Tak się przyjemnie złożyło, że pracę skończyłam wcześniej, nawet zdążyłam zjeść obiad w Il Forno. Kiedy dojechałam do domu Fred był już na nogach (a wrócił z Północnej o dziewiątej rano!) i niestety przygotowywał się do kolejnego wyjazdu. Ciężka noc przed nim. Mnie wystarczyła świeżo zaparzona zielona herbata i zaczęłam sesję z dr Pierzastą — kolejne pomysły na dziwaczne hipotezy podrzucone, nie wiem, co z tego wyniknie.
Wieczorem rozmawiałam z mamą, tematyka raczej luźna. Podobno facetka od niemca, Eine Kleine mit große Brille, jest ciężko chora. A mnie się zawsze wydawała niezniszczalna (to taki przypadek osoby, którą z czasem zaczęłam lubić, pomimo tego, że kiedyś wydawała mi się zbyt surowa). Ech, no. Dzisiaj już nic nie myślę, może trochę genealogii, potem idę czytać o małpach.
Z moich licealnych nauczycieli chyba już większość nie żyje.
OdpowiedzUsuńZa bardzo nie wiem jak to jest z moją dawną wychowawczynią, nie śledzę sytuacji. Eine Kleine była wyjątkowo upierdliwa, ale o dziwo, dzisiaj wspominam ją z sympatią. Może po prostu dlatego, że jest podobna do mojej mamy ;)
UsuńJa mieszkam na miejscu, a Kętrzyn nie jest zbyt duży, więc nawet jeśli przegapię klepsydrę zauważam po pewnym czasie, że kogoś nie spotykam na mieście. Mój wychowawca zmarł zeszłej jesieni, miesiąc czy dwa po chemiczce.
UsuńU mnie głównym źródłem wieści jest mama, bo pracuje w mojej starej szkole i nawet miała okazję poznać niektórych moich nauczycieli (chociaż zaczęła tam pracować już po tym, jak szkołę skończyłam). Inna sprawa, że mama nie jest typem plotkary, której głowy trzymają się takie informacje, więc czasem dowiaduję się wiele miesięcy post factum.
UsuńRyszard, jak mniemam, nie mruczał krytycznych uwag, tylko miotał klatwami i wyzwiskami jak moja Fanta, gdy nie dostanie ulubionych chrupek.
OdpowiedzUsuńKoty jasno wyrażają swoje emocje. Myślę, że to jest jedna z cech, którą mój małżonek tak docenia w Ryszardzie.
Usuń