1874. Niedziela przelotem.

Przy śniadaniu na ciepło (focaccia, jajka sadzone, parówki, halloumi) słuchamy z Fredem Odpoczna, cofamy się w rozmowach hen gdzieś, do dziadków, pradziadków, rozmawiamy o ich podkutych butach, ich morgach, ich grubych płaszczach i czytanych gazetach. Potem dobra lektura (nadal Tokarczuk), w trakcie martwię się, że czytam za szybko, więc zaraz skończę, czyli będzie smutno. Gdy w południe Kochany zagaduje, że musi jechać po małe zakupy, wiem, że nie chcę zostać sama z książką. Lidl, potem Costa, siedzimy przy oknie, wątki snują się o rodzinie, jakichś kuzynach dawno niewidzianych, postarzałych, zakopanych. Po drugiej w domu; wychodzę na chwilę do Junony, żeby w świetle dnia porządnie wysprzątać jej kuwetę; dzwonię do tatki (akurat ogląda wojska Szwejka, mówi, że Gosia biega po podwórku, interesuje się wszystkim, ale kotów nie rusza); znowu czytam. Z niejakim zaskoczeniem zmieniam kartkę kalendarza na luty. Luty? Przed czwartą Kochany włącza Nohavicę (2015, płyta z polskimi wykonaniami jego piosenek, jedna historia lepsza od drugiej) i robi obiad. W książce zostawiam sobie 20 stron na jutro, bo jesteśmy umówieni z Ka i nie zamierzam przelatywać tekstu łubudu na główkę. Droga już ciemna zupełnie, z Nohavicą w głośnikach (Kochany śmieje się, że znowu czytam mu w myślach). Rozmowy przy stole we czworo, angielski przetykany polskim, herbata, beza z owocami, w końcu po dziewiątej zasiadamy we trójkę do filmu Mowa ptaków (2019), no nie, bardzo nie, wyłączamy po ok. 20 minutach. Jeszcze chwila rozmowy z Ka i jedziemy do domu.

1750. Znowu październik.

Poranne rytuały (blogówka/prasówka, zielona herbata). Kochany ma dwa dni wolnego, więc razem mogliśmy słuchać jak kolejne prania mielą się w bębnie. Wtorek zrobił się niespodziewanie słoneczny; rozmawiałam chwilę z Anną, która wyraźnie chciała odnowić sąsiedzkie kontakty, wyszła do ogródka, kiedy tylko zauważyła, że kręcę się bez celu czekając na Freda. Bo w południe poszliśmy z Kochanym na krótki spacer do morza i z powrotem, takie tam tuptanie z opowiadaniem sobie myśli. 

Usz wysłała kilka zdjęć, które zrobiła nam w czasie pobytu tutaj, przy okazji zagadnęłam ją o medytację (nie jestem przekonana do tej, którą ona robi, ale poczytam i może wezmę coś z tego dla siebie). 

Kochany wyjechał na zakupy spożywcze (zdrzemnęłam się) i wrócił przed szóstą. Z płytą Odpoczno zaczęliśmy robić obiad (ryba, ryż, pomidory w śmietanie). 

Była też rozmowa z Ka, przyjaciel zadzwonił, żeby mi opowiedzieć, czego się dowiedział w sprawie mojej ewentualnej pracy, poza tym zaprosił nas na piątek. 

Wieczorem obejrzeliśmy Niezwykłą podróż Baltazara Kobera (1988) Hasa, film tylko częściowo spełnił oczekiwania; zbyt był hermetyczny, no i kim był Jarosław Musiał, że musiał zagrać małego ducha?

1642. Wczoraj / dom / planowania / bez Cichej.

(w sobotę) Wstaliśmy przed ósmą i jedliśmy śniadania o różnych porach. Kochany jeszcze kończył pić pierwszą kawę, gdy ja wychodziłam z mamą na cmentarz. Zabrałyśmy ze sobą Maksia, który bardzo dzielnie, najpierw rześko, a potem coraz wolniej, przebierał swoimi krótkimi nóżkami.

