2403. Dzień siódmy.

Od wczesnego rana nad Miasteczkiem wisiała mgła. Po sąsiedzku kupiłam w owadzie świeże bułki (orkiszowe, pyszne), po wymeldowaniu się z pałacu około wpół do dziesiątej zajrzeliśmy do sklepu jeszcze raz (tym razem podjechaliśmy), żeby kupić wkłady do zniczy. Przez resztę dnia bardzo sobie gratulowałam, że założyłam dzisiaj lniane spodnie i takiż top, bo temperatura rosła z godziny na godzinę. Mieliśmy zamiar odwiedzić cmentarz, ale początkowo nie dało się tego uczynić od żadnej mańki, droga była zamknięta, z oddali dobiegał nas dźwięk pił. Za to podjechaliśmy do pałacu Lenno na kawę i ciastko, następnie wpadliśmy do cioci eR, który powitała nas następną kawą i ciastkiem :) Wyszliśmy na spacer dookoła komina spotykając przy kościele Annę i Krzysztofa z Lubomierza. Po gawędzie historyczno-obyczajowej poszliśmy nad Bóbr — niestety, rzeka wyglądała bardzo źle, w takich warunkach odwiedzanie zapory miało jeszcze mniej sensu, woda mulista, aż serce boli. Wróciliśmy do cioci w porze wczesnoobiadowej i zostaliśmy wypchani po korek domowym spaghetti. Dopiero po obiedzie, gdy byliśmy już na wylocie, udało się nam dostać na cmentarz; Kochany zapalił znicze na kilku rodzinnych grobach oraz na grobie dawnego znajomego dzięki któremu mąż odnowił kontakt z Perlistym.

Kochany miał w planach spotkanie z przynajmniej dwiema osobami, ale choć przejeżdżaliśmy obok domu Miłej, a mąż zadzwonił do Zbynia, nic z tego nie wypaliło.

Resztę dnia spędziliśmy w podróży, najpierw szukając chłodu i cienia w Jeleniej. Kochany zaparkował pod Nowym Rynkiem, łaziliśmy tam w kółko po dwóch księgarniach (szukałam Baranowskiego Na co dybie w wielorybie czubek nosa Eskimosa i trylogii husyckiej Sapkowskiego), zjedliśmy lody u Sowy, ostrożnie wychynęliśmy w kierunku starego Rynku, żeby w końcu wylądować w Aroma Cafe. W drodze do rodzinnej wsi zatrzymaliśmy się jeszcze na MOP-ie Jawor Wschód, tylko na tyle, żeby się wesprzeć hot dogami. W domu rodziców po dziewiątej.

2402. Dzień szósty.

O czwartej nad ranem obudził mnie silny deszcz, burza z piorunami, musiałam wstać, żeby zamknąć okno; okazało się później, że nikt oprócz mnie tego zjawiska przyrodniczego nie zarejestrował. Może więc jestem zającem pod miedzą z okiem zawsze gotowym do otwarcia. 

Środa była znacznie wolniejsza w porównaniu z ostatnimi dwoma dniami. Mieliśmy z Agniechą pogadankę poranną, poczem, wyturlawszy się i wydrapawszy się po leniwych brzuszkach, o jedenastej wyjechaliśmy we troje do Jeleniej na brunch w to samo miejsce Januszowe, co w poniedziałek (wcześniej zajrzeliśmy do pałacu w Miasteczku, żeby odebrać klucz od pokoju i mieć z głowy martwienie się, czy zdążymy na czas; Janusza brak, za to pierogi z jagodami tak samo dobre). Po udanym posiłku podjechaliśmy do pałacu w Pakoszowie na kawę (statysta postanowił kosić trawnik centralnie przed nami, poor devil). Był jeszcze przystanek w Kopańcu, oraz widok spod dawnego Förstelbaude w Gierczynie (ośrodek odrestaurowany dość festyniarsko, w stylu hotelu dla nowej-klasy-średniej).

