1656. Stupor.

I znowu próba nadania struktury dniowi. Fred wyjechał do pracy tak wcześnie, że gdy się obudziłam, długo leżałam w przeświadczeniu, że nadal jest obok. Pobudka na dobre o wpół do siódmej (blogowanie, sortowanie prania, ładowanie szczoteczki do zębów, śniadanie, kilka kropel serum do skóry głowy — te drobne rzeczy pozwalają mi poczuć, że coś robię i dokądś zmierzam). 

Praca papierkowa jak krew z nosa. Kochany wrócił o drugiej i zastał mnie zupełnie sfrustrowaną (właśnie zamiast śmietany dodałam majonez do pomidorów na obiad!). Ja chcę wakacji! Taka moja odezwa. Oraz maksiowe pomrukiwania. Drzemka poobiednia rozwlekła się do godziny. 

Byliśmy umówieni z Ka, więc mój łeb mógł się zająć czymś innym. Pojechaliśmy do przyjaciół na rozmowę przy herbacie z dzikiej róży, głównie o planach mieszkania z Piesełem, który ładnie ostrzyżony socjalizował się z nami przez pół wizyty. Fred poszedł z Ka i psem na wieczorny spacer, Jot oprowadziła mnie po domu (nie, że tego potrzebowałam). Kochany jest bardzo poruszony planami, to mój pierwszy pies, wyznał mi w drodze powrotnej. Wiem, że będzie dobrze. Na razie jednak trwam w stuporze. Na wizytę, wbrew rozsądkowi, pojechałam w sandałkach. Pogoda zaś taka sobie, wprawdzie pod wieczór wyszło słońce, ale to nic tu nie znaczy. Za to w drodze powrotnej około północy zauważyłam, że horyzont nadal jaśnieje.