Kochany sporo czasu parał się rezerwacją noclegów w schroniskach górskich (bardzo jest to upierdliwe logistycznie, trzeba wydzwaniać, albo tylko mejlować i czekać; plany i życzenia: Dom Śląski, Odrodzenie i Hala Szrenicka). W tym czasie mama zrobiła pyszny obiad, który zjedliśmy w ogrodzie, pod parasolem:

Pogoda robiła się szara, burzowa. Popijając kawę w ogródku zaczęłam czytać Cyda Pierre'a Corneille'a (to kolejny rozgrzebany tekst; w samolocie z kolei napoczęłam O stawaniu się sobą Carla Rogersa), podczas gdy Fred dobijał targu z właścicielami schronisk, Tadkiem i ciocią eR.

Wiedzieliśmy, że w Kaliszu, w ramach La Strady, występuje Karolina Cicha ze swoją płytą tatarską. Zrobiłam notatki z nazw miejscowości, które powinniśmy mijać i przed czwartą po południu wyjechaliśmy z domku pod lasem do Wielkopolski. Byliśmy w mieście ze sporym marginesem czasowym, więc zjedliśmy podwieczorek w Łączniku Kulinarnym (dla mnie grzybowa-krem oraz sernik wiedeński z sosem malinowym, wszystko całkiem dobre) oraz zajrzeliśmy na bryłę kaliskiej katedry (tej, co to w niej Konopnicka z Konopnickim się poślubili). Potem jeszcze dość dłuuugo czekaliśmy na występ włoskiego teatru ulicznego Teatro Due Mondi z przedstawieniem Wall Cracks, oraz na Cichą i Spółkę. Szczęśliwie, miejsce było urokliwe, rozgadane gawronimi konwersacjami.

Due Mondi przedstawili temat na topie (mury, migracja), w ich wykonaniu nieco zbyt przegadany jak na teatr uliczny, natomiast z koncertem problemy były dwa. Po pierwsze, Cicha się rozchorowała i zagrała tylko Spółka w składzie Patrycja Betley/Karolina Matuszkiewicz/Olena Yeremenko/Paweł Betley: 

Spółka była oczywiście świetna (jak można się było spodziewać: muzycy, którzy wiedzą, co robią i ciekawy folk), ale w połowie koncertu zaczął na nas kapać deszczyk, który w minutę zamienił się w ciepłą ulewę. Zaczęliśmy biec w kierunku Kazimierzowskiej, gdzie stał nasz samochód, początkowo po kurtki przeciwdeszczowe. Gdy dobiegliśmy, byliśmy tak mokrzy, że kurtki byłyby zbyteczne. Zamiast powrotu pod CKiS, wybraliśmy powrót do domu. 

Ostatnią przygodą sobotnią była droga powrotna. Kochanemu powoli wyczerpywała się bateria w smartfonie, więc mój iPhone przejął prowadzenie i wróciliśmy małymi dróżkami, które doprowadziły nas do legendarnych kocich łbów (intencjonalnie ominęliśmy je jadąc w przeciwną stronę). Bardzo mnie te kocie łby ucieszyły. Sentyment. A w domu byliśmy o północy.

1573. Niezmotywowana.

Obudził mnie słoneczny poblask; wiatr nadal wiał, ale sztorm przegonił chmury, poranek był jasny i optymistyczny. Postanowiłam zrobić sałatkę jarzynową, więc trochę mi zeszło i do śniadania siedliśmy dopiero po dziesiątej, przy folkowych nutach (Odpoczno, Same Suki).

Część dnia poświęciłam na dokończenie czytania książki Allena, À propos niczego. Autobiografia (Rebis, 2020). Ułatwiłam sobie życie przygotowując zawczasu kurczaka z tikka masala, tak żeby był gotowy do nadziania na wykałaczki; wymościłam się w sypialni, przy stoliku nocnym, podczas gdy Kochany pracował w Kuchniosalonie nad montażem swojego opus; w środku dnia zadzwoniłam do rodziców, zapytać, jak tam wybory samorządowe — mama oświadczyła, że oddała głos na gościa atakowanego epitetem "pedał" (mamie nie szło o stan faktyczny, ale potrzebowała pójść pod prąd, włożyć kij w szprychy, dla sportu).