Po tych podróżach lokalnych, o piątej byliśmy ponownie w zakątku Agniechowym tchnącym zenkiem. Obejrzeliśmy umocnienia przeciwpowodziowe, napiliśmy się zielonej herbaty, pogadaliśmy, zapuściłam ciekawskiego żurawia do prywatnego siedliska i dostałam w prezencie książkę oraz poradę w jakiej kolejności czytać historię wiedźmińską.

W Miasteczku pojawiliśmy się o ósmej; pałac wydawał się zupełnie opuszczony, ale mieliśmy kod do budynku i klucze do pokoju (znowu, tak jak w 2021, gdy byliśmy tutaj z tatką, urzędujemy pod jedynką), więc brak ludzi i duchów w niczym nam nie przeszkadzał. Rozpakowaliśmy lary i penaty, odbyłam krótką rozmowę z mamą (oberwanie chmury i lokalne podtopienia w Tcy), i wyjechaliśmy za rzekę. Ciocia eR była zaskoczona, przyjęła nas jednak miło, mogliśmy w jej lodówce zdeponować zapasy kiełby, strzeliliśmy po herbatce, zerknęliśmy na mecz Anglia-Argentyna, i wyszliśmy w ciemniejące miasto.

1987. Poniedziałek zygzakiem.

W nocy padał deszcz, powietrze o poranku było wilgotne. Wykaraskaliśmy się z łóżka już po tym, gdy tatko zawiózł mamę do pracy. Mieliśmy plan na dzisiaj i jutro, walizki spakowane, więc tylko trzeba było nam wskoczyć do starego opla i pojechać najpierw w kierunku Wro, bo byliśmy na jedenastą umówieni z Ewelką w Magnolii. Oczywiście wysłałam mamie na FB życzenia z okazji dnia matki. 

Ewelka zaskoczyła mnie w Empiku (po tym jak zaskoczyła mnie pani sprzedająca, która trzy razy wyraziła zachwyt nad moimi włosami); we troje usiedliśmy w cukierni Sowa przy kawach, potem przeszliśmy się na spacer w celu znalezienia prezentu dla wujostwa (zestaw herbat i żeliwny czajnik z Five o’clock).

Na drugą miałam wizytę u dentysty; przeszłam się tam na piechotę, bo to w sumie rzut beretem. Byłam kwadrans wcześniej i wszystko odbyło się raz dwa. Wynik: korzeń do usunięcia, ale nie mogłam tego zrobić teraz. W najbliższym czasie korona (tak postanawiam), a na razie piaskowanie. Z siekaczami olśniewającymi bielą udałam się po dalsze przygody.

Wróciłam do Kochanego, jeszcze raz uścisnęłam Ewelkę (na pasach dla pieszych, bo tak się złożyło, że razem z Fredem zmierzała w moim kierunku) i w drogę, do wujostwa, zobaczyć co tam u nich. Pojawiliśmy się w opolskim o piątej, wujostwo w proszku, bo oczekiwali nas godzinę później. Podziwiałam zaopiekowane koty oraz kilka odmian hortensji w pełnym rozkwicie; wszystko pięknie, obejście na tip top.

Ciocia zaserwowała pyszny obiad przepraszając kilkakrotnie, że nie jest dość ekskluzywny. Drzemka, kochany z wujem i psem spacerują. Ciocia Ce serwuje wspaniałą kolację przepraszając, że nie jest wystarczająco wspaniała. Siedzimy do jedenastej wieczór przy stole. Staramy się robić jak najmniej zamieszania, ale pomóc nie możemy.

1907. Piątek mglisto-deszczowy.

Oboje mamy wolne; wstałam wcześniej, szwendałam się, blogowałam, zrobiłam kawę Kochanemu, przed dziesiątą zrobiłam nam śniadanie (twaróg śmietankowy przemówił do mnie wczoraj w polskim sklepie, i bardzo dobrze, bo dzisiaj zniknął prawie cały, z czerwoną cebulką i papryką). Za oknem mgła. Do ogrodu przyleciała para grzywaczy (czyli Rysiowych kur), ptaki duże, przysadziste, krok za kroczkiem doczłapały do ziarna rozsypanego pod karmnikiem i odkryły raj.

