2459. Lusterko, wdzianka, ślady po zębach.

Ach, z rana nieprzyjemna sytuacja — gdy jechaliśmy w kierunku miasta, drugi samochód zahaczył nas lusterkiem. Nic grubszego się nie stało, ale od naszego lusterka odpadła obudowa, która potem okazała się popękana i świecąca dziurą. Babcia jest z deczka oszpecona :I W związku na okoliczność, zaprosiłam Kochanego do Czarnej na poranną poprawę nastroju kawą. I fajnie, opowiadaliśmy sobie o tym, jak powinna być grana Łęcka :)

W pracy nie zjadłam porządnego lunchu, zdarzają się bowiem takie osoby, które nie mając pojęcia o własnej niewiedzy pracowicie wypełniają druki odpowiedziami bez sensu; zeszły trzy godziny, po następnych dziesięciu minutach już wiedziałam, że moja odpowiedź brzmi: nie.

Kochany wyruszył na łowy do Północnej, przywiózł z Newry nie tylko zapasy kocie oraz metalowe poidełko dla ptaków, ale jeszcze prezenta żonine, dwie koszule i spodnie. Pierwsza koszula (Farhi) wiskozowo-lyocelowa na lato, bo choć z długimi rękawami, na plecach ma rozcięcie z kukardkom, druga (Thomas Pink) bawełniana, w kolorze dunkelgelb :E. No i spodnie (POLO RL), zajebiaszcze, ciemnopiaskowe dzwony z grubej, dżinsowej bawełny, za długie, trzeba będzie je podwinąć.

W ogródku nie tylko rozłożyliśmy metalowy stojak-poidełko, ale też zauważyliśmy, że tajemniczy kupkacz-obgryzek kontynuuje nocne pałaszowanie jabłek.

Skończyłam Huellego Talitę (Znak, 2020).

Hebius poleca  —  L'Arpeggiata: The Three Countertenors na NPO Klassiek.

2340. Szybko ...

... minął ten czwartek. Kochany pracował znacznie dłużej, do siódmej, więc po pracy zaraz poszłam na dworzec. Zanim zdążyłam pogadać z kotami, zerknąć jak mieciu gotuje wodzionkę, wybrać z Audioteki kolejną książkę dla ucha (biografia Bronieckiego) i wysłuchać pierwszego rozdziału, obrać kartofle, a już mąż pukał do drzwi. Potem Delizie, contenti w różnych wykonaniach (z powodu Hebiusowych czasoumilaczy) i nagle robi się dziewiąta wieczorem. How come? Za oknem nadal jasno. 

2141. Szarość poniedziałkowa.

Bank holiday bardzo się przydało. Ponownie mogłam niespiesznie wstać, napić się herbaty, poczekać na Kochanego, który późniejszym porankiem zjechał z El Paso. 

Przynajmniej częściowo odgruzowałam dzisiaj jedną z szaf i przeniosłam do niej co ważniejsze książki, gdyż jak mówi stare przysłowie kotów kto sika, nie błądzi, ale potem zapaszek nie za dobry. Wczesnym popołudniem poszliśmy z Kochanym na spacer nad morze. Ubraliśmy się porządnie, adekwatnie do pogody: było trochę chłodno, na szczęście bezwietrznie, lekki deszcz. Na szarym morzu dużo kutrów, naliczyłam dziewięć, widocznie krewetka bierze jak szalona. A tu proszę, młode poszły w świat z tej torebki, na oko możliw młode rai nakrapianej, raja montagui:

Wróciliśmy po drugiej, trochę zmoknięci, ale zadowoleni. Przerwa na herbatę i zaplanowanie dalszej części dnia: Kochany robi obiad (dojadamy domowe kotlety mielone), biorę prysznic, potem zasiadamy do filmu już nam znanego, ale akurat jest odpowiedni klimat, bo i film nieco halloweenowy na sposób dolnośląski, Ciemno, prawie noc (2019). Próbuję pozbierać do kupy wszystkie fabularne różnice między obrazem i książką. Jak to z myszą, książka lepsza (ekranizację oglądaliśmy po raz pierwszy pięć lat temu, w pandemii, z naszym kochanym Rysiem).