Nie nacieszyliśmy się słońcem za długo, po południu deszcz znowu osmarkiwał okna, w taką pogodę punkt trzecia Fred wyjechał na zakupy i wrócił z bukietem białych róż dla żony. Znalazłam kilka aktów urodzenia (Skrobek, Cieślik); zjedliśmy obiad; Kochany zajął się oglądaniem zrenderowanego materiału; po ósmej chwilę rozmawiałam z mamą o wynikach wyborów; dopiero późnym wieczorem zajrzałam do materiałów na jutro (nie podoba mi się, trudno, świetnie).

1517. Razem.

W piątek miałam ambitny plan czekania na Kochanego, ale cuszzzz, wydarzyło się inaczej. Późnym wieczorem przeczytałam jeden rozdział z Tokarczuk, Drive Your Plow Over the Bones of the Dead (Fitzcarraldo Editions, 2020), czyli po angielskiemu (bo mam taką wersję) i zapadłam w drzemkę. Wybudziłam się ok. północy, w sam raz przed videoczatem z Fredem, który mi zaanonsował, że jest na lotnisku 50 km ode mnie, właśnie odebrał walizkę i zmierza na przystanek. Kiedy Kochany wszedł do domu, byłam zbyt zaspana, żeby witać się przytomnie (czyli nie wiem, która to była godzina). Pobudka o dziewiątej. Pokazałam mamie, że jej ulubiony zięć dojechał nieuszkodzony. I mam ładnego T-shirta od męża, z Wenus Botticellego. I herbatę zrobiłam w kocim kubku, któremu nic się nie stało w podróży.

Soundtrack z przywiezionych przez Freda cd: Mirek Czyżykiewicz, Allez! (2005) oraz Odpoczno, Dryf (2022) — świetne płyty, od pierwszej nuty do ostatniej. 

Dealer potwierdził, że auto jest nadal dostępne i po południu Ka zabrał nas swoim pojazdem do północnego Dublina na okazanie, obmacanie i objechanie. Samochód wygląda nieźle, a w czasie jazdy próbnej Aaron (sprzedawca) pocisnął Fredowi historię o tym, że wcześniej używały go tylko dwie babcie (Aaronowe oczywiście). Jeśli więc dojdzie do transakcji (a wszystko na to wskazuje — małżonek wpłacił zaliczkę), mamy nazwę dla auta: Babcia. W drodze powrotnej zabraliśmy Ka do CG, na obiad i kawę. 

Zeszło nam całkiem sporo czasu, nażarci jak nie powiem kto w domu byliśmy na powrót po zmroku. Wychłodziłam się, złakniona wrzącego prysznica nucę ludowe przyśpiewki.

1031. Life with covid, home edition.

Drugi test poranny pozytywny. Agrrrh! Siedzę, stresuję się jutrzejszym spotkaniem z promotorką (nie mam nic nowego, biję się z myślami, czy zająć się tym, czy olać i czytać coś innego) i słucham dobrej muzyki — Fred wczoraj późnym wieczorem zaczął odsłuchiwanie pięciopaku Hancocka, a dzisiaj od rana folkowe pogo, Wiosna ludu KZWW (2002). Zapewne dokończę instalację normalnego worda na Dell, bo mam jeszcze jeden klucz dostępu do programu bez zapisywania w chmurze i konieczności posiadania konta w Microsoft 365 (nie wiem, czy to już starość, czy bunt). Ale najpierw herbata i pyszne śniadanko, ciastowe bobki Milano maczane w maśle czosnkowym. 

___

edit 21:50 Instalacja worda na razie się nie powiodła i nie mam ochoty dzisiaj tego rozkminiać. Zdrzemnęłam się za to (z kotem), zjadłam obiad i obejrzałam pierwszy odcinek 15 sezonu Midsomer, z Jamesem Callisem. Zupełnie po zmroku dotarło też do mojego mózgu, że pozytywny test trzeba zarejestrować w HSE (nie wiem czy to jest do czegoś użyteczne, ale nie łamałam sobie mózgu, tylko wprowadziłam dane). A teraz siedzimy z Fredem i słuchamy New Model Army No Rest for the Wicked (1985)

955. Spokój.

Teściowa zachwycona jest naszym wsiowym wybrzeżem, i słusznie. Spacerowała z Kochanym, gdy byłam w pracy, multum zdjęć zostało zrobionych, będą rozsyłane po świecie.