Zadzwonił Ka z zaproszeniem na niedzielę, nie wiadomo, czy skorzystamy, Fred zaczyna jutro ciąg szycht, może być zbyt zmęczony na figle. 

Pomyślałam, że zamiast pichcić obiad moglibyśmy wykorzystać drugą część vouchera od sąsiadki. Zebraliśmy się do drogi dobrze po pierwszej. W Atami zjedliśmy miso i trzy zestawy rolek. Już na starcie podróży do El Paso pogoda się sknociła na dobre, trzeba było więc zarzucić pomysły o dłuższym spacerze, zawędrowaliśmy do kawiarni, wypiliśmy po kawie, podzieliliśmy się dwoma przesłodkimi ciastkami, Kochany kupił też kolejny prezent dla Perlistego, kawę w ziarnach i turystyczny AeroPress. Potem jeszcze Tesco, rozważania na temat trzech następnych obiadów.

Popołudnie w domu przeznaczone na rozmowy i czytanki. Rozmowy meandrują, jest trochę o rodzinie, o rewolucjach większych niż Rewolucja Francuska (np. co by to było, gdyby ciocia Ce zapragnęła zacząć swoje życie od nowa?). Za późno na film, pora na prysznic, oczyszczacz powietrza, lekturę nocną.

1802. Czyste powietrze.

Z powodu moich utyskiwań nosowych Kochany przypomniał sobie, że mamy zupełnie nieużywany oczyszczacz powietrza i przed wyjazdem do pracy wyciągnął go z szopki (Rowenta PU2350, zapisuję dla pamięci). Rzeczywiście, urządzenie było jeszcze zapakowane w oryginalną folię, testowałam je dzisiaj dość intensywnie; trudno powiedzieć, czy cuda czyni, ale oddychać jakby milej.

W ogrodzie znowu szron. Ewolucji karmnikowych ciąg dalszy:

Z wolnychlektur.pl pobrałam Próby de Montaigne'a, chociaż przede wszystkim słucham audiobooka (stwierdziłam, że jak mi się odechce słuchania, mogę kontynuować czytając). 

Kochany wrócił po pracy zziębnięty, ale wesół (jutro ma wolne). W czasie późnego obiadu rozmawialiśmy z ciocią Ce, wiadomo, życzenia. Rozmowa nie była długa, chyba nadal nie jest tam za dobrze, ciocia jak zwykle ucieka w pracę. Po ósmej zadzwonił Ka, podzielić się swoimi dzisiejszymi przygodami i sukcesem starszaka (jest nowa szkoła). I tak zeszedł dzień (trochę na koty, bo o tym też rozmawialiśmy z ciocią Ce: czy przewidujemy kociego lokatora). Przeszłam w stan prehibernacji, nic nie robię, co najwyżej zmywanie garów, prasowanie, nosa dotykanie. Jutro ma wiać, może wywieje, co zbędne.

1644. Miasteczko.

Nad ranem budziłam się kilka razy, rozbudzał mnie blady świt o czwartej, różne strefy czasowe na zegarkach oraz nocny fitness Rozalki i Wojtusia. Bałam się, że prześpię budzik, albo że źle go nastawiłam (chciałam pożegnać się z mamą przed jej wyjściem do pracy). Niebo przed godziną siódmą było bez jednej chmurki. Pięknie. 

Objadłam się zupą pomidorową (kiedyś babciną, teraz już maminą), jeszcze raz przejrzałam, co biorę, a czego nie biorę; tatko wrócił z miasta (przywiózł nam świeże pieczywo); po dłuższym budzeniu się, kręceniu i doprowadzaniu do stanu używalności (Fred w ogrodniczkach przeciągał się i pił kawę z pół godziny), po dziewiątej wyruszyliśmy. Komitet pożegnalny:

Jechaliśmy przez Tcę, więc była kawa w Kocie oczywiście. Zrobiliśmy też zakupy w aptece, tak na wszelki wypadek.