Kochany wyjechał tuż po ósmej. Pod wpływem filmu wysłuchałam kilku wykonań lamentu Dydony z opery Purcella: Jessye Norman, Marianne Kielland, oraz Lynne Dawson. Pewnie przed snem będę jeszcze rozmawiała z Fredem. I jakaś książka. Kotki dwa już drzemią.

___

edit 21:15 dosłownie chwilę po tym, jak puściłam notkę, usłyszałam za oknem wzmagający się wiatr. Przez noc powiewy mają być tylko do 60 km/h, ale podobno spodziewany jest większy sztorm za dzień czy dwa. 

2070. W niedzielę o niedzieli.

Dzień zaczęłam nie tak późno, myślę, że obudziła mnie nieobecność Kochanego (który zaraz wrócił do łóżka). Podczas śniadania przypomniało mi się, żeby kliknąć na link od Hebiusa: nagranie z Festiwalu Bachowskiego w Świdnicy (parówki był dzisiaj podawane z barokiem).

Kochany postanowił ustalić miejsce na tyłach domu na zakupioną niedawno suszarkę ogrodową. Miejsce jak miejsce, gorzej z instalacją. Kopiąc dołek mąż ciągle napotykał kamienie, wbijanie metalowego kołka zajęło wieki i zabrało mnóstwo energii (młotek od Anne został pożyczon, a nawet ważniejsze, bo drewniana deska tysz). Już stoi!

Pomimo zmęczenia, Kochany miał ochotę przejść się ze mną na plażę. Najpierw zatrzymaliśmy się w kawiarence, na sok jabłkowy i kawę: 

Doszliśmy całkiem daleko, po drodze ściągnęłam sandały i człapałam na bosaka, przyjemnie. Oto widok z naszej Stacji Suszenia Stóp oraz Otrzepywanie ich z Piasku:

W drodze powrotnej szliśmy przez wieś pod prąd, reszta mieszkańców, schludnie ubrana, zmierzała w przeciwnym kierunku. Przypomniałam sobie ogłoszenia o dzisiejszym grobbingu, Cemetery Sunday, bardzo irlandzkim zwyczaju święcenia grobów, które odbywa się w miesiącach letnich. Rodziny odwiedzają się wówczas, przyjeżdżają nawet z daleka, jest muzyka, można se walnąć kielicha, a na grobach poza kwiatami przybywa tokenów (drobnych przedmiotów, które mają przypominać o zmarłym). Nom, to był ten dzień.

No i nic, nie ma wydarzeń. W domu wskoczyłam pod prysznic, coby mieć na jutro włosie raczej czyste, zjadłam obiad i przebimbałam resztę niedzieli. Oto zdjęcie Broni na deser dnia (górne kły też już po wymiance, nie wiadomo kiedy się to wydarzyło, nowa para kielców w zaawansowanej fazie wzrostu):

Bo Bronia jest śliczna i mądra. I lubi kino. Gdy Kochany włączył odtwarzacz płyt cd, koteczka weszła na oparcie tapczanu i chwilę czekała, czy będzie kino. Nie ma kina, tylko leci muzyka z głośnika. Rozczarowanie kocie. Soyka na dobranoc (jakieś głąby strzelają fajerwerkami). Niech nam nie przeszkadza groźny pomruk świata, niech nam nie przeszkadza, kocham.

___
edit 22:10 przerwaliśmy sobie na chwilę, bo Maciek Stuhr :D

2034-2035. Przez weekend.

