Postscriptum #1654.

Nie dooglądałam Wózka, jedynego sensownego odcinka Pogranicza w ogniu, bo czas był na nas. W drodze do lotniska załapaliśmy się na burzowe mycie samochodu; rodzice odstawili nas gdzie trzeba i ruszyli w drogę powrotną. Wiedzieliśmy, że samolot może być spóźniony z powodu zawirowań pogodowych, ale nie było tak najgorzej, wystartowaliśmy po północy (czyli z godzinnym poślizgiem). Tor lotu był dla mnie raczej nietypowy, w ciemności ledwo rozpoznawalny, flightradar pokazuje, że lecieliśmy nad Męczesterem, jednak nie wychwyciłam żadnego charakterystycznego punktu. Obyło się bez ekscesów, czas minął raczej szybko (próbowałam drzemać), tylko pod koniec lotu pasażerka przede mną była już zupełnie zbetoniona (Fred zauważył, że opiekowała się osobą niepełnosprawną, mnie to zupełnie umknęło; współczułam starszej kobiecie, która siedziała obok tego bełkotliwego duo). Samolot wylądował po drugiej czasu lokalnego, wykaraskawszy się z odbiorem bagażu tylko jakiś kwadrans czekaliśmy na autobus do Drołdy (chłód). W mieście taksówka niepytana podjechała nieomal natychmiast, kierowca ucieszył się, bo mieszka w naszej wsi. I tak, o wpół do piątej byłam już po prysznicu, we własnym łóżku, gotowa uderzyć w kimono.