Obudziliśmy się późno. W południe pojechaliśmy do miasta w poszukiwaniu mechanika i przy okazji na kawę do Aury (Andrea, miła, jak zawsze, podeszła do nas zagadać). Na tę chwilę nadal brak mechanika, który może zrobić, co ma być zrobione (jutro Kochany będzie kontynuował poszukiwania). Zajrzeliśmy do Woodiesa, więc teraz Fred ma na biurku nową lampkę, a ja trzy ciemnoszare doniczki, już wypełnione ziemią (po powrocie do domu od razu poszłam do ogródka i wyciągnęłam kiełkujące cebule Little Princess, oczywiście w natarczywej asyście niezrównoważonego Bána poszukującego strawy w ziemi ogrodowej — tulipany-karły zajęły mi aż dwie doniczki, ale przynajmniej to zostało odhaczone; do trzeciej zmieściła się tylko jedna duża, zdrowa wiązka narcyzów, które w zeszłym sezonie rosły w ziemi pod oknem ... czyli dokładnie nie wiem które, zakładam, że to moje kochane pipity, ale mogę się mylić).
Jemy kalafiora, słuchamy Siekiery, oglądamy film Mendesa, 1917 (2019). Na dworze nadal cisza. Na jutro zapowiadają sztorm o imieniu Jocelyn.
Aaa... Mendes 1917... Obejrzałem niedawno samą końcówkę nie wiedząc, co oglądam. Teraz po trailerze zidentyfikowałem tytuł.
OdpowiedzUsuńJak zapomnę zakończenie może kiedyś wrócę.
Jeśli nie zapomnę.
A to akurat pierwsza część filmu jest ciekawsza, zderzenie naiwności nowicjusza z doświadczeniem innego młodego człowieka, który przetrwał rzeź nad Sommą, ich diametralnie różne podejście do wojny, które zostaje przedstawione subtelnymi metodami. Pierwsza część, to czająca się w ukryciu, niewidzialna groza, a część druga, to znane aż za dobrze z Hollywood, podszyte patosem: "uda się mu, czy nie uda?".
Usuń