2409-2410. Dwupak lipcowy.

W środę rano myszy do weta, szczepienie. Wyszłam na chwilę z pracy, żeby pomóc Kochanemu w ogarnięciu tematu (no i kto jest większym kotem? No kto? Maniusia Koneserka waży 3,6 kg, tymczasem Bronisia Odkurzacz już 4,0 kg). Poza tym jak zwykle, coś tam robię, słońce świeci, słucham audiobooka; w domu jesteśmy późno, ledwo pokręciliśmy się z kotami po okolicy, zrobiła się siódma wieczorem, czas na późny obiad. Pomiędzy wcisnęłam też krótką rozmowę z mamą (zauważyłam, że mama prezentuje zniżkę formy po naszych wyjazdach).

Czwartkowym porankiem dosłuchałam Rozdroże kruków Sapkowskiego (SuperNOWA, 2026). Lekkie pióro. Wróciłam do Intermezzo przysięgając sobie, że nie zacznę niczego nowego, zanim nie skończę tej i jeszcze jednej książki. Tylko, że obydwie lektury beletrystyczne wymagają specyficznego nastawienia, trzeba się zawziąć (dodam, że literatura milenialsów mnie wciągnęła).

Coś mi się grzebie, poranny krwotok z nosa.

Rano wróciliśmy do zwyczaju kawiarnianego na okoliczność rozpoczynania pracy o tej samej porze. Przed ósmą siedziałam więc w Czarnej podsłuchując dwóch panów Arabów. Szkoda, że nic w ząb po arabsku ... o czym tam oni gadali?

W pracy męczy mnie nicnierobienie. Oraz przejedzenie wołowiną z meksykańskiego bistro. Za dużo tego dobrego. Przez to wszystko po powrocie do domu od razu wolimy iść na spacer z kotami, a potem wcale nie jest lepiej, bo rezygnujemy z robienia obiadu. Za to wjeżdżają ciastki, które kupiłam wczoraj w Termon i o nich zapomniałam. Wynika z tego, że praca bardzo nam przeszkadza w rozwinięciu skrzydeł: człowiek czegoś się napije, pogada, przekartkuje parę stronek literatury, koty pogłaska, już dzień się kończy. Klarowne poczucie, że jestem stworzona do życia milionerki nie znika, wręcz przeciwnie, nasila się z wiekiem ;)

2393. Na prostej.

Już mi chyba zaczyna działać Reisefieber, w nocy budziłam się bez sensu z obawą czy kawa o jedenastej nie koliduje mi z jakimś zmyślonym spotkaniem o tejże samej godzinie. Znaczy, glitch się pojawia, natłok myśli. Musiałam dzisiaj jeszcze zajrzeć do weta, dopytać, czy umowa roczna na pewno wygasła, bo nie dostałam żadnej wiadomości. Trzeba będzie dziewczyny ubezpieczyć zdrowotnie, ale to po wakacjach, na razie zarezerwowałam im termin szczepienia. 

Miłe spotkanie w środku pracy, potem spacer zakończony odkryciem muralu (jego końcówki raczej — szłam wzdłuż dobrze znanej mi ściany, która podobno jest zamalowana czymś ciekawym, byłam jednak tak skupiona na własnych myślach, że zauważyłam tylko zimorodka, zrobiłam mu zdjęcie, i poszłam dalej; dopiero, gdy w domu zaczęłam dochodzić, kto jest autorem, uświadomiłam sobie, że Friz zamalowała całą ścianę, a nie tylko sfotografowany kawałek; trzeba to jutro sprawdzić).

Po pracy czekały na mnie brudny blat kuchenny i stosy ubrań w sypialni do przemieszczenia. Ale przede wszystkim obiad zrobiony przez męża i spacer z dziewuszkami. Dzień ciepły zaskakująco (byłam nieodpowiednio ubrana), wieczór przyjemny (chwilę stałam z Anne przed jej domem). Jeszcze trzy dni i kilka papierów ...

