2320. Stres.

Ależ miałam wkurwiający dzień w pracy, po prostu apogeum (choć oczywiście na twarzy spokój). Po południu znalazłam się daleko po drugiej stronie miasta, za to blisko mojego pierwszego pracodawcy. Piątek jak na złość cieplutki, więc marszruta z tych męczących (coś tam poszło po mojej myśli, ale skupiam się na negatywach). Wisienka na torcie taka, że po trzeciej miałam być u gp w celu wysłuchania, co znaleziono w mojej krwi. Otóż spóźniłam się. Ale mnie przyjęli. Odpowiedź: prawie nic ciekawego. Ale jeden wynik mam podwyższony. Jako, że dochtór prorokuje, że to echo zaprzeszłego zapalenia, mam powtórzyć test za miesiąc. Już jestem umówiona na kolejne kłucie. To prawda, że w pewnym wieku człowiek zaczyna się sypać. 

Pod dyktando stanu kociego, Kochany zostawił mnie u gp i pojechał do portu, żeby kupić rybę z frytkami na obiad. W międzyczasie tak się przegłodziłam, że niewiele z pysznej ryby mi weszło. Mąż pojechał jeszcze raz do miasta, tym razem zrobić większe zakupy na weekend; zostałam w domu, żeby towarzyszyć kotom w ich odpoczywaniu. Czyli wszystko mnie irytuje, bo też martwię się, że Broni nie wychodzi noszenie kołnierza, że zrobimy coś źle, że z Mańką w poniedziałek będzie znacznie gorzej. Nawet drugi odcinek Jeeves and Wooster nie poprawił mi znacząco nastroju. Not good.