Sobota. Odkrywam dwa miejsca siuśkowe (dezynfekuję je wodą z octem). Wykorzystuję pogodę pralniczą: piorę moje wełniane spodnie od dresu (ręcznie) oraz włączam Mani kino (pralka pierze zielony kocyk, który zaczął być pełnoetatowym kocykiem Mleczaków). Wychodzę do sklepu na rogu po loda w wafelku, przy okazji chwilę przystaję obok bardzo zmęczonej Anny. Anna rozmawiała wcześniej z Patrikiem; zauważyłam, że Pat (jeden z kilku lokalnych wiejskich głupków) wpada do niej od czasu do czasu, Anna jest uprzejma, ale wydaje się za nim nie przepadać (gdy sąsiad odchodzi, sąsiadka narzeka, że Pat wpada niespodziewanie i gada od rzeczy, a to ją męczy), z drugiej strony sama jest nieskładna, kilka razy pyta mnie o to samo, co z kolei męczy mnie. W końcu oddalam się mamrocząc pod nosem, że mus, bo przecie opieka nad kotami (kit; tak naprawdę wracam do ogródka na tyłach domu i jedząc loda we własnym towarzystwie patrzę na piękny świat). 

Oglądam filmik o projekcie Greensleeves. Śpię. Mańka dołącza na tapczanie w Kuchniosalonie. Robię obiad. Fred wraca z pracy i jemy. Słodkości wyglądają teraz tak:

Małe ladaco zdrowsze, za to po południu znowu siuśka, a potem tarza się w żwirku. Kochany nie wstydzi się iść nad morze z żoną z nieogolonymi nogami, więc idziemy. Nogi nieogolone, bo mi się nie chce, a żar leje się z nieba taki, że jest to właśnie ten jeden dzień w roku, gdy krótkie spodenki są koniecznością.

Wieczorem mietczynski, podobnie jak wczoraj (tym razem zerkamy w łóżku, przed snem).

Niedzielę zaczęłam o szóstej trzydzieści. Soundtrack mózgowy: Greensleeves oraz The Pogues Thousands Are Sailing (w piątek wracaliśmy z tą dokładnie piosenką z Carlingford). Jeszcze wczoraj zaczęłam czytać platońskiego Fajdrosa, dzisiaj kontynuuję niespiesznie, częściowo polegując na tapczanie w towarzystwie Bronki. Rozmawiam długo z mamą, głównie o kotach oraz o kuzynie. Po powrocie Freda z pracy ostatni antybiotyk Maniowy. Obiadujemy. W radiofrance.fr słucham początku La Calisto Cavallego, na żywo z festiwalu Aix-en-Provence. Ponieważ był kolejny dzień upału, zdecydowałam się jednak przerwać sobie słuchanie i wyjść z Kochanym na spacer nad morze. Sałata nadal nieładnie pachnie.

Wracamy na końcówkę La Calisto. Włosy trzeba umyć. Octuję podłogę za tapczanem (gorąc!). Straszę maluchy dźwiękiem suszarki (nigdy wcześniej nie widziały tego urządzenia). Nie dokańczam oglądania długiego wywiadu z Schuhardtem.

1537. Bach na żywo.

O poranku wysłuchałam Czterech pór roku Vivaldiego z wczorajszego koncertu na 87 urodziny Dwójki (dzięki Hebiusowi, który napisał o tym na swoim blogu; przez chwilę zastanawiałam się, czy Lilianna Stawarz to nie jest jakaś daleka rodzina). Kochany jeszcze spał, zrobiłam mu kawę na przebudzenie i mogliśmy zacząć dzień.

Sobotę została wypełniona składaniem szafki (a raczej sześcioszufladowej komody o romantycznej nazwie Sorrento). W papierach stało, że złożenie tej rozsypanki zabiera jakąś godzinę. Zaczęliśmy około jedenastej. Razem z przesuwaniem materaca, odkurzaniem podłogi, wyrzucaniem śmieci, przebieraniem pościeli zeszło nam do czwartej. Korzystając z okazji, z pudła, które zazwyczaj leży pod łóżkiem, wyciągnęłam moje kultowe trampki w żółto-czarną kratę (tzn. nowe, bo stare, identyczne, zostawiłam w Polsce). W międzyczasie umyłam jeszcze włosy, gdy Fred przed wbiciem ostatniego gwoździa pojechał do rzeźnika po steki (w końcu jest sobota, rzeźnik rodzinny nie mógł czekać w nieskończoność). Na koniec przybiliśmy piątkę jak Pat a Mat. Praca upłynęła nam przy wiosennych trelach.

