu Hebiusa, żeby zrobić frytki na drugie śniadanie, tylko z małym udoskonaleniem, bo w ruch poszła frytkownica beztłuszczowa.
Kochany znękany pracą. Miał zadzwonić z drogi powrotnej, nie zadzwonił, miał kupić warzywa do ryżu, zapomniał. Trzeba było przytulić :) A jutro może ryba z frytkami w takim razie, bo dlaczego by nie, skoro dzisiaj frytki wyszły bardzo smaczne. I tak peroruję Kochanemu, co tam wyczytałam u Kurskiego w kolejnym rozdziale (piątym), a małżonkowi oczy się zamykają, aż w końcu znika w sypialni i zasypia zwinięty w croissanta. OK, 50 brzuszków. I może przejrzę oferty pracy (przeglądałam rano, ale może jeszcze raz).
poniedziałek, 26 sierpnia 2024
1714. Nie wiem.
Całus; śniadanie, książka o jeremiaszkach, rozmowa z tatą, kawa, granola, skończyłam czytać Kult (Świat Książki, 2019); prasowanie, zerkanie na stary kryminał Barei, Dotknięcie nocy (1961), i cerowanie dziur w mężowskich swetrach. Dopiero, gdy Kochany wrócił, zauważyłam pozostawiony przed drzwiami na zewnątrz pakunek, a w nim prezencik taki oto z adnotacja okolicznościową w osobnej kopercie:
Anne nie wiedziała, że cały czas jestem w domu, i zostawiła pudełko zapakowane w plastikową torbę. Bardzo miło :) A nie wiedziała, że jestem, bo nosa nie wystawiłam (najpierw miałam mokre włosy i łaziłam w szlafroku, potem nie, bo nie).
Buroszaro; gdy przy obiedzie otwarłam okno w kuchni, zasmarkiwał je właśnie drobny deszcz. Dlaczego zamiast planu minimum nie mogę wykonać planu maksimum, takiego z jogą i froterowaniem podłogi? Argdghfjhd, wróciłam do wpisów sprzed roku; czuję już głęboką jesień i niewiele mnie cieszy. Sporo wysiłku kosztuje mnie kierowanie uwagi na weekend, myślenie o tym, czy w niedzielny przedświt metro jedzie czy nie jedzie oraz o innych sprawach organizacyjnych. Fred rozmawiał z siostrą, dni przed nami nabierają kształtów.
piątek, 16 sierpnia 2024
1704. Piątek nicnierobienia.
Wylegiwaliśmy się do dziewiątej. Fatalna kobieta (1972) z Chamcem w ramach relaksowania się peerelowskimi bzdurami (ze słuchawkami na uszach, gdyż Kochany w tym czasie pisze i pisze). Potem mąż robi dla nas obojga obiad (ja tylko kartoffelki skrobię). Przed obiadem mama zadzwoniła (jak nigdy ona) uchachana: pierwszy raz ktoś próbował ją naciągnąć metodą na wnuczkę (jakaś larwa płakała mamie do słuchawki; trzeba być parszywą, skrzywioną psychicznie mendą, żeby próbować ludzi tak nabierać).
Pogoda coraz bardziej szara, nic nie szkodzi, nie wychylamy nosów za drzwi.
niedziela, 11 sierpnia 2024
1698-1699. Moralniaczek i próby.
środa, 1 maja 2024
1597. Dzień o nazwie Środa.
Po wczorajszym dniu porywistoponurackim wróciło złudzenie wiosny, ptaszę kwili, pojawiło się słońce. Kochany pewnie wstał o drugiej i wyjechał, gdzie miał wyjechać, bezszelestnie, albo tak byłam złakniona snu. Na przystanku wiatr obejmuje mnie ozięble.
___
edit 17:30 nareszcie obydwoje w domu. Wprawdzie, gdy wyszłam zza winkla, okazało się, że samochodu Freda nadal nie ma, ale Kochany dojechał ledwo zdążyłam się przebrać. Herbata zrobiona, kaczka w piekarniku, marchewka starta.
___
edit 19:30 Fred już wskoczył pod kołdrę. Poszłabym w jego ślady, ale kuchenka, ale może jedna czy dwie prace do sprawdzenia. Poza tym, kusi mnie i wiem, że ulegnę: będzie kobra, tylko jeszcze nie wiem jaka. Wcześniej rozmawiałam z tatą, który sądził, że mamy dzisiaj wolne (tatko jak zwykle pracuje, zapisuje które ptaki kiedy przylatują i zdaje relację z ostatniej nocki, gdy obudził go tętent stada jeleni). W Polsce bardzo ciepło.
