795. Między sztormami.

No i potwierdzono, że z końcem lutego wygasa obowiązek noszenia maseczek w większości miejsc. Tymczasem w rozmowie z mamą dowiedziałam się, że jeszcze na nowy rok zmarł znajomy matematyk z mojej dawnej pracy, 2 lata młodszy ode mnie. Powikłania po zarazie. Cholera.

Kochany pichcił pół dnia gulaszyk wołowy, po obiedzie, nie takim nawet późnym popołudniem, zasiedliśmy do Ojca Goriot (2004) z Aznavourem. Poprawne, dziwna epoka z tymi kobiecymi koafiurami jak u shih tzu i najciekawsze teksty jak zwykle miał czarny charakter. Wu przywiózł ten film Fredowi, gdy był w Irlandii gościem ze swoją żoną. Interesujący prezent.

Kaś Matka Kotom nowe gniazdko sobie wije, gałązki do niego znosi, zaprasza, a na razie przesyła zdjęcia ścian już stojących ze wstawionymi oknami (wykończeniówka leci), będzie pięknie, a my tam będziemy miód pić i zagryzać orzeszkami. Tymczasem jednak machnęliśmy kolejne dwa odcinki Ojca Teda, ja najadłam się po dziesiątej parówek i razem z kotem, którego znowu trzeba było wycierać z deszczu, słuchamy jak wiatr powraca.

413. All's well that ends well.

Ale leje, ale leeeeje, ale leje. Błogosławieni, którzy pozostali w domach, albowiem oni nie ulegną przemoczeniu. Ale leje, ale leeeeje, ale leje, o poranku zaintonował głosem diakona Fred. 

Spotkanie miałam umówione na 10:30, prawie wychodziłam przez próg domu, gdy dostałam telefon od Katriny, że w biurze nikogo nie ma i sprawa zostanie załatwiona online w późniejszym terminie (rzeczywiście papierologia pojawiła się na mojej poczcie po południu). Ech, i po co zrywaliśmy się tak wcześnie? Pożaliłam się mamie. Fred już się nie rozbierał z eleganckiego outfitu, bo i tak czekał go wyjazd do szpitali w Beaumont i Raheny na coroczny przegląd funkcji życiowych. Po wyjeździe Kochanego przyszła poczta, a z nią dwie lniane maseczki od Laurel Lodge, na które czekałam od miesiąca. W czasie robienia obiadu relaksowałam się Kradzieżą w Hotelu Grand Metropolitan (1993), odcinkiem kończącym piąty sezon. Cały dzień rozgrzebany miałam bólem głowy promieniującym od karku do oczu (albo w drugą stronę), a po południu wypełnianiem i skanowaniem papierów (zawsze odnoszę wrażenie, że trwa to wieki, pewnie mózg zalicza mi do tego czas, gdy się zbieram w sobie) — przy tym drugim mamrotałam i rzucałam wędliną. Potem z Fredem oglądamy Figuranta (1976) z Allenem, z przerwami, bo dwa razy wywala nas z sieci. Słuchamy składanki the bestów grupy Chicago (2002), a ja wcinam jeszcze dwie kanapeczki z polskim pasztetem pomidorowym, bo nagle potrzebuję czegoś nie na słodko. Teraz czuję się lepiej. Pewnie za dużo gapię się w ekran laptopa i odpoczynek od niego dobrze mi robi.

298-299. Dla odmiany, krótko.

Sobota.

Wczoraj zaprzestałam być studentką WSB. Byłam nią jakiś tydzień ;) Zakupiłam online trzy dodatkowe maseczki, w tym jedną dla Freda, u tej samej dostawczyni, co poprzednio, linenforwomen. Byliśmy na zakupach w Drołdzie do zmroku (mamy nową narzutkę na tapczan obleziony futrem Rysia), a potem słuchałam kanonu Pachelbela ;)

Niedziela.

Pobudka (śniło mi się, że napisałam książkę). Śniadanie jak u Czubaszek (parówki). Mycie zębów. Spacer od punkt 11 (dziś 45 minut). Kawa teraz. Moning.

___

edit 00:47 Obiad zrobiony przez Freda (pyszne spaghetti z łagodnym sosem), drzemka poobiednia, dyskusja po filmie Dwóch papieży (2019) Meirellesa u Ka&Jot — to kilka kolejnych przyjemności tego dnia. Film z Hopkinsem i równie dobrym Prycem ogląda się niezgorzej, natomiast nie mam wątpliwości , że fabuła ma niewiele wspólnego z faktami. Cukierek. Ładna scenografia.

295. Do szarości.

W nocy prawie nie spałam, obudził mnie kładący się późno spać Fred, od drugiej kręciłam się więc na boki, aż wstałam i do szóstej posiedziałam w kuchni przed laptopem. Marnie nadgoniłam to nad ranem, aby aby. 

Listonosz przyniósł zamówioną maseczkę i rządowy rozkład jazdy w temacie pandemii. Poszliśmy z Miłym na spacer nad morze, szare i spokojne, potem obiad, a po obiedzie deszcz. Irlandzka słota zupełnie zapanowała nad Drołdą do której wybraliśmy się po chleb i do Bootsa. Test maseczki wypadł bardzo dobrze, maski medyczne są cieńsze, ale to kwestia przyzwyczajenia. W drodze rozbolało mnie oko, poza tym nic mi się nie chce. Po prysznicu siedzę więc zamknięta w sypialni, bo w kuchni Fred komponuje gulash, a zapach smażonej cebuli mnie podrażnia, taki ze mnie francuski piesek.
___
edit 22:35 Doprawdy, The Red Headed League z 1985 roku to wspaniale obsadzona wersja Szerloka.

293-294. Nurzam się w rzeczywistości.

Poniedziałek.
Czekam na potwierdzenie przelania pieniędzy z jednego konta na drugie (przelew, który zrobiłam kilka dni temu, nie poszedł) i na odzew z uczelni na której nie mam zamiaru studiować, a mogę być na liście. A skoro jestem już przy przelewach, w końcu zaakceptowałam konieczność kupienia maski wielokrotnego użytku. Zamówiłam jedną, zobaczę jak się nosi. Wyszukałam lokalne rękodzieło, żeby uniknąć chińszczyzny. W przygodach Szerloka doszłam do jedenastego odcinka, zostały tylko dwa z tej serii, potem przejdę na wyższy level ;). Wieczorem długo w noc suszę umyte włosy.

Wtorek.
Przyroda ponownie jest dla nas łaskawa. Fred odpoczywał po nocy, więc w południe sama wybrałam się na szybki spacer po plaży. Zwyczajowa trasa przez parking przyczep kempingowych uświadamia jak bardzo jesteśmy zaawansowani w jesieni. Nie widziałam obok przyczep żadnego zaparkowanego samochodu, tylko jednej starszej pani siedzącej na oszklonym tarasie pomachałam ze ścieżki. Idąc dalej, w cichej uliczce pełnej małych domków, czuję, że ktoś na obiad będzie miał kaszę gryczaną. Po powrocie zastaję w domu zapach jajecznicy à la Fred, a w głośnikach Od Ksyty Odpoczna. Cała ich płyta jest po prostu genialna. Długo jeszcze twarz mam przyjemnie chłodną od wiatru.

Rząd na razie odrzucił możliwość przesunięcia kraju na poziom 5 walki z pandemią — do 27 października pozostajemy na poziomie 3.

Wieczorem, po powrocie z zakupów, godzinę nawijam z mamą, o pracy, pandemii i kotach. Rózia miała w piątek zabieg. Z powodu nawracającej przetoki wet usunął jej osiem zębów. Kot już w formie.