A w Kocie spotkaliśmy Psycholoszkę. Bardzo była miła ta rozmowa. I klimaty takie, o:

Wczesnym popołudniem dojechaliśmy do Tadka, żeby przez ponad dwie godziny, nad zieloną herbatą i ptasim mleczkiem, rozmawiać o rzeczach ważnych i istotnych oraz dyskutować na temat miru domowego z jedną Franciszką.

Potem Jelenia i obiad w restauracji Kucie Smaku na placu Ratuszowym (dla mnie pierogi ruskie, smażone, i bukiet sałatek). 

Nareszcie Miasteczko. Przywitaliśmy się z ciocią eR i poszliśmy na dłuższy spacer, na cmentarz i po izotoniki. Po drodze Fred rozmawiał z paroma ludźmi (bo wiadomo). Po powrocie zostaliśmy nakarmieni i załapaliśmy się na początek meczu Francja-Austria. Przyjechał Mrzygłód, ustaliliśmy grafik poranny na jutro. Wreszcie, po dziesiątej prysznic i spać. Za oknem burza.

1470. 25122023.

Po świątecznym śniadaniu jarałam się prezentem. Będąc laikiem w temacie różnic pomiędzy Legimi a EmpikGo zaczęłam surfować po tym drugim i nawet zrobiłam listę książek, które chcę mieć już, pomijając opcję wypożyczania. 

Nasza ulubiona kawiarnia była zamknięta, ale chociaż na trochę wybyliśmy z domu, pretekstem był stary cmentarz w Zirkwitz. Leżą tam mój pradziadek ze strony taty i jego szwagierka. Zmiotłam liście z grobów i zapaliliśmy po jednym nowym wkładzie. Cmentarz jest nieczynny, jeden z ostatnich pochówków jest z roku 1960, uchowało się też kilka niemieckich nagrobków.

Kochany dzwonił do cioć, eR i Ce, z życzeniami świątecznymi (stąd się zresztą wzięły okołoposiłkowe rozkminki na temat rodzinnych dziwactw). Jedliśmy. Drzemałam. Zerkaliśmy na filmowe klasyki, Potop, Faraon, Vabanki. Nadal trochę kaszlę, nie wiem, czy to można nazwać chorobą.

1358. Chata wolna.

Znowu spałam raczej słabo, tym razem z napięcia, okno było uchylone i do środka wpadał przyjemny, nocny chłód. Wstałam o szóstej, więc mogłam pożegnać się z mamą, która wybywała do pracy, zjadłam pomidorówkę jeszcze zanim Kochany wygrzebał się z wyrka. Mycie włosów, jajecznica na śniadanie, picie kawy ze szklanki z różą (to babci Mani), pakowanie się pobieżne (w końcu nie wyjeżdżamy na księżyc, jakieś rzeczy do wzięcia na później zostają).

Wyjechaliśmy przed zaplanowanym czasem, ale dzień jakoś się rozlazł. Już o 10 śmigaliśmy S8, a przed dwunastą podjechaliśmy pod dom cioci Ce. Jak można było się spodziewać, ciocia przygotowała wszystko na tip top; ciasto najlepsze z możliwych, obiad dwudaniowy (mieliśmy wpaść tylko na herbatę). Zasiedzieliśmy się do po trzeciej, wujek zabawiał nas rozmową o Polsce suwerena (głośno się zastanawiał, czy nie warto byłoby zwiać do Czech i dziwił się swoim dzieciom, że same gdzieś nie zwiały), ciocia była mocno zniknięta w swojej skrytce kuchennej. Dopiero, gdy wychodziliśmy, pojawił się temat wiadomy. Trudno o tym rozmawiać, chyba jeszcze się nie da. Zapakowałam dwa kawałki jabłecznika, które zjedliśmy przy kawce na mopie w Wiśniowej Górze.