___
edit 22:25 Kto zabił św. Mikołaja (1972) z Milewską, Chamcem w peruce, Kowalewskim. Nawet przyjemne, chociaż groteskowe (poza tym od początku wiedziałam, kto jest czarnym charakterem). Word w offisie doprowadza mnie do pasji szewskiej. Czyli pora sprzątnąć stół i spaćku (kuchenka nadal brudna; awrio).
wtorek, 30 kwietnia 2024
1596. Zmęczenie materiału.
Kochany jest pomiędzy dwiema męczącymi szychtami, ale i tak podwiózł mnie w obydwie strony do pracy, która przebiegła bez większych potknięć. Po powrocie do domu zostałam nakarmiona obiadem mężowskim, potem Fred poszedł spać (jutro wstaje idiotycznie wcześnie), a ja zabrałam się za prasowanie prześcieradeł, żeby odgruzować trochę przestrzeni, której u nas nigdy za wiele. Do prasowania film, Ostatni świadek (1969) Batorego (sądziłam, że już widziałam, ale raczej nie). Cały czas wieje. Zwierzenie: czuję, że mi ten rok coś przez palce przecieka :I
***
'nuff said:
środa, 12 lipca 2023
1304. W kratkę.
Podróż do biura faktycznie robi mi lepiej. Rozgościłam się, nikt mi nie przeszkadzał, bo Gronja w podróży, więc mogłam głośno gadać do siebie, gdy mnie dyjabli brali na stronę firmową.
Za oknem kolejny dzień w burzową kratkę.
Poszłam po biały ser do polskiego sklepu, potem nie zauważyłam, że wkładając do torby masło kupione w Tesco przebiłam nim wieczko pojemnika w którym był ser. Szkód za dużo nie było, torba do prania (może i lepiej). W związku z tym uwagę poczyniłam, że satynowe okładki książek są odporne na tłuste ciecze. Z innych uwag ogólnoludzkich, buty, które miały szansę stać się ulubionymi, puściły szew na halluksie. Psiakrwia! (w głowie mówiłam sobie inaczej, brzydziej jeszcze, i miałam pretensję do swojej stopy, oraz do całego świata w ogólności). A kiedy czekałam na autobus (spóźniony, bo kierowca musiał dopić kawę w kanciapie), Majkel się ze mną przywitał i zaczął snuć konfabulacje o tym, jak to pojechał do Dublina na darmo, a przecież jest freelancerem i każdy cent się liczy. Potakiwałam, okiem nie mrugnęłam.
Robiąc obiad obejrzałam kolejną teatralną kobrę z Chamcem, Umarły zbiera oklaski (1972). Przyjemne. Słońce zachodzi na zachodzie. Przygrywa nam Klaus Mitffoch.
wtorek, 11 lipca 2023
1303. Nieróbstwo.
Jutro jednak jadę do pracy, bo samotne lambardziarstwo domowe mi nie służy. Nad wybrzeżem krążyły burze przetykane słonecznymi kwadransami, w efekcie nie poszłam na spacer, za to po południu znużona nicnierobieniem położyłam się obok kota na deszczową drzemkę. Nieróbstwo było karygodne; szukanie wszystkich płyt dvd z filmami Woody'ego Allena do ustawienia na jednej półce się nie liczy (znalazłam ich 12, coś mało). Obiad zrobiłam do teatralnej kobry Klucze (1971) z Chamcem i Wiśniewską. Chwilę rozmawiałam z tatą, który siedząc przed domem pokazał mi towarzyszącego mu czarnego kota. Skończyłam czytać książkę-wywiad z Woydyłło. W międzyczasie Fred wrócił do domu, zjadł obiad, powiedział, że mnie kocha, wziął prysznic i zniknął pod kołdrą. Ryszard siedzi na parapecie, widać tylko jego podwinięte łapulki; po Kuchniosalonie latają jakieś muchy, niezbyt duże, za to budzące we mnie instynkt mordu; tyka zegar z nowego miejsca nad półką z filmami; pora przyłożyć skroń do poduchy.
