Obudziłam się z bólem krtani, mało finezyjnym, jakby w nocy przeskoczyła mi jakaś chrząstka w głębi mojego jestestwa. No ale co zrobić, trza się było turlać. Kochany nadal pracuje w Drołdzie, więc znowu zabrałam się z nim rano, żeby dłużej niż zwykle siedzieć w kawiarni i ostentacyjnie mieć wszystko w nosie. W przerwie na lunch zaszłam za to do B&B i ucięłam sobie pogawędkę z miłą, starszą panią o tym, co w życiu najważniejsze. The same to you, don’t work too hard, trąciła mnie na odchodnym Joan Flanagan/Fannigan z Carlingford. Nie zamierzałam, he he (tym bardziej, że ciągle szukałam swojego klucza do biura, z pięć razy najmniej).
Majkel zabrał się z miasta tym samym autobusem co ja, przygaszony, wstawiony, sunący krokiem staruszka z parkinsonem. Wysiadł przy Mace i dotarł do domu akurat, gdy Kochany był już na miejscu. Nie sądzę, żeby sąsiad przygotowywał się do przeprowadzki. A tu maj kończy się bezlitośnie.
Obiad mieliśmy przedziwny, krokiety ze sklepu i jogurt z granolą. Kiedy tak jadłam ten jogurt, w telefonie odpalił jakiś dings, a kiedy odpalił dings, pomyślałam sobie, czy to poniedziałek. Nie poniedziałek, gdyż poniedziałek był w poniedziałek, czyli po niedzieli, a ta była przedwczoraj. Zapomniałam o urodzinach tatki! Więc jeszcze z ustami pełnymi granoli zadzwoniłam z życzeniami kajając się solennie. I tak sobie rozmawiając, a to z solenizantem, a to z mamą, spędziłam prawie godzinę na pogaduchach o stanie świata. Całkiem możliwe, że mama zaczyna właśnie swoje ostatnie trzy miesiące pracy ever (ciekawe jak się ułoży, bo jej aktualna niepewna sytuacja pracownicza ma mniej wspólnego z wiekiem, od dekady zaawansowanie emerytalnym, a więcej z pisowym bezhołowiem).
No i tak to; filcowy bąbel do klucza pracowniczego przyszyty (daj jeżu, żeby to pomagało w lokalizacji artefaktu); rozmowa Freda z Ka podsłuchana (przyjaciele zmieniają samochód); jeszcze jasno, ale powoli trzeba zacząć się mościć.
coś podobno emerytom wolno teraz pracować przez 33 miesiące czy jakoś tak. Mówiła mi o tym miesiąc temu koleżanka która w pracy zajęła mój etat gdy ja się zwalniałam. Wcześniej blisko 2 lata mnie zastępowała na chorobowym i teraz się ucieszyła bo mówi, że to inna umowa i te 33 miesiące liczą się jej od teraz dopiero od nowa :)
OdpowiedzUsuńAle nie wiem czy o to Ci chodziło akurat.
@Polly, w szczegółach nie wiem. Mama cały czas pracuje na pełnym etacie. I właśnie w maju stuknęło jej 70 lat. Po prostu nie chce się jej przystosowywać do kolejnego pryncypała. I jest w sytuacji, że nie musi.
Usuńaaa to może inne zasady jeszcze. Może to teraz te 33 miesiące dopiero ustalili. No tak, moja koleżanka też odeszła na emeryturę bo się nie dogadywała z kierowniczką a jak na zastępstwo za mnie przyszła pod inną kierowniczkę to zadowolona i pracuje dalej :) Mama ma rację nie ma się co użerać na starość.
Usuń@Polly, mama jest ze starszego rocznika, ją to chyba nie obejmuje, zresztą nie wiem. Poza tym mama już owszem o rzuceniu pracy myśli, czeka na dogodny moment, znak z nieba ;) Odkłada jednak i odkłada, bo ma świadomość, że praca ją usprawnia, trzyma na fali (nawet tatko się wypowiedział, że trudno mu będzie, bo przebiera się w ciągu dnia cztery razy, żeby rano i po południu Myszkę zawieźć i przywieźć z powrotem).
Usuńmoja mama na emeryturze to nie ma na nic czasu. Obstawia wszystkie zajęcia na uniwerku 3 wieku, lata na kijki z koleżankami i siedzi po knajpach. Generalnie żeby się do niej dodzwonić albo umówić to muszę ze sporym wyprzedzeniem więc nie miałaby czasu już pracować :D kiedyś trzeba korzystać z życia i moja właśnie korzysta :D
Usuń@Polly, nie wiem jaka jest sytuacja Twojej mamy, ale myślę, że osoby miastowe mają tu przewagę. Rodzice mieszkają na wsi przy drodze donikąd, nasza działka graniczy z lasem. Jeśli tatko nie będzie mógł już kierować samochodem, do miasta można dojechać kilka razy w ciągu dnia, jest to bardzo uciążliwe, a zimą dodatkowo niebezpieczne. Podobnie jak mama od 15 roku życia wszędzie dojeżdżam przynajmniej po kilkanaście km, więc rozumiem ten stan. Nie ma siedzenia z koleżankami po knajpach, za to na pamięć trzeba znać rozkład autobusów :)
Usuńaaa no to faktycznie praca jedynym kontaktem z cywilizacją ;) no to insza inszość
Usuń@Polly, trochę tak. Rodzice prawie z nikim na wsi nie utrzymują kontaktu, główne zakupy też robią w mieście. Wiem, że będą się wyrywać do podróży, jak długo się da.
Usuńrozumiem
Usuń