Wstałam o siódmej (miałam poleżeć dłużej, ale w pięć minut uznałam to za bezcelowe przeciąganie nudnej sytuacji), napiłam się zielonej herbaty, zrobiłam dobre śniadanie (dwa jajka, mozzarella, pomidorki), wstawiłam Fredowe pranie (potem nawet wywiesiłam je na trochę w ogródku), na deser mała kawa i trochę winogron (walczę z podjadaniem słodkości). W końcu wyszłam na spacer:
Mimo słońca odczuwałam chłód większy niż wczoraj i zamiast do rumowiska doszłam tylko do zakątka z kamieniami. Pół godziny po jedenastej byłam już z powrotem -- po drodze spotkałam Amber (pod sklepem, przez moment myślałam, że to Rysio), a pod domem Bána, wiecznego optymistę (niczym go nie częstuję, ale i tak podbiega z powtarzalnym entuzjazmem).
Dokończyłam oglądanie miniserii Cover Her Face, a ponieważ wiem, że polecany przez Hebiusa drugi sezon nowego Dalgliesha zaczyna się od adaptacji powieści Death of an Expert Witness, postanowiłam najpierw obejrzeć wersję z Marsdenem (zerknęłam na jeden odcinek, w którym nawet jeszcze nie zginął ten, kto powinien). Zrobiłam prasowanie i obiad. Gdzieś pomiędzy nadrobiłam całkiem świeże dwa pierwsze odcinki piątego sezonu 1000-lb Sisters (prawie cały czwarty sezon przegapiłam bez żalu). Sporo dzisiaj tego lampienia się w ekran. Kochany wrócił zmęczony, zjedliśmy obiad, pogadaliśmy; herbata, ćwiczenia, prysznic, lektura, spać.
Po nowym Dalgliesha byś chyba nie miała tyle cierpliwości dla tego starego :)
OdpowiedzUsuń@Dariusz, być może. Choć też po prostu ja lubię oglądać brytyjskie filmy z tamtej ery. A tak w ogóle odkryła, że nie spieszy mi się poznać "whudunit" i już nie zaglądam na ostatnie strony książek przed czasem, więc nawet unikam opisów na wikipedii, żeby się nie zasugerować.
UsuńŁadne zdjęcie z kamykiem!
OdpowiedzUsuńDziękuję za dyskusję na moim blogu.
Muszę Ci się do czegoś przyznać. "Drugie imię " poruszyło mnie osobiście.
Dylgja - ta miejscowość, w której mieszka Asle- nazwa może mieć związek ze staroskandynawskim słowem oznaczającym ukrywanie, zachowanie w sekrecie( wyjaśnienie od tłumaczki).
U mnie 18 lat życia na uboczu. Obecnie zimę spędzamy w naszym mieszkaniu w mieście, bo mąż ma kłopoty ze zdrowiem, a codzienne palenie w piecu jest i uciążliwe, i obciążające.
Pozdrawiam serdecznie
@moja-enklawo, jako dziewuszka ze wsi rozumiem poczucie odrębności (jakoś nigdy nie wtopiłam się w społeczności, zawsze byłam z domu pod lasem). Może też dlatego czytało mi się książkę przyjemnie (poza tym, moja najbliższa rodzina jest bardzo mała, teraz składa się z czterech osób, jeśli wliczę siebie). Pozdrowienia.
Usuń