W środę rano na przystanku pierwszy raz zobaczyłam jak Amber przebiega drogę i zajmuje miejsce Rysiowe na murku (też niebezpiecznie, też bez sensu). Tylko, że się ze mną nie witała :( Po południu moja kolej na przygotowanie obiadu (Kochany wrócił z pracy godzinę po mnie). Czas przecieka mi przez palce, a następnego dnia budzę się skonana.
(Czyli) w czwartek obudziłam się skonana. Może po prostu dziwnie niskie temperatury utrzymujące się w tym klimacie od kilku dni? Fred miał podobnie: gdy czekałam na autobus zadzwonił z pytaniem czy zostawił kawę w driperze, gdyż mu się wydaje, że w termosie ma raczej gotowaną wodę (dobrze mu się wydawało, po powrocie do domu ujawniłam driper pełen wystygłej kawy -- słowo "ujawnić" robi ostatnio karierę w terminologii policyjnej). Przez chwilę rozważaliśmy jakby było fajnie, gdybyśmy mogli być dziećmi. Spanie do ósmej, potem Domowe Przedszkole i wycieczka gdzieś, razem oczywiście, za rączki.
-- pracka -- powrót do domu -- Kochany wraca po pracy z bukietem róż dla moi -- obiad -- przewalam papiery, żeby coś stworzyć na jutro -- mąż mnie pyta, czy już coś wpisałam, to wpisuję.
Dla Amber ma to zapewne głęboki sens.
OdpowiedzUsuń@Dariusz, zapewne :) Nigdy nie widziałam jej w tej okolicy, pewnie kocia własność terenu się zmieniła.
UsuńCzyta mi się "szybko" Twoje teksty i rozumiem je nawet.
OdpowiedzUsuń@JKK, może czasami trochę mętnie piszę (zamierzenie, bądź przez przypadek), ale to samo życie ;)
Usuń