1644. Miasteczko.

Nad ranem budziłam się kilka razy, rozbudzał mnie blady świt o czwartej, różne strefy czasowe na zegarkach oraz nocny fitness Rozalki i Wojtusia. Bałam się, że prześpię budzik, albo że źle go nastawiłam (chciałam pożegnać się z mamą przed jej wyjściem do pracy). Niebo przed godziną siódmą było bez jednej chmurki. Pięknie. 

Objadłam się zupą pomidorową (kiedyś babciną, teraz już maminą), jeszcze raz przejrzałam, co biorę, a czego nie biorę; tatko wrócił z miasta (przywiózł nam świeże pieczywo); po dłuższym budzeniu się, kręceniu i doprowadzaniu do stanu używalności (Fred w ogrodniczkach przeciągał się i pił kawę z pół godziny), po dziewiątej wyruszyliśmy. Komitet pożegnalny:

Jechaliśmy przez Tcę, więc była kawa w Kocie oczywiście. Zrobiliśmy też zakupy w aptece, tak na wszelki wypadek.

A w Kocie spotkaliśmy Psycholoszkę. Bardzo była miła ta rozmowa. I klimaty takie, o:

Wczesnym popołudniem dojechaliśmy do Tadka, żeby przez ponad dwie godziny, nad zieloną herbatą i ptasim mleczkiem, rozmawiać o rzeczach ważnych i istotnych oraz dyskutować na temat miru domowego z jedną Franciszką.

Potem Jelenia i obiad w restauracji Kucie Smaku na placu Ratuszowym (dla mnie pierogi ruskie, smażone, i bukiet sałatek). 

Nareszcie Miasteczko. Przywitaliśmy się z ciocią eR i poszliśmy na dłuższy spacer, na cmentarz i po izotoniki. Po drodze Fred rozmawiał z paroma ludźmi (bo wiadomo). Po powrocie zostaliśmy nakarmieni i załapaliśmy się na początek meczu Francja-Austria. Przyjechał Mrzygłód, ustaliliśmy grafik poranny na jutro. Wreszcie, po dziesiątej prysznic i spać. Za oknem burza.

1507. Najdobrzej.

Znowu nie pozbierałam mózgu na tyle, żeby w nocy zapewnić sobie komfortową temperaturę snu. Na szczęście w ciągu dnia aura zmieniła się na bardziej irlandzką: leje, jest cieplej (kilka lat temu nie uwierzyłabym, że deszcz może poprawiać nastrój). Wygląda też na to, że podczas nieobecności Freda przejdę na dietę bezmięsną (na tę chwilę w lodówce mam same falafele, sery, jogurty i zieleninę). 

Z Kochanym rozmawialiśmy dopiero pod wieczór; małżonek dzień miał przyjemny i aktywny (spotkał się z Tadkiem, dużo rozmawiali, spacerowali z psem i ogólnie było bardzo miło). Trzeźwe spojrzenie na życie, właściwe wybory, ostrożne stawianie kroków ... Gdy Fred zafascynowany przyglądał się dalekim światłom na zboczu Śnieżki, pewnie właśnie transportowano tych dwóch nieszczęśników, którzy zsunęli się wczoraj w Kocioł Łomniczki ze szlaku na którym nie powinno ich być. Dlaczego ludzie to sobie robią?

Jeszcze chwilę porozmawialiśmy jacy z nas są szczęściarze i każde poszło do swoich spraw drobnych — Kochany do pakowania butów dla szwagra, ja do robienia kolejnej herbaty, brzuszków i powolnego przemieszczania się w kierunku sypialni. Dooglądałam najnowszy odcinek opery mydlanej grubych sióstr z Kentucky, poza tym głównie czytanie.

***

I po styczniu ...

Postscriptum #978.

Midsomer Murders, 13.6.

Doczytałam do końca Protezownię (MR, 2002). Zwieńczenie akcji w porządku (za to dodaję punkt), ogólnie fabuła spoko, styl prowadzenia opowieści niekoniecznie mi odpowiada. Bywa.

Martwi mnie, że Rysio może dostawać uczulenia na pajęczaki. Jest sezon, paluszki przy łapulkach łysieją, brzuszek też nieco podrapany. Na dodatek kot zdarł sobie dzisiaj strup z rany na szyi (goił się, więc pewnie i swędzi). Ech.

Fred wędrował po swoich ulubionych ziemiach, spotkał się z Tadkiem i zajechał do Czech. Teraz przez dwa dni będzie w Miasteczku, zatrzymał się w tym samym pałacu w którym przycupnęliśmy razem z tatą, w sierpniu zeszłego roku. Nawet pan Krzysio ten sam, tylko jakby go więcej. Wieczorem Kochany zmęczony, już gotuje się do spania, ale jeszcze podlinkowuje mi prezent od Tadka, Monteverdiego Lamento della Ninfa w wykonaniu Dorona Schleifera.