1629. Summerfest.

W południe, po rozwieszeniu prania, pojechaliśmy do Bremore Castle. Wokół późnośredniowiecznego zamku remont (kiedy pozdejmują te wszystkie przeszkadzajki, pewnie będzie ładniej); było sporo różnych atrakcji (wesołe miasteczko, street food, ozdoby), ale nas interesowała głównie scena, bo przyjechaliśmy w jednym celu, zobaczyć koncert Damo & Big Johna.

Na dole nie czuło się wiatru, ale tam w górze pogoń musiała być spektakularna; w niedługim czasie chmury, które ledwo widać na horyzoncie, przesłoniły spory kawałek nieba.

A to już Damo & Big John (McSean, ten po lewej, grał na banjo, bodhránie, flażolecie, zresztą fletów miał pod ręką kilka, oraz śpiewał):

Panowie zaczęli od Whiskey in the Jar, było też The Black Velvet Band, Raglan Road (czyli sporo klasyki pubowej, którą znam dzięki słuchaniu Dublinersów), oraz kilka piosenek, które słyszałam po raz pierwszy, jak The Cobbler, albo The Blarney Stone. Utalentowani goście, ale w tym kraju co drugi to artysta, większość zarabia na co dzień w innym, bardziej stabilnym zawodzie.

Potupałam i pewnie trochę się opaliłam. Zespół skończył swoją część o trzeciej (zrobił miejsce jakimś nastolatkom). Z Bremore Castle zjechaliśmy na lunch do Drołdy; najpierw zaszliśmy do Il Forno, ale tam, jak można się było spodziewać, stoliki był już zarezerwowane. Wylądowaliśmy więc w CG.

Po powrocie do domu padłam jak kłoda, odcięło mi prąd na ponad godzinę, uaktywniłam się dopiero po ósmej i to na pół gwizdka (stwierdziłam, że wszelkie prace dla Gronji uskutecznię jutro, bo dzisiaj mózg nie chce współpracować), miałam siłę tylko na lekkie dyskusje i obejrzenie nowych nabytków Gosi ze Szkocji. Północ, pora zwinąć ten dzień.