Szukanie mechanika zaczęło się powoli stawać mission (almost) impossible. Kochany odwiózł mnie do pracy, a potem w deszczu wyruszył przed siebie. Efekty? No good. Już z rana zastanawiałam się, czy nie trzeba będzie kupić nowego samochodu. Po południu, gdy Kochany odebrał mnie spod Centrum, sprawa przedstawiła się jaśniej: ano, trzeba. Czyli będziemy spłukani. Czyli Gran Canaria w kwietniu odpływa w siną dal. Ech, ale się kochamy, tak? Ale Fred ma szczęście, że ma mnie, tak? I tylko Rysia brak, który mógłby mi powiedzieć widzę, że jesteście coś smutni, to możecie mnie pogłaskać i dać mi jeść.
Wróciliśmy do domu w sztormie wzmagającym się powoli, acz nieuchronnie. Kochany miał dla mnie jeszcze jedną niespodziankę (tym razem pozytywną): przed wyjazdem do przedstawiciela Hondy kupił w TK Maxxie czerwoną lampę, tą która tak mu się podobała (czyli teraz mamy dwie lampy biurowe, srebrną i czerwoną). Mogę żyć z dwiema lampami, nawet już mam pomysł, gdzie postawić drugą, ale wprowadzę to w czyn później (czyli, gdy wrócę z Polski, bo dzisiaj mi się nie chce).
Rozmawialiśmy z rodzicami (o sztormach, autach, byciu milionerami) i z Ka, który zaangażował się w szukanie ciekawych ofert. Poszłam pod prysznic, sprawdziłam podatek do zwrotu za rok 23, wydrukowałam payslipy z trzech ostatnich tygodni, udałam się do łóżka w celu czytania powieści. W tym momencie zgasło światło, a ja z moim czytnikiem, szczęśliwa jak ta norka na wolności. Fred wyszedł z domu na chwilę, żeby odholować do ogrodu śmietnik przewrócony z hukiem przez sztormowe powiewy. I przyniósł mi do sypialni yankee candle od Jot (żeby się w końcu do czegoś przydała).
Za oknem wiatr; w Kuchniosalonie słabe światło świec.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Bardzo proszę, nie komentuj jako anonim.
Miej na uwadze Czytaczu, że moderuję komentarze, tak więc wypowiedzi, które nie zostały podpisane nickiem zazwyczaj lądują w koszu bez zbędnych dyskusji. Pozdrawiam.