1613. Kamień w kropki i paski.

Rozlazł mi się ten piątek niemożebnie.

Obiad był w Termon (dobry pomysł), przy okazji kupiliśmy prezent na bardzo okrągłą rocznicę Jot. Po długiej przerwie spotkaliśmy się z Wojtkiem, który właśnie kończy pierwszy rok studiów i wydaje się zadowolony z życia tutaj. Fred zgodził się mu pomóc w akcji szukania przechowalni dla paru tobołków. Zajechaliśmy więc do miasta, zaszliśmy do Costy (chłopaka, zupełnie przypadkowo, zgarnęliśmy po drodze), po rozmowie podjechaliśmy do domu przyjaciół, żeby pokazać Wojtkowi, gdzie jego lary i penaty będą na niego czekały we wrześniu (i wręczyliśmy Jot prezent).

W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się na dawno nie odwiedzanej plaży. Na morzu był bardzo daleki odpływ, flauta, dźwięki ptasze (ostrygojady nad głowami, w oddali mewy, nadal wielkie; wrony zapatrzone na horyzont, parę gawronów szukających ciekawostek kulinarnych pod kamieniami). I takie coś ładne znalazłam, kolejną skamielinę koralowca:

Głowę miałam zajętą nie wiadomo czym, bo jak wspomniałam, osiągnięć w czymkolwiek brak. Dopiero o ósmej wieczorem zauważyliśmy, że nie ma chleba, Kochany wyjechał do sklepu w mieście, poza chlebem przywiózł truskawki, chlebowe bąbelki i robale na śniadanie. Czyli ożarłam się chlebem z truskawkami o dużo za późno; słuchamy VooVoo, Łobi Jabi (1993), bo nam znowu smutno (Lisa pochwaliła ogród, gdy wróciliśmy, chwaliła siedząc w samochodzie, good effort, fair play to you, uciszając małego Ethana, a na nas zaczął padać deszcz).

1322. Mżawka.

Otępienie magisterskie nadal nie chce się przenieść na kogoś innego. Wstałam jako druga, zrobiłam nam obojgu śniadanie (Kochany zapytał, czy będzie guacamole, bo on by chciał, żeby było; więc było). Poranek zasnuł się chmurami (koci barometr w ogonie też zapowiadał deszcz; Ryszard po śniadaniu walnął się w formie precla na łóżko i tak spędził większość niedzieli). Zamiast planować spacery, umyłam włosy i suszyłam je pół dnia mówiąc brzydkie rzeczy do laptopa.

Dopiero po późnym obiedzie (piąta po południu) wyszliśmy z domu (przy okazji Majk wyskoczył za próg i obwieścił nam triumfalnie Dublin won!). Kochany zawiózł mnie do Costy, a potem (widząc moją zmartwioną minę) obwoził mnie po hrabstwie aż do tego miejsca, gdzie był pas startowy dla trzmieli i gdzie nawoływały się ostrygojady:

Krajobraz bez gór, z rozmazanymi konturami wszystkiego; sporo ptaków żerujących na ogromnej, szarej płyciźnie; wrak tam gdzie zawsze, drewniane części wystają z piasku jak pneumatofory egzotycznego drzewa. Trochę mi lepiej. Wracamy do domu drogą nad samym morzem, wypatrujemy ciekawych domów i snujemy historie.

Była jeszcze rozmowa z mamą, bo przypomniała się mi jedna klepsydra i chciałam wiedzieć, czy to nie była przypadkiem jakaś jej kuzynka. Chyba nie. Zaczęłam wyżerać ostatnią paczkę rozmarynowych krakersów (coraz rzadziej rzucają je do Lidla; bida).

550. Dobre uczynki i jaśniejące niebo.

3:19 nad ranem  wyjrzałam przez okno — o tej porze roku niebo u nas jaśnieje nawet w nocy.

Po śniadaniu pomalowałam ogrodową szopkę. Pomogłam Luś w zaliczeniu hiszpańskiego (4+). Zrobiłam obiad.