Mam mocne postanowienie poprawy w temacie drugich śniadań, bo już dość się napatrzyłam na lunch boxy Luizy i innych koleżanek z Centrum (czy ja już nie miałam tego postanowienia, ale mi zetlało?). A na razie Fred zrobił krewetki z sałatką grecką na obiad. 

Słuchamy płyty Odpoczna, przy okazji zapoznaję się z rodzinną historią teściów mającą swój wątek w lasku pod Odrzywołem. Potem rozmawiamy o genealogii.

Ostatnie dwa odcinki Mistrza i Małgorzaty obejrzane. Chyba pora wrócić do powieści. Na razie śpiączka.

714. W niebie.

Szarość nad morzem taka, że mieszkamy w niebie. Zaraz po pracy szybko mieszam w garach, bo głód, a Cicha Karolina w tym czasie idzie w Tany (2020) i nie zawodzi. Świetna płyta.

Znalazłam zgubioną mysz, czekała na mnie w pracy w pudle na kabelki. Tymczasem Fred kupił mi nowego Logitecha, bardzo dobrze, dodatkowa mysz szkody nie uczyni. Sobie kupił Kochany piękne buty, ciemnoniebieskie brogsy Chapman & Moore'a, tylko na bezdeszczowe dni, na które trzeba będzie poczekać, bo na razie mżawka.

Mruczysław cały prześwietlony i opisany, najwyraźniej wykorzystał kolejny koci żywot. A jest mu to, że boli go gardełko. Po dwóch dniach kilkugodzinnych pobytów w klinice, tabletach i wkłuciach oraz inhalacjach, dzisiaj jest trochę lepiej. Kot siedzi nabzdyczony w domu, w budce skleconej naprędce przez tatę. Ma szlaban na wychodzenie i przykazanie (czegoś takiego jeszcze nie grali), żeby się inhalować w łazience, gdyż zapalenie krtani tak mu się rozhulało, że o mało co byłoby po kocie.

Wieczorem seminarium mgr. Na razie zaczęłam czytać Doktora Faustusa bez poczucia, że się do czegoś przyda. Jest za późno, żeby zacząć oglądać film na myślenie, zalegamy więc. Fred słucha punkowych dziwactw z youtube'a.
___
edit 21:57 Zupełnie wypadło mi z pamięci, że gdy wstałam w nocy, kot w ciemności siedział na blacie kuchennym i spożywał gulasz wołowy.

293-294. Nurzam się w rzeczywistości.

Poniedziałek.
Czekam na potwierdzenie przelania pieniędzy z jednego konta na drugie (przelew, który zrobiłam kilka dni temu, nie poszedł) i na odzew z uczelni na której nie mam zamiaru studiować, a mogę być na liście. A skoro jestem już przy przelewach, w końcu zaakceptowałam konieczność kupienia maski wielokrotnego użytku. Zamówiłam jedną, zobaczę jak się nosi. Wyszukałam lokalne rękodzieło, żeby uniknąć chińszczyzny. W przygodach Szerloka doszłam do jedenastego odcinka, zostały tylko dwa z tej serii, potem przejdę na wyższy level ;). Wieczorem długo w noc suszę umyte włosy.

Wtorek.
Przyroda ponownie jest dla nas łaskawa. Fred odpoczywał po nocy, więc w południe sama wybrałam się na szybki spacer po plaży. Zwyczajowa trasa przez parking przyczep kempingowych uświadamia jak bardzo jesteśmy zaawansowani w jesieni. Nie widziałam obok przyczep żadnego zaparkowanego samochodu, tylko jednej starszej pani siedzącej na oszklonym tarasie pomachałam ze ścieżki. Idąc dalej, w cichej uliczce pełnej małych domków, czuję, że ktoś na obiad będzie miał kaszę gryczaną. Po powrocie zastaję w domu zapach jajecznicy à la Fred, a w głośnikach Od Ksyty Odpoczna. Cała ich płyta jest po prostu genialna. Długo jeszcze twarz mam przyjemnie chłodną od wiatru.

Rząd na razie odrzucił możliwość przesunięcia kraju na poziom 5 walki z pandemią — do 27 października pozostajemy na poziomie 3.

Wieczorem, po powrocie z zakupów, godzinę nawijam z mamą, o pracy, pandemii i kotach. Rózia miała w piątek zabieg. Z powodu nawracającej przetoki wet usunął jej osiem zębów. Kot już w formie.