sobota, 8 lipca 2023
1300. Senna sobota.
Domowy, powolny dzień. Chwilę grzebałam w ogródku przed domem (wycinanie przekwitłego łubinu). Kochany był na zakupach (pamiętał, żeby kupić truskawki, przytaszczył też ze sklepu piękny, masywny wieszak ścienny). Do konsultacji statystycznych w ogóle nie byłam przygotowana (nawet się wcześniej zdrzemnęłam), ale popołudniowa rozmowa trochę mi rozjaśniła rzeczywistość (analiza czynnikowa i wykres osypiska doprawdy cycuś). Przez cały dzień nie mogłam się dodzwonić do rodziców. Kiedy byłam już poważnie zaniepokojona, okazało się, że oboje cały dzień siedzieli w ogrodzie i dopiero co wrócili ze swojego "rodos". Oraz inne ważne rzeczy ... pierwszy raz zobaczyłam u nas fruczaka (przyleciał na inspekcję lawendy). U nas, w sensie w tym kraju (w Polsce przylatywał do surfinii). Późnym wieczorem, gdy oglądałam Kocie ślady (1971) z Gajosem (kolejny kryminał oglądany wcześniej z fabułą tak niejasną, że jej nie pamiętałam) mama zadzwoniła jeszcze raz, żeby mi powiedzieć, że pozdrawiała mnie była dyrektorka z mojej poprzedniej pracy. Może coś się jeszcze wydarzyło, ale oczy same się mi zamykają (a Fred czeka, bo chce przeczytać i wiedzieć).
piątek, 7 lipca 2023
1299. Nie oknem, to drzwiami.
Dejwid, Kijan, Mark, Adam, Rebeka & Megan, Kirsty i Tobi ukończyli dzisiaj program i poszli w świat. Były dyplomy, foty, uściski, babeczki z przesłodkim kremem.
Po trzeciej Kochany dojechał do miasta i mogliśmy pójść razem na pizzę. Okazało się, że małżonek skończył pracę dość wcześnie i miał czas zabajerzyć po sklepach. Efektem tej aktywności mężowskiej są interesujące zakupy: oczyszczacz powietrza Rowenta, dwa woskowane płaszcze Barbour (dla mnie i dla taty), płyn do prania kaszmiru. I to wszystko przez to, że nie robię mu listy, co może kupować (zła żona, beznadziejna). Do tego Fred sfrustrowany, że ostatnio tylko praca/dom/praca/dom, kupił bilety na Mám (idziemy w następny piątek, bardzo się cieszę).
Pod wieczór tak byłam wyzuta z wszelkiego ewentualnego potencjału intelektualnego, że postanowiłam kontynuować dobijanie się starymi kreminałami i sięgnęłam po remake niedawno oglądanej kobry (Amerykańska guma do żucia, Pinky) o tytule Koniec sezonu na lody (1987). Najbardziej zachęciło mnie to, że kompletnie nie pamiętałam fabuły, którą już widziałam, co właściwe ilustruje moje zaangażowanie oglądacze. Ocena: słaby.
Amber wpada do nas bezustannie, przestawiam Rysiowe miski do Kuchniosalonu, ale to jej nie zraża (kilka razy właziła oknem, wyrzucałam drzwiami). W efekcie Rysiu spożywa kolację siedząc na środku kuchni, przygrywa mu The Exploited z tegorocznego koncertu w Łodzi.
czwartek, 6 lipca 2023
1298. Sny, kawy, deszcz.
Śniłam, że wyjechałam do Wro i zgubiłam plecak, musiałam pożyczać kasę na autobus od jakiejś ledwo znanej mi dziewczyny, o której byłam pewna, że poprzednio z pięć razy ją o coś prosiłam. Miasto było jakieś inne, nie moje. Czyli sen niemiły, z rodzaju tych, gdy mózg coś histeryzuje.
U sąsiada z prawej zamieszkał duży pies. Już wczoraj czekoladowy labrador przybiegł do nas cały wesolutki, włożył łeb przez drzwi i wyżarł Rysiowi z misek. Ale dopiero rano się potwierdziło, bo sąsiad wychodził z nim bardzo wcześnie na spacer. Do tej pory pies przyjeżdżał z dziećmi sąsiada, był zamykany w ogródku i robił harmider. Ale teraz został na noc, ciekawe, czy to tylko na wakacje. Widocznie śpi z panem w łóżku i jest szczęśliwy, dlatego wcale nie ujada.