Do NA dojechaliśmy o zmierzchu. Gdy sapiąc wdrapaliśmy się po schodach, żeby odebrać klucz od sąsiadki z góry, słońce właśnie zaszło na dobre. Kochany wziął mnie jeszcze na spacer po nocnym mieście; zrobiliśmy trasę do Okrąglaka i z powrotem; gdy wracaliśmy nad blokiem świecił Wielki Wóz. Świekra przez telefon podała nam hasło do wifi. Nigdy wcześniej nie mieszkaliśmy tu razem zupełnie sami.

1105. Dwudziestego piątego.

Słoneczny, optymistyczny dzień. Podczas śniadania wręczyliśmy rodzicom prezent. Po odpoczynku wyjechaliśmy na groby i do wujostwa. Wizyta u cioci Ksty była krótka, w sam raz, żeby nie wgłębiać się w podziały (ciocia i kuzyn ucieszyli się z poznania Freda, teraz będą mogli podać wieści dalej). Był internetowy kontakt z Usz (wydaje się szczęśliwa z rodziną partnera) i z Juliją spędzającą święta z naszym kotem (chyba właśnie tego było jej trzeba). Późny obiad: pierogi ruskie i z kapustą. Wieczorem oglądamy Amelię (2001).

La chance, c’est comme le Tour de France. On l’attend longtemps et ça passe vite. Quand le moment vient, faut sauter la barrière sans hésiter.

1074. Co by się nie działo.

Szpaki też wstają wcześnie, widziałam ich sąsiedzką chamrę, jak wzbijała się w powietrze burym świtem, gdy czekałam na autobus. Po południu Kochany zabrał mnie z miasta, zrobił nam obiad i rozłożyliśmy się do szóstego odcinka Chłopów (piąty był obejrzany w poniedziałek, po tym jak jednak nie zasnęłam), gdy Ciocia Ce zadzwoniła ze spóźnionymi życzeniami, więc też jej złożyłam życzenia adekwatne. Rozmowa była miła, bo ciocia Ce, co by się nie działo, nawet na smutno ma w głosie wesołość. Wychłodniałam w pracy i senność mnie bierze, ale dam jeszcze radę przynajmniej siódmej księdze Państwa. 

808. One day at a time.

Piątek z Sziwan i Saren był (jak zazwyczaj) całkiem przyjemny. Wymyśliłam sobie, że potem pójdę na obiad, ale w dwóch miejscach, które lubię, nie było wolnych stolików i z niejakim żalem dałam sobie spokój. Za to przed czwartą przywitanie w domu ciepłe, Ryszard siedział na śmietniku grzejąc się w słoneczku i czekał. Kot dostał obiad, razem postaliśmy w drzwiach, żeby nam trzy dziewczynki wracające ze szkoły mogły powiedzieć hello.

Gdy Fred był już w domu zadzwoniła do niego ciocia Ce. No i tak trochę sobie rozmawialiśmy. Z teściem jest słabo zdrowotnie, co niby wiedzieliśmy już od Usz, ale teraz wiemy bardziej. Na dokładkę teściowie mają pozytywne testy na covida. Z ciocią Ce można pogadać o wszystkim, aż się człowiek dziwi każdorazowo, że to rodzona siostra teściowej. Potem jeszcze Kochany rozmówił się ze Stu, który mu przysłał zdjęcie swojego domowego biura. Dumni jesteśmy z naszego bałaganu, ale tak jak na zdjęciu u Stu to jeszcze nam trochę brakuje, chociaż szwagierka sprząta, a u nas to tak bardziej równouprawnienie, oboje bałaganimy.

Jutro Fred ma wolne, jeśli świat będzie istniał, trochę dłużej pośpimy.

521. Początek kolejnego weekendu.

Miło było posłuchać młodego głosu cioci Ce. Paradoks taki, że Fredowa ciocia jest zupełnie inna niż moja teściowa, niby podobny tembr głosu, a jednak dwa bieguny, osobowościowo i światopoglądowo. Ale to wieczorem. Fred pojechał w ciągu dnia do mechanika zrobić serwis samochodu, ja siedziałam parę godzin przed komputerem i skończyłam wcześniej, bo Luiza nie miała dla nas zajęcia. Potem spokojność, Kochany wrócił na obiad, poczem oddaliśmy się życiu rodzinnemu, w środku, gdyż na zewnątrz jesień. Kończymy piątek długą rozmową z Usz, która w weekend wylata ze swoim Cha na Kretę.

