Midsomer Murders, 13.6.
Doczytałam do końca Protezownię (MR, 2002). Zwieńczenie akcji w porządku (za to dodaję punkt), ogólnie fabuła spoko, styl prowadzenia opowieści niekoniecznie mi odpowiada. Bywa.
Martwi mnie, że Rysio może dostawać uczulenia na pajęczaki. Jest sezon, paluszki przy łapulkach łysieją, brzuszek też nieco podrapany. Na dodatek kot zdarł sobie dzisiaj strup z rany na szyi (goił się, więc pewnie i swędzi). Ech.
Fred wędrował po swoich ulubionych ziemiach, spotkał się z Tadkiem i zajechał do Czech. Teraz przez dwa dni będzie w Miasteczku, zatrzymał się w tym samym pałacu w którym przycupnęliśmy razem z tatą, w sierpniu zeszłego roku. Nawet pan Krzysio ten sam, tylko jakby go więcej. Wieczorem Kochany zmęczony, już gotuje się do spania, ale jeszcze podlinkowuje mi prezent od Tadka, Monteverdiego Lamento della Ninfa w wykonaniu Dorona Schleifera.
Wolę tego Monteverdiego śpiewanego przez kobiety.
OdpowiedzUsuńOrliński tego nie zaśpiewał, znaczy?
UsuńRaczej nie. Przed Doronem chyba nie słyszałem żeby to śpiewał kontratenor.
UsuńCzyli gdyby zaśpiewał Orliński, to byś pewnie wolał wersję Orlińskiego ;)
UsuńOd wersji Dorona bez wątpienia, ale niekoniecznie ogólnie.
UsuńFaktycznie, nie jest jakoś bardzo przystojny ;)
Usuń