Po obiedzie zaczęliśmy się zbierać na koncert (trampki miały więc dobry start). Pojawiliśmy się w mieście kilkadziesiąt minut przed czasem i zaparkowaliśmy niedaleko kościoła świętego Pietera (pod M&S, co to go będą zamykać). Kolejny już raz mieliśmy okazję posłuchać na żywo Irish Baroque Orchestra. Gdy weszliśmy do wnętrza akurat trwał wstęp z Peterem Whelanem (dyrektor artystyczny, ale też multiinstrumentalista; uroczo się jąka). 

Pasja według św. Mateusza Jana Sebastiana Bacha, z dziesięciominutową przerwą (w której pozwoliłam sobie mówić skeczem Basińskiej bo Bach był Niemcem, zresztą, Händel, którego słuchaliśmy w zeszłym roku po angielsku też był Niemcem, kiedyś wszyscy byli Niemcami. I Niemcy wszystko mieli najlepsze, filozofów, biurka ... a później wyszło jakoś tak niezręcznie. Jakby oni wiedzieli, to by sobie w życiu nie pozwolili ... bo kto powiedział, że trzeba słuchać Pasji na poważnie). 

Wykon, wiadomo. Koncert był obstawiony mikrofonami (ciekawe czy w nagraniu wyretuszują mój kaszel na początku drugiej części), za ewangelistę robił Nick Pritchard (tenor), poza tym śpiewali m.in.: Aisling Kenny (sopran), Charlotte O'Hare (sopran), Laura Lamph (mezosopran), Hugh Cutting (kontratenor, malutki, ale zadziorny), Matthew Brook (bas-baryton), Hugo Hymas (tenor) oraz Edward Woodhouse (tenor).

O jedenastej ponownie w domu. Jestem taka zmęczona, że dzisiaj niczego już nie wkładam do nowych szuflad. Szumy uszne. Dobranoc, dniu.

1170. Na kurzej łapce.

Dobrze, że mam bloga. Inaczej nie pamiętałabym, że kupiłam mleko, żeby rano zrobić naleśniki, których chciało mi się wczoraj po południu. Albinoniego Oboe & Violin Concertos i zapach naleśników, słońce zagląda przez okno, Fred śpi z twarzą wtuloną w poduszkę, kot pochrapuje na tapczanie w Kuchniosalonie.

Dzień upłynął mniej więcej na sprzątaniu (w sensie szorowania podłogi w łazience, jeżdżenia na elektrycznym mopie i układania kilkudziesięciu par butów w miejscu, gdzie nie mieści się kilkadziesiąt par butów). Plusy dodatnie są takie, że Fred przed wyjazdem do Navan zawiesił w sypialni stare zasłony od Jot (dostaliśmy je lata świetlne temu), na miejsce jeszcze starszych starych zasłon, które były stare oraz miały dziurę (dużą, od bardzo dawna). Nie prasuję, w dupie mam, orzekłam zwyczajnie szczęśliwa z powodu Zasłon Zdobycznych. Tematyka zasłon poprzedziła inną jeszcze ciekawszą tematykę: kupić ten dom, zburzyć ściany i w końcu ułożyć wszystko tak, żeby pasowało.

Rodzice odezwali się już po wyjeździe Kochanego do pracy. U nich słońce, akurat wracali z obiadu u chińczyka. Okazanie zwierząt było, wszystko gra i buczy, mała Rozalka tłucze Wojtka jak trzeba.

