Ładnie zaczął się ten poniedziałek, przynajmniej pogodowo, bo rano miałam pobranie krwi i musiałam się z tego powodu przemieszczać wieś-miasto-wieś-miasto (rano za oknem autobusu piękne krajobrazy, Miszel w słuchawkach i odblaskowej kurtce już wraca do domu, na przystankach sporo ludzi, bo właśnie zastartowały szkoły). Kochany był najlepszym mężem, zawiózł mnie, przywiózł z powrotem, poczekał, gdy siedziałam w samochodzie z nogami w górze, bo trochę mnie siekło (Fiona rozgrzebała mi obydwie ręce).
Czyli achievement dnia odhaczone, nic innego nie szło. Wracając z B&B natknęłam się na Saren wędrującą po domu handlowym z kuleżanką, zostałam przesłuchana na poczet tego, jak sobie radzę. Radzę sobie średnio, ale wersja oficjalna brzmi, że świetnie i tego się trzymajmy. Nic nie robiłam, bez cienia przesady (tylko wyczyściłam głowicę drukarki z czego jestem bardzo dumna, bo zapowiadało się, że sprzęt pójdzie na śmietnik, jeśli dysze się nie odblokują). Cisza. Ludzie są gdzieś indziej. To mi uświadamia jak bardzo niektórzy działają mi na nerwy. Szczególnie cwaniacy jak strupy na głowie, pozorujący pracę, kombinujący jakby tu utrzymać się na socjalu do końca swoich dni.
Po powrocie do domu poszliśmy z koteczkami do ogródka, i jak zwykle: Mańka wydawała z siebie okrzyki triumfalne, wskakiwała na płoty (oraz usiłowała przez nie przełazić), gnana instynktem przygody biegła do wszystkiego, co się rusza, zaś Bronka spacerowała z rezerwą, wąchała metodycznie i prowadziła badania naukowe.
Wieczorem Orlando (1992) Sally Potter.
To sporo się dzieje. Czasem masz takie w miarę spokojne dni, a tu krew i jazda w tą i nazad.
OdpowiedzUsuń@Tomku, sytuacja zaplanowana, po prostu za długo to wszystko trwało :)
UsuńTakie same usposobienia mają moje oszołomki. Jedna biega i skacze jak powalona, druga z wiecznie zdziwioną miną obserwuje świat z pozycji stacjonarnej.
OdpowiedzUsuń@FrauBe, niechcący tak sobie parkę dobraliśmy (bo przecież dziewuchy niespokrewnione) i teraz mamy przeboje (oglądanie ich jest lepsze niż telewizja :D).
Usuń