140. Kaszel, folk, nienormalni.

Po wczorajszym wychłodzeniu zaczęłam trochę rzęzić. Siedzę więc w domu, Fred na chwilę wypadł do Termon i przywiózł jedną, zieloną żurawkę, którą potem wkopywał, gdy gawędziłam z mamą o tym i owym na komputrze. Pod wieczór, po obiedzie (dobrego mam męża jak złoto), trochę mi lepiej, widocznie wykaszlałam na dziś, co trzeba. Bujam się do folku Odpoczna i Żywiołaka. Oberki mroczne, wspaniała muzyka, pełna pasji. Jak ludzie na wsiach płynnie przeszli od tego do disco polo to tajemnica. Pod wieczór oglądamy Nienormalnych (1989), fabularyzowany dokument Jacka Bławuta o wychowankach ośrodka w Kozicach Dolnych. To gdzieś w rejonach zamieszkania Norberta, ten sam powiat, śmigaliśmy niedaleko tego miejsca we wrześniu. Co mam powiedzieć ... liczyłam, że na koniec uczniowie wpierdolą panu nauczycielowi, żeby się nauczył mówić "dziękuję" i "proszę". A teraz gra Kapela Ze Wsi Warszawa. Jesteśmy w głębokiej potrzebie posiadania większej ilości płyt folkowych.

61. Nowy samochód.

W naszym domu trzeba chyba zamontować półeczkę specjalnie na folkowe płyty. Nóżka tupie mi od rana. Odpoczno again.

Rano czytam, że w nocy umarł pan Gruza (był dwa dni młodszy od babci Mani). Jeszcze wczoraj rozmawialiśmy z Fredem o Wojnie domowej.

Po południu, po obiedzie pierogowym, jedziemy do Ka&Jot na seans filmowy (ja w musztardowym bereciku, kraciastym płaszczu i wełnianej sukience, Fred elegancki jak zwykle). Opychamy się pizzą, rozmawiamy o polskich cudach, korbie teściów i tego jak sprawnie zmienialiśmy tematy z politycznie śliskich na koty :). Z kilku filmów Ka wybrał Jestem Bogiem (2012), wspomnienie o Paktofonice. Muzyka nie moja, film interesujący, z drugiej strony pamiętam, jak bardzo ekscytowała się nim młodzież, a mi do ekscytacji daleko, chociaż Ogrodnik i reszta obsady bardzo w porządku. Poza tym małżonek dostarczył resztę pieniędzy, panowie pozachwycali się prowadzeniem, a na zakończenie dnia Ka podprowadził nam Hondę pod dom. Jeszcze tylko Fred musi go odwieźć z powrotem. Czekam więc. Nos zimny, zapowiada się zapalenie zatok. Efekty przechodzącego sztormu wloką się w jego ogonie, na drogach ostrzeżenia przed możliwym gradem.

60. Sztorm Dennis.

Od rana grały nam folkowe albumy: Nowa Ex-Tradycja Żywiołaka (2008), podwójne Święto słońca Kapeli Ze Wsi Warszawa (2015), później pierwsza płyta Odpoczno (2018); poza tym Młodość Ralpha (2019) i Komedy Muzyka filmowa (2017).

Sztorm wylewa wiadra wody na okna i myje samochody. Po południu trochę się przejaśnia, wyruszamy po chrzan do polskiego sklepu i sprawdzić jedno kawowe miejsce na nabrzeżu. Trafiamy akurat na początek odpływu, woda dopiero niedawno wpełzła na drogę, ale gdy dojeżdżamy do miasta rzeka właśnie rusza pędem ku ujściu. Po drodze do kawiarni mijamy ogacone słupki:

Canale to wspaniałe miejsce, bruschetta pyszniutka, flat white ma mleko idealne, będziemy tu przychodzić nie raz i nie dwa. Siedzieliśmy tam prawie półtorej godziny, a po powrocie odpaliliśmy biografię Hawkinga, Teoria wszystkiego (2014). Duże rozczarowanie, papka dla pensjonarek, główny aktor dobry, poza tym dwie godziny o niczym, bo scenariusz to kiła. Zapamiętałam tylko kartofle i groszki oraz ... zapomniałam co.