Wykorzystałam prasowanie bielizny do obejrzenia Midsomer, 19.4 (trup w królikach to coś dla mnie). Jeszcze drobne dodatki do tekstów tu i tam, zerknięcie do pracowniczego laptopa z myślą o jutrze, i kończy się miesiąc, który w mojej głowie co trochę był marcem. Luty:

1117. Księżyc wilka.

Patrzył na mnie, gdy rano czekałam na autobus (Fred wrócił o czwartej nad ranem).

Nowa lektura: Umysł otwarty i zamknięty Rokeacha (PWN, 2018), gościa z Hrubieszowa; podczytywałam ją w pracy. Przed szychtą mała kawa do koncertów obojowych Albinoniego (poranne wizyty w kawiarni to dla mnie jak msza, ciężko będzie oszczędzać na tej celebracji). Skończyłam pracę o trzeciej, Kochany zaraz się zjawił w naszej dyni i porwał mnie do Carlingford (czytaliśmy sobie wzajemnie w myślach patrząc na czapkę chmur nad Gullionem i zamyśloną krowę na grzbiecie innego wzniesienia). Wycieczka w sprawie oddania dwóch kubeczków po galaretce świątecznej niespodziewanie stała się wyprawą ratunkowa: Aś miała w poniedziałek niemiłe wydarzenie drogowe i nadal szlochała w pracy głodząc się przy tym bez sensu. Najpierw chciała popołudnie spędzić sama, ale gdy już rozmościliśmy się w pubie wrócił jej rozum. We troje zjedliśmy obiad w przytulnym zakątku Carlingford Arms, typowej borsuczej norze z kilkoma wejściowyjściami. Siedząc tuż przy skwierczącym kominku, z widokiem na bardzo interesujące twarze lokalesów i równie malownicze facjaty obsługi, kiwając głowami słuchaliśmy Asinej historii. W handlu wymiennym dostaliśmy za to torebkę czekoladowych ciastek i dwie herbatki ekspresowe z marihuaną, po czem odwieźliśmy przyjaciółkę pod jej dom i w ciemności ruszyliśmy dalej na północ, gdyż Kochany chciał koniecznie kupić naszemu dobrze rozwijającemu się kotu mokrą karmę, której nie ma w Republice. Karmy w Królestwie też nie było, były robaki dla ptaków, więc mąż wziął robaki. Większość drogi powrotnej kiwałam się w fotelu jak śpiąca lalka. Teraz boli mnie brzuch, a wcale tego nie chcę. Mąż, żeby mnie rozweselić, założył nowo nabytą kominiarkę.

1097. Händel na żywo.

Większość dnia domowa, częściowo spędzona przy laptopie. Za oknem bardzo jasna, nadal bezwietrzna, mroźna sobota z oszronionym ogródkiem i ptakami próbującymi ogrzać się w słońcu; zadzwoniłam do taty, jak zwykle odebrała mama i pokazała, gdzie leżakują wszystkie domowe zwierzęta; na allegro kupiłam kilka książek, w tym dwie potrzebne; na stronie Empiku zaludniłam Mozartem listę itemów do kupienia. Z domu zaczęliśmy się wygrzebywać powoli po zachodzie słońca. Zawinęliśmy do Tesco i na kawę do Costy niedaleczko. Potem już tylko szukanie miejsca do parkowania w mieście i moszczenie się w twardych, kościelnych ławach. Pierwszy raz byłam wewnątrz budynku (z tego, co mi się przypomina ... a wiadomo jak moja pamięć jest zawodna), który zazwyczaj okrążam chodząc po cmentarzu.

Z IBO wystąpił Chamber Choir Ireland, m.in.: Abby Temple, Sarah Keating (soprany), Dominica Williams (alt), Edward Woodhouse (tenor) i William Gaunt (bas). Sikałem z basem, oświadczył mi Fred przed rozpoczęciem drugiej części. A sam Mesjasz ... cóż, jak to w baroku, fenomenalna muza do nieco głuptaskowatych tekstów. Bardzo mi się podobało, nastawiałam uszy do słuchania, wyciągałam szyję, żeby dobrze widzieć, tupałam nóżką. W dwudziestominutowej przerwie stałam w długiej kolejce do damskiej toalety, a po zakończeniu koncertu zrobiliśmy z Fredem kilka zdjęć okołokościelnego cmentarza spowitego mglistą poświatą. Poszliśmy spać dopiero o pierwszej w nocy, dwie godziny później obudziła mnie dawno zapowiadana zmiana wiatru.