Wracając do przedpołudnia, wymieniamy się z Kochanym zdjęciami:
W mieście było spokojnie, trochę na mnie pokropiło, ale żadnych sensacji (po powrocie do domu doczytałam, że dwa dni temu niektóre ulice w Drołdzie zalało w czasie oberwania chmury, na dodatek ulewa załamała dach nad M&S w którym czasami robimy zakupy). Już po drodze do wsi, przez okna autobusu, morze wyglądało na niespokojne. O co chodzi przekonałam się, gdy skręciłam na nasze osiedle. Zdążyłam dosłownie minutę przed sztormem. Czekając na Freda oglądałam Tylko umarły odpowie (1969) Chęcińskiego. Relacje damsko-męskie kulawe jak zwykle, ale fabuła kreminalna trzyma w napięciu (do tego bardzo dobry Filipski i plenery kręcone we Wro). Kochany wrócił z pracy, gdy skończyłam (w sam raz na późny obiad). Jesteśmy padnięci, Fred to wiadomo, ale dlaczego ja tak mam, nie wie nikt. Mogłabym przespać lipiec, tymczasem ciągle mam wrażenie, że coś m u s z ę robić. Nie lubię musieć. Bardzo nie lubię. W związku z tym oceniam sytuację negatywnie.
środa, 5 lipca 2023
1297. Środa z przerwą.
Poranny spacer i odczucie, że jestem trochę jak Padraic z Banshees: szłam najprawdopodobniej uśmiechnięta jak głupek, bo zamachała do mnie Anita siedząca w autobusie 168, i jeszcze ktoś z tylnego siedzenia, ale nie rozpoznałam. Machnęłam Gronji, która robiła coś przy oknie swojego skrzaciego domu. W drodze powrotnej przywitałam się z dwoma psami. Na plaży zupełnie pusto, poza kilkoma panami z furgonetki, którzy przyglądali się czemuś w nadbrzeżnej trawie. Pomyślałam, że może przyjechali po truchło delfina/morświna, które podobno walało się tu i tam na wybrzeżu z dwa tygodnie. Ale nie, goście od rur, nie ta branża. Zwłok zresztą chyba już nie ma, albo zajęli się tym ludzie, albo natura. Pogoda zmienna, gdzieniegdzie chmury ciężkie od deszczu, na plaży gnije zielone:
W drodze powrotnej kupiłam dwa steki za ponad €17. W południe obejrzałam starotę, Morderca zostawia ślad (1967) Ścibora-Rylskiego, o dziwo całkiem trzymający w napięciu kryminało-wojniak, pomimo tego, że kobiety w fabule to już tradycyjnie debilki (ostatnia rola Cybulskiego raczej nędzna). Nagle po południu powieki zaczęły mi ciążyć. Na chwilę przytuliłam twarz do poduszki ... wstałam (po kilu próbach) trzy godziny później. Najwyraźniej było mi to potrzebne, może w nocy tylko udaję, że śpię. Zrobiłam dobry obiad, posiedzieliśmy w swoim towarzystwie i Kochany już w łóżku, bo w tym tygodniu budzi się naprawdę wcześnie. Jeszcze chwila na herbatę z cytryną.
środa, 28 czerwca 2023
1290. Dobrniemy przecież.
Pobudka o ósmej (matko, nie kop kota, śpi się), śniadanie, dwie godziny pracy z excelem, spacer nad morze (odpływ, wszędzie wala się morska sałata), kręcenie się wokół własnej osi bezładnie dość (co innego kot, ten śpi do czwartej po południu). Postanowiłam obejrzeć coś "pod prasowanie", ale żadna godna uwagi polecajka nie była dostępna w sieci i nie wiadomo kiedy Gdzie jest trzeci król (1966) z Łapickim okazał się strawną opcją (zawsze się mi ilość króli myli i kto podkładał komu, poza tym nafochana i wymalowana Jędrusik drażni mnie coraz bardziej). Na obiad pierogi z polskiego sklepu. Emocje spłycone (powinnam się martwić, że deadline'y, a tu tylko oczko lekko pyka). Kochany mój dzielnie próbuje przetrwać ten tydzień (akuratnież śpiewa pod prysznicem). Z pozytywów: wiem, co będzie jutro na obiad (gulasz z czymś + ogórki małosolne).