Zaczęłam oglądać Faithful unto Death (1998), ale przerwałam sobie, żeby po ósmej wieczorem wybrać się z Fredem na nadbrzeżną wyprawę zakończoną w Tesco (pizza i beza zostały kupione). Wróciliśmy do domu wpół do jedenastej. Jasno. Zjadamy jedną pizzę, poprawiamy bezą, dokańczam odcinek Midsomer Murders.

20:39 Annagassan.

20:47

21:16 Blackrock.

513. Małe radości.

Obudził nas o świcie wrzask wrony, a domyślamy się już co taki wrzask może oznaczać — Rysio wprawdzie wrócił (bardzo późno) na noc, ale o wczesnej porze okno znów było dla niego otwarte, jak nic więc spór terytorialny. 

Poszłam sama na plażę, gdy Fred pił pierwszą kawę (kończąc rundkę zauważyłam na dużym drzewie rosnącym za sąsiadką wronie dziecko dokarmiane przez rodziców). Po śniadaniu małżonek wziął się za wysadzenie starej paproci, wyrównywanie granicy trawnika i wysiew na tej granicy próbnej łączki, ja za przycinanie zeschniętych części lawend i obiad (łosoś z rozmarynem pieczonym w folii, pyszny). W głośnikach Tattoo (1973) Rory'ego (przydałby się jakiś t-shirt z jego podobizną "na Polskę"). Dzień niezbyt gorący, ale piękny, oficjalne prognozy podobnie jak wczoraj zapowiadały przelotne opady, których się nie doczekaliśmy (na horyzoncie od strony lądu pojawiały się brzydkie chmury, ale wiatr od morza załatwiał sprawę). Pod wieczór pojechaliśmy do Ka&Jot (zawijając po drodze na plażę), na rozmowy i opychanie się bananowymi babeczkami. Szło nam tak dobrze, że na film nie starczyło już czasu. To pierwsza od kilku miesięcy wizyta u przyjaciół, ich chłopaki rosną jak na drożdżach. Lockdown be gone.

Annagassan.

Wieczór w ogródku u Ka&Jot.

451. Piątek, łikendu początek.

Poznałam jeszcze Sziwan. Porządne irlandzkie imię, ichnia wersja Joanny. To tyle na ten tydzień z nowości pracowniczych, teraz weekend. Skończyłam wcześniej niż w dwóch poprzednich dniach i po drugiej czekałam już na męża, który wyjechał po zakupy spożywcze. 

Dzisiaj testowaliśmy na obiad meatballsy w sosie bolońskim. Spodziewałam się beznadziei, a tu proszę, dwa dania ze słoika połączone do kupy okazały się całkiem jadalne. Po obiedzie i kawie poodziewaliśmy się w deszczoochronne tekstylia i pojechaliśmy w kierunku Annagassan. 

Wielki odpływ. Na płyciźnie w zatoce przy Port Beach jeden kuter, w Annagassan na horyzoncie kutrów siedem. Wymyślaliśmy dialogi krewetek przestrzegających się przed polującymi "krewetkowcami".

— Ja bym tam dzisiaj na twoim miejscu nie wypływał, Stefan wypłynął i nikt go wiecej nie widział.
— Stefan, jak Stefan, cała rodzina Krystyny też zniknęła!

Gdy doszliśmy do wraku i właśnie robiłam mu fotki Fred odkrył, że chyba zgubił obrączkę. Wróciliśmy po swoich śladach do miejsca, gdzie ściągał rękawiczki. Kamyczki i muszelki, tysiące zmielonej drobnicy, znalezienie w nich czegoś tak małego to wyzwanie. Na dodatek właśnie w tym czasie spadł na nas konkretny deszcz, pomaszerowaliśmy szybko do samochodu, ja z pocieszającą myślą, że przed wyjazdem widziałam obrączkę męża na półce w łazience, a jak nie, to mam plan nr 2. Stanęło na moim planie nr 1 :) 

Chyba wyczuwamy klimat Patryka, bo w ciągu dnia grali nam Rory i Luke. Wieczorem słucham Abby the Spoon Lady opowiadającej o hobo. Jako takie zajęcie w czasie tygodnia powoduje, że cieszę się na weekend. Bardzo mi jest z tym dobrze.