102-103. Weekend epidemiczny.

Sobota.
Od piątku, gdy wychodzimy na dwór, czuję wyraźny zapach obornika. Prace polowe zaczęły się na dobre. Varadkar ogłosił nowe obostrzenia w związku z koroną. Nie wolno oddalać się na więcej niż 2 km od domu, chyba, że w sprawach życiowych, jak zakupy lub wizyta w szpitalu. Ma to  pewnie powstrzymać migrację zarazy z miast na prowincję. Wiadomość o nocnym głosowaniu w polskim Sejmie tak mnie podminowała, że dałam programowi 2 PR dwie minuty i przerzuciłam się na BBC2. Nastrój ratował mi Graham Norton, Irlandczyk w brytyjskim radiu. Silver lining musi być. Wróciłam też do lektury Sagi Puszczy Białowieskiej Simony Kossak dokładnie tam, gdzie się rozstałyśmy w zeszłym roku — zaczęłam od rozdziału o sokole królewskim. Jestem rozgrzana, czyta mi się teraz o wiele lepiej. Jak i raz trafiłam na opis przypadku dżumy w wieku XVIII (nazywano ją Ona). Z Fredem obejrzeliśmy online Praskie si-fi Teatru Powszechnego. Bardzo rozczarowujące, trzy razy sądziłam, że coś zacznie się dziać i nic się nie zadziało. Pożytek taki, że sprawdziłam, gdzie w Warszawie jest ulica Tarchomińska.

Niedziela.
Przestawiam zegarek na czas letni i może to nie jest mocne usprawiedliwienie, ale obudziłam się przed południem, a śniadanie zjedliśmy o pierwszej. Jak u Czubaszek: parówki z chrzanem. Plany: spacer i książka. Przebukowałam nasze bilety do Polski na końcówkę czerwca wyrażając tym umiarkowany optymizm.
___
edit 22:10

Rekonesans króciutki, gdyż morze dmuchało nam pianą w twarz. Z wieści telefonicznych: ciocia eR nawróciła się na pisizm. Z wieści ogólnoświatowych: pani Kidawa zawiesiła kampanię prezydencką, a pan Penderecki wziął i umarł. Na zakończenie tego krótkiego dnia obejrzeliśmy Lekarstwo na miłość (1966), adaptację kryminału Chmielewskiej z dyszącą Jędrusik. Kiedyś wydawało mi się lepsze, mniej drażniło mnie ówczesne political correctness i kobiety-idiotki.

58. Zakocenie.

Przez te kilka dni dom rodzinny okazał się być zupełnie zdominowany przez zwierzaki. Jeden i pół kota przypada na człowieka. Rano znajduję Mruczusia schowanego pod kołdrą, wychodzi na chrupki i szybciutko wraca, zanim zdążam złożyć łóżko. Wieczorami apogeum — nawet autystyczna Rózia zajmuje fotel w salonie. Rozglądając się za wolnym miejscem do siedzenia trzeba uważać, żeby nie potknąć się o psa.

O poranku wideokonferencja z Fredem — zaśmiewamy się ze znajomego, który po azjatyckich wakacjach zwyczajowo zjawił się u lekarza pierwszego kontaktu, żeby wydębić kacowe i utknął na kwarantannie na tydzień. Do walizki pakuję m.in.

— w tym stare notatki do pytań na obronę dyplomu od Grażki, kultową gramatykę Bęzy, pierwszy zeszyt notatek do hiszpańskiego. W Tcy przepisałam nr polskiego telefonu na siebie. Poza tym odwiedziliśmy z tatkiem ciocię Kstę, jego starszą siostrę.

Na Kino TV o tej samej porze co zwykle będzie kolejny Poirot, odc. 2.9, Gwiazda zachodu (1990). Walizka prawie spakowana, więc ... kto ogląda ze mną?