2327. Obiboctwo.

Połowa dnia w pracy, potem dziewczyny u weta (szybkie sprawdzenie co tam u nich, dobrze, choć Maniusia dostała przeciwból w płynie). Piątek zadziwiająco ciepły, ubrałam się podobnie jak wczoraj i w czasie krótkiego spaceru do kliniki zdecydowanie się przegrzałam. 

Ciepło mnie zmęczyło — gdy Kochany upychał w szopce przydasie, poszłam na drzemkę. Moja rozmowa z mamą; Freda rozmowa z Perlistym; domowanie. Mąż zrobił obiad, ja nie zrobiłam nic, obiboctwo takie, że aż przestaje być przyjemne.

Miałam jeszcze kolaż kwietniowy wrzucić, to wrzucam.

2319. Weterynaryjny czwartek.

Dzień zaczął się mało komfortowo, zawoziliśmy myszkę Bronię do weterynarza na nieprzyjemną procedurę. Koteczka oczywiście energicznie protestowała i pozostawała niepocieszona. W klinice wyjaśniono nam co i jak, mąż podpisał papier i musieliśmy ją zostawić samą na kilka godzin. Wróciłam do pracy, Kochany wrócił do domu. 

Po raz kolejny widzieliśmy się po drugiej. Trzeba było odebrać Bronię po sterylizacji. Pani poopowiadała nam możliwe scenariusze, nie przewidziała natomiast, że nasza myszka jest mistrzynią wysmykiwania się z uprzęży, więc kołnierz to dla niej pestka, poza tym może inne koty nie lubią jeść po zabiegu, ale królewna jest ponad to. Wszystkie te nieścisłości w przewidywaniach mąż wziął na klatę, podczas gdy ja ponownie wróciłam do biura.

Skoro tak rzadko jeżdżę autobusem kolekcjonuję obserwacje: np. na rogu Cross Lane zniknął zielony gąszcz razem ze skrywającym się w buszu pustostanem, ostał się niski murek i martwe pieńki wielkich drzew... albo: kobiecie wyglądającej na Meksykankę, którą pamiętam jak kiedyś podróżowała z dzieckiem, wyrosła broda (pewnie jest w procesie tranzycji; nadal mieszka w tej samej wsi) ... albo: ależ piękny jest nasz zakątek, błękitna woda zatoki z białymi piuropuszami wielkich fal. Przy drodze do osiedla spotkałam Gerarda, z tego powodu wiem teraz, że białą terrierkę o imieniu Molly ma już od kilkunastu miesięcy.

Późniejszym popołudniem Bronia powoli dochodziła do siebie, pozwoliła nawet założyć sobie na powrót kołnierz. Za to Mańka nie mogła przeżyć olfaktorycznej podmianki i syczała na siostrę jak na obcego. Na obiad pierogi z gotowca (znowu mieciu w tle), potem życie rodzinne: telefon do mamy (pokazuję jej Bronię), Fred dzwoni do brata z okazji na okazję, Anne wpada na chwilę (pożyczyłam miękki kołnierz Junony, na wszelki wypadek, bo jak przyszło co do czego, pozostawiliśmy sprawy własnemu losowi — Bronia znowu ściągnęła kołnierz weterynaryjny i zasnęła w ulubionym drapaku, nie było sensu jej nagabywać, potencjalne szkody oszacujemy o poranku).

Na odsapkę, bo w cholerę ciężki emocjonalnie był to dzień, Jarmusch, Father Mother Sister Brother (2025).

2288. Jakby nie patrzeć ...

... poniedziałek. Nasze koteczki nareszcie odwiedziły weta, po długiej przerwie, więc niejaka ekscytacja. Dziewczynki bardzo ładnie się zachowały (wprawdzie oficjalnie byłam w pracy, ale podeszłam do przychodni, żeby pomóc Kochanemu z dwoma kontenerami, bo dziewczyny przytyły, przede wszystkim Maniątko), dostały po tabletce na robale (zlizały lekarstwo z palca pani doktor), nikt nie puścił bąka. 