378. Bogowie umyli nam okna.

Przy śniadaniu Fred zauważył, że mewia kupa, która pojawiła się w święta na szybie w kuchni zniknęła. Dziękujemy. Przez te kilka parszywych dni irlandzcy bogowie przetarli nam nasze witraże. Czasami wystarczy nie robić nic.

Spacer zaczęliśmy od obchodu z kotem, przez jego starą uliczkę (w jednym z zaułków dwóch młodocianych przypalało trawę) i przystanek autobusowy. Po zrobieniu kółeczka Fred dał Rysiowi lunch, a my wskoczyliśmy do samochodu, żeby powędrować do Annagassan. Tutaj spacer trwał nawet krócej, wiatr i drobny deszcz nam nie ułatwiał, za to w drodze powrotnej wjechaliśmy na scenic road, było warto. Pomimo kapryśnej pogody po drodze mijaliśmy mnóstwo ludzi opatulonych i zdeterminowanych do pokonania jakiejś odległości na piechotę, a przy wybrzeżu w arktycznej wodzie trenowało paru kitesurferów.

Po powrocie do domu rozmawiałam z mamą o działce, która jest na sprzedaż w tamtym rejonie (pomarzyć, miła rzecz). Ja też, mówi mama na moje kocham Cię.

Po obiedzie trochę czasu zabrało nam przygotowanie się do wyjazdu, w efekcie do Ka&Jot dojechaliśmy punkt szósta, za to ja byłam w nowym, różowym bereciku, a małżonek chwalił się sweterkiem, który jest cieplutki i śliczny. Zjedliśmy z przyjaciółmi po pysznej pizzy i dostaliśmy wspólny prezent, masażer shiatsu stóp oraz przepiękną kartkę zaprojektowaną przez starszego bobika. Obejrzeliśmy razem Żywot Briana, ja z Fredem drugi raz w tym roku. Noc jest niesamowicie chłodna i przejrzysta, księżyc idzie do pełni. W Dublinie zaszczepiono dzisiaj przeciw covidowi pierwszą osobę w Republice.

Poniżej: scenic route, kartka młodocianego artysty i oglądanie przy herbacie.

296. Tupu tupu tupu tup.

No i czy my jesteśmy normalni? Dzień zapowiadał się pogodowo okej i wspomniałam Fredowi, że zamiast spaceru nad wsiową plażę, możemy podjechać na inną. Czyli do Annagassan, a skoro tam, to do El Paso po benzynę, a stamtąd już przecież (w wyobraźni męża) blisko do Carlingford.

Rzekło się, na plaży powrzucaliśmy kilkanaście sercówek do morza (niech żyją), robiąc zdjęcia rozcięłam sobie wargę aparatem ... 

... w Carlingford pustki, restauracje nieczynne, Aś nie ma w pracy (ale Fred kupił wymarzonego T-shirta z baranem z wyspy Man). Jadąc do i z Carlingford natknęliśmy się za to na checkpointy gardy, czyli nie ma żartów, kraj być może przygotowuje się do drugiego lockdownu. Nie zatrzymali nas, bo wyglądamy, jakbyśmy całe życie jeździli po irlandzkiej prowincji, między krowami i owcami (stosownie do tego w drodze powrotnej sztachnęliśmy się zapachem obornika jak lokalesi).

Bardzo głodni zaszliśmy do Kingfishera na Park St i wzięliśmy co dają, czyli frytki z kurzyną na wynos. Potem na kilka sekund podjechaliśmy pod Ka&Jot, ale skoro przyjaciel w pracy, został obrany azymut na dom. Powrót o zmroku, dziesięć minut przed Aś, która wpadła do nas na herbatę w drodze z Dublina. Wręczyła nam "zaległy" prezent ślubny, dwa koty w ramce stworzone przez Karen Shannon, artystkę z Północnej. I tyle. Zmęczona jestem.

Postscriptum #196.

Annagassan & Blackrock. Wczoraj.

Postscriptum #37.

Droga do domu u mojej mamy:

Droga donikąd u nas:

Spacer po plaży w Annagassan:

— Moja żona zbiera na plaży małże i wrzuca je do morza. Stąd właśnie jest słowo "małżonka".

Kawa w Costa Coffee: