688. Zimno, zimniej.

Codziennie piszę, że zimno, jakbym wyczekiwała ciepła, tymczasem to już taka pora roku tutaj: ziąb. Fred się zaparł i wykonał sporą pracę koszenia mokrej trawy w ogródku za domem. Przy okazji pochował synogarlicę w górce kompostu.

Pocztą przyszedł do mnie prezent od Freda, ogrodniczki, albo raczej kostium w czerwono-czarną kratkę, Jawbreaker, bardzo punkowy, idealny do glanów albo wysokich trampek.

Nadal nigdzie nie wędrujemy. Słucham płyt Samych Suk, z zamrażarki wyciągam resztki gulaszu na obiad, z nudów oglądamy z Kochanym Latający Cyrk, tym razem Whither Canada? Ka&Jot z dzieciakami wracają do kraju, mąż zbiera się do Dublina, żeby około północy odebrać ich z lotniska i podwieźć do domu. Zanim to nastąpi mitrężymy czas nad Vegas Pro 16. Wszystko mi się zapomniało, program nie jest za bardzo intuicyjny, więc robienie napisów nie idzie. Złapałam gdzie tkwi problem, ale kontynuacja jutro, bo dzisiaj już mam nerwa.

Kot grzecznie drzemie w sypialni.

687. Nienastrojowo.

Od wczoraj podejrzewaliśmy Rysia, że to z jego powodu pod karmnikiem leży kilka piórek, a wróble nie odwiedzają stołówki. Dzisiaj w słoneczny, mroźny dzień, ot tak podeszłam do okna i się wyjaśniło:

Krogulec zabił nam synogarlicę, która lubiła jeść ziarenka pozostawione w ogrodzie przez wróble. Prawdopodobnie to nie pierwsza jego ofiara. Pogoniłam nędznika i schowałam zwłoki. Ziąb dzisiaj spory, w dogodniejszym czasie trzeba będzie gołąbka gdzieś zakopać.

Wietrzysko zacinało okrutnie, więc tylko na chwilę wyszłam z samochodu, żeby spojrzeć na morze, gdy Fred kupował rybę i zupę rybną w wiejskim sklepiku. Jest jesienny chowder, pierwszy w tym sezonie!

Zaczęłam czytać antologię poezji Ginczanki (Marginesy, 2019). Trochę to potrwa, szybko się nie da. Do tego po kilku kartkach zmorzył mnie sen z wychłodzenia.

Kolejna płyta Ojca Teda nie startuje na starym odtwarzaczu (Fred szuka nowego), w zamian obejrzeliśmy dwa odcinki Latającego Cyrku Monty Pythona, Full Frontal Nudity i The Ant, An Introduction (1969). W ciągu dnia Kochany przygotowywał napisy do filmu, a ja zjeżdżałam z nastrojem. Mamy wolne, powinnam się cieszyć, ale dopadają mnie myśli nijakie.

378. Bogowie umyli nam okna.

Przy śniadaniu Fred zauważył, że mewia kupa, która pojawiła się w święta na szybie w kuchni zniknęła. Dziękujemy. Przez te kilka parszywych dni irlandzcy bogowie przetarli nam nasze witraże. Czasami wystarczy nie robić nic.

Spacer zaczęliśmy od obchodu z kotem, przez jego starą uliczkę (w jednym z zaułków dwóch młodocianych przypalało trawę) i przystanek autobusowy. Po zrobieniu kółeczka Fred dał Rysiowi lunch, a my wskoczyliśmy do samochodu, żeby powędrować do Annagassan. Tutaj spacer trwał nawet krócej, wiatr i drobny deszcz nam nie ułatwiał, za to w drodze powrotnej wjechaliśmy na scenic road, było warto. Pomimo kapryśnej pogody po drodze mijaliśmy mnóstwo ludzi opatulonych i zdeterminowanych do pokonania jakiejś odległości na piechotę, a przy wybrzeżu w arktycznej wodzie trenowało paru kitesurferów.

Po powrocie do domu rozmawiałam z mamą o działce, która jest na sprzedaż w tamtym rejonie (pomarzyć, miła rzecz). Ja też, mówi mama na moje kocham Cię.

Po obiedzie trochę czasu zabrało nam przygotowanie się do wyjazdu, w efekcie do Ka&Jot dojechaliśmy punkt szósta, za to ja byłam w nowym, różowym bereciku, a małżonek chwalił się sweterkiem, który jest cieplutki i śliczny. Zjedliśmy z przyjaciółmi po pysznej pizzy i dostaliśmy wspólny prezent, masażer shiatsu stóp oraz przepiękną kartkę zaprojektowaną przez starszego bobika. Obejrzeliśmy razem Żywot Briana, ja z Fredem drugi raz w tym roku. Noc jest niesamowicie chłodna i przejrzysta, księżyc idzie do pełni. W Dublinie zaszczepiono dzisiaj przeciw covidowi pierwszą osobę w Republice.

Poniżej: scenic route, kartka młodocianego artysty i oglądanie przy herbacie.

36. Always look on the bright side of life.

Zacząć dzień od prysznica. Lubię. Miły wrócił z Portlisz po piątej rano. Media światowe podają, że zmarł Terry Jones, matka Briana. 1 lutego miałby 78 lat. Od 2014 roku miał objawy PPA, afazji pierwotnej postępującej — to rodzaj choroby neurodegeneracyjnej, jeden z rodzajów demencji.

(olejny obraz pędzla Heidi Harrington)

Na obiad łazanki z polskiego sklepu, więc w rozmowie rozwija się nam wątek o kultowym barze mlecznym Miś we Wro, a po nitce do kłębka wspominam super wizytę w Hotelu Sasanka w Szklarskiej w marcu 2016. Wszystko zostaje gdzieś zapisane.

Pod wieczór wybyliśmy na zakupy spożywcze. Z górki rozciągał się spektakularny widok na warstwy mgły w dole. Opłotki Drołdy są strzeżone przez ptaki mroku setkami siedzące na drzewach. W mieście smog.

I właśnie obejrzeliśmy film w reżyserii Terry'ego Jonesa — Żywot Briana, bardzo dobry jak zawsze :)