2393. Na prostej.

Już mi chyba zaczyna działać Reisefieber, w nocy budziłam się bez sensu z obawą czy kawa o jedenastej nie koliduje mi z jakimś zmyślonym spotkaniem o tejże samej godzinie. Znaczy, glitch się pojawia, natłok myśli. Musiałam dzisiaj jeszcze zajrzeć do weta, dopytać, czy umowa roczna na pewno wygasła, bo nie dostałam żadnej wiadomości. Trzeba będzie dziewczyny ubezpieczyć zdrowotnie, ale to po wakacjach, na razie zarezerwowałam im termin szczepienia. 

Miłe spotkanie w środku pracy, potem spacer zakończony odkryciem muralu (jego końcówki raczej — szłam wzdłuż dobrze znanej mi ściany, która podobno jest zamalowana czymś ciekawym, byłam jednak tak skupiona na własnych myślach, że zauważyłam tylko zimorodka, zrobiłam mu zdjęcie, i poszłam dalej; dopiero, gdy w domu zaczęłam dochodzić, kto jest autorem, uświadomiłam sobie, że Friz zamalowała całą ścianę, a nie tylko sfotografowany kawałek; trzeba to jutro sprawdzić).

Po pracy czekały na mnie brudny blat kuchenny i stosy ubrań w sypialni do przemieszczenia. Ale przede wszystkim obiad zrobiony przez męża i spacer z dziewuszkami. Dzień ciepły zaskakująco (byłam nieodpowiednio ubrana), wieczór przyjemny (chwilę stałam z Anne przed jej domem). Jeszcze trzy dni i kilka papierów ...