1034. Załamanie pogody.

Ależ sobie pospaliśmy, barłożyłam się do po dziewiątej, z podejrzanie grzecznym kotem przy boku. Sobota bez wydarzeń. Na wybrzeżu hebel, w nocy padał deszcz, w ciągu dnia też trochę kropiło, wieczór ponownie mokry i nieprzyjazny. Rysio kilkakrotnie podejmował próby spaceru, ale szybko z nich rezygnował. Na popołudnie Kochany był umówiony z Andrju, który pojawił sie na wyspie ze swoją rodziną i potrzebował transportu z Dublina do Belfastu. 

Obejrzałam 15.2 odcinek Midsomer Murders (całkiem niezły kryminał tym razem) i czekam na powrót Freda z Północnej. Przez to czekanie włączyłam 2 Program PR i w Operze Pod Gwiazdami posłuchałam muzyki Purcella w wykonaniu Emmy Kirby sprzed 40 lat. Cni mi się.

982. Tu i tam.

Rano w głowie Zima Vivaldiego, allegro non molto, nie wiadomo dlaczego, ale w związku z tym do śniadania wysłuchałam wersji Freivogel & Voices of Music, żeby nucić zimowe motywy do końca dnia.

Saren podwiozła mnie do wsi po pracy. Kot w dom. Gdy unaoczniałam go Fredowi, zza winkla objawiła się Anne szczęśliwie na łono ulicy naszej zwrócona. Więc i jej także Kochany pokazał polskie koty i psy, ogród, oraz jak je winogrona prosto z winorośli. 

Po odejściu z obsady pana Pokrzywy już mi się nie chce oglądać Midsomer Murders. W zamian pierwszy odcinek Spraw inspektora Morse'a (1987), bardzo dobry, z aktorem w wieku 45 lat wyglądającym na 60-latka.

Mąż nakupował płyt (m.in pięciopak Herbiego Hancocka) i filmów (m.in. Afonię Daneliya) i narobił w swojej głowie tłok planów, że jedzie do mamy, spotyka brata, potem wraca, potem jeszcze raz wraca, tym razem do mnie. A potem, mroczną jesienią, idziemy na koncert Sigur Rós. No i czy ja nie mam fajnie?

Postscriptum #978.

Midsomer Murders, 13.6.

Doczytałam do końca Protezownię (MR, 2002). Zwieńczenie akcji w porządku (za to dodaję punkt), ogólnie fabuła spoko, styl prowadzenia opowieści niekoniecznie mi odpowiada. Bywa.

Martwi mnie, że Rysio może dostawać uczulenia na pajęczaki. Jest sezon, paluszki przy łapulkach łysieją, brzuszek też nieco podrapany. Na dodatek kot zdarł sobie dzisiaj strup z rany na szyi (goił się, więc pewnie i swędzi). Ech.

Fred wędrował po swoich ulubionych ziemiach, spotkał się z Tadkiem i zajechał do Czech. Teraz przez dwa dni będzie w Miasteczku, zatrzymał się w tym samym pałacu w którym przycupnęliśmy razem z tatą, w sierpniu zeszłego roku. Nawet pan Krzysio ten sam, tylko jakby go więcej. Wieczorem Kochany zmęczony, już gotuje się do spania, ale jeszcze podlinkowuje mi prezent od Tadka, Monteverdiego Lamento della Ninfa w wykonaniu Dorona Schleifera.

811. Przeddzień kobiet.

No i co ja mam pisać, skoro nic się nie wydarza? Rano zacina zimny wiatr, w pracy null do roboty, pogadałyśmy sobie z Dejwem przy herbacie, zanim zabrał swoje lary i penaty i ruszył dalej, dużym brzuchem przed siebie. W pracowni Antoni instalował nowe komputery, ja z Luizą siedziałyśmy w biurze i robiłyśmy mądre miny słuchając Sky News i analizując wadliwe urządzenie tego świata. Pod koniec pracy pognałam na chwilę do housingu z rozwianym włosem, bo, cholera mnie weźmie, nadal nie wycenili naprawy, a specjalizda czeka (o czym byśmy dalej nie wiedzieli, gdyby Fred go nie zagadał).

Kochany przyjechał z Whitelands około siódmej, ostatnie kilka km gaworzyliśmy przez messengera, gdy małżonek brał te wszystki zakręty w ciemności. Potem robiłam mu obiad przy nutce Sztywnego Pala Azji, a Fred (jak się okazało chwilę później) pakował mi prezent. Na Dzień Kobiet dostałam zielone dżinsy (Ripley, bardzo obicisłe), wielki, jedwabny szal z koniem (ShineMe) i płyty z operą Partenope Händla w pięknym wydaniu Erato Records (2015) — w opakowaniu oprócz trzech cd jest full wypaśna książeczka z librettem w czterech językach. Posłucham jutro, gdy Kochany wyjedzie ponownie do Kildare, a potem dalej na południe. Mężowski dzień zacznie się nawet wcześniej niż dzisiaj, o jakiejś trzeciej rano, więc Fred już drzemie. Ja i kot jeszcze czekamy, kiedy ręczniki skończą się prać.

783. Smaczny przerywnik.

Mżyło od rana, Fred wyjechał przed siódmą, mnie w końcu także przyszło wyruszyć, w ulubionych, wełnianych trampkach, ale zawsze. W nagrodę zjadłam w pracy dobry lunch — po poniedziałkowym hat-tricku dzisiaj nareszcie kuchnia ruszyła, powstało fettuccine carbonara i bagietki z masłem czosnkowym. Pyyycha! 

Po południu zdążyłam być w domu trochę przed mężem, akurat rozgrzewałam się herbatą przy rozmowie z rodzicami, gdy padnięty Fred wrócił z trasy. Mogłam mu tylko zrobić obiad na pocieszkę, z ciasteczkami z Lidla na deser. Do deseru Sposa, non mi conosci było słuchane, podpowiedziane przez Hebiusa ;)

I co? No nico, kot głośno chrupie, Kochany zaraz idzie spać, bo jutro wyjeżdża o godzinę wcześniej. Nadal czekam na jedną z ocen, minął ponad tydzień od egzaminu, więc sytuacja jest kuriozalna. Nie martwię  się tym, raczej niecierpliwię, jestem przekonana, że poszło mi dobrze i tylko ktoś to musi wpisać w cholerną rubryczkę.
___
Carbonara, wersja grubego Irlandczyka: na patelni z odrobiną oliwy podsmażamy drobno posiekane kawałki wędzonego bekonu (rashers, najlepiej dry cured, żeby nie było tyle wody), po usmażeniu odkładamy bekon na bok i na tę samą patelnię wrzucamy do zeszklenia posiekaną dużą cebulę. Dodajemy bekon na patelnię z zeszkloną cebulą, zalewamy to 250 ml śmietanki, po chwili dodajemy posiekane pomidory bez skórki, mogą być dwa, bo dlaczego nie. Żeby wszystko ładnie połączyć i zagęścić, dodajemy starty parmezan. Sól i pieprz do smaku. Do takiego sosu dodajemy ugotowany makaron (nie sos do makaronu, tylko makaron do sosu), pasuje np. fettuccine. Wszystko to dobrze wymieszane na talerz, na wierzch reszta startego parmezanu i np. pietruszka dla koloru. Dobrze się to zagryza bagietką z masłem czosnkowym (par-baked bagietki smarujemy mazidłem z masła, posiekanej pietruszki, wyciśniętego czosnku i soli czosnkowej, pieczemy na 180 stopniach).