Pracę skończyłam trochę wcześniej, żeby udać się do ludzkiego dochtóra w naszej wsi. Będą dalsze testy, tylko się muszę wstrzelić z datą pobrania krwi. Termin jest odległy, niestety, a w boku jednak boli, choć mniej wyraziście. Po wizycie wróciłam z buta do domu, Kochany już pichcił obiad, ale przed jedzeniem jeszcze wyszliśmy z małymi na spacer, pierwszy raz w tym roku, Maniuśka w nowych szelkach, Bronia w starych, bo dalej się w nie mieści.

Poza tym nic ciekawego. Znowu jestem bardzo zmęczona, jakby energia wyciekała ze mnie jakimś jeszcze nie zdiagnozowanym zaworem. Pod prysznicem stoję godzinami, potem w łóżku zajadam mandarynki, niechcący uderzam się w usta obudową laptopa (może będzie siniec), ech, entropia na całego, nie ma rady, trzeba posłuchać Kingfisher, Pokrzywa i kość.

2099. Zmęczona i senna.

Bardzo dziwny dzień. W pracy niby wyzwanie, bo jestem teraz sama, ale gdzieś pomiędzy odkryłam też, że jestem znudzona i niewyspana (brak towarzystwa w biurze to nie przelewki). Rozwiązałam jeden miniproblem, duży problem zostawiłam sobie na jutro, pomna mądrej rady, że czasem sprawy rozwiązują się same (dopiero przy wyjściu nauczyłam się też, żeby trzymać buzię na kłódkę przy współpracownicy z drugiej norki). 

Już pod koniec szychty mąż mi przypomniał, że na piątą dziewczyny są umówione u weterynarza; miałam godzinę, aby zjeść coś obiadowego i zakręcić do weta. Tak też zrobiłam, przespacerowałam się do Il Forno, zjadłam carbonarę (pustki, szybka obsługa, makaron nawet ok), po drodze kupiłam jeszcze kawę na wynos i croissanta z malinami. Pod wetem byłam punkt piąta, Kochany już czekał w samochodzie, z dziewczynami srodze zaniepokojonymi i stłoczonymi w jednym kontenerze. Nasze maluchy przestały być maluchami, obydwie Kocóreczki ważą powyżej dwóch kilo, wychodzi, że przybierały po pół kilo na miesiąc, Mańka jak zwykle jest trochę cięższa. No i cóż, u Mani są wyraźne pozostałości conjunctivitis i węzły chłonne powiększone, temperatura sprawdzona, koteczka wydaje się zdrowa, może to po prostu przydługie wychodzenie z choroby, która kręciła się ponad miesiąc temu, ale jeśli sytuacja z zapaleniem oczu i nosa będzie się powtarzała, trzeba zrobić test na FIV :( Bronia za to nie ma problemów. W drodze powrotnej zaś odwrotnie, Maniusia bezproblemowa, a Bronka Brylska źle zniosła podróż, miała atak paniki i potem długo dochodziła do siebie. 

Całą tę procedurę, od wyjścia z biura, poprzez kręcenie się to tu, to tam, po wyludniającym się, wietrznym mieście, odebrałam dość onirycznie; dziwnie jest być stąd, u siebie i nie u siebie. 

Dostałam od Hebiusa dodatek Tygodnika Powszechnego "Nasi Nobliści. Rozmowy"; pewnie wrzucę go do czytnika na później; po dzisiejszej pracy doskwierał mi głód blogowania i potrzeba picia dobrej herbaty. Ogólnie, odczuwam wyczerpanie, teraz jest ono fizyczne, ale nie mogę się oprzeć wrażeniu, że to Mózg odpala jakieś minibomby w różnych częściach ciała (szczególnie nogi mnie bolą, pomimo tego, że chodziłam niewiele). 

2038. Mleczaki ...

 ... które ostatnio z upodobaniem nazywam Myszami, były dzisiaj na drugim szczepieniu. Bronia znacznie bardziej wycofana, chciała wracać do domu, widocznie pamiętała wypadki z ostatniej wizyty. Się okazuje, że te nasze Myszy przypakowały, każda waży już prawie półtora kilo (Bronka nadal trochę mniej, ale po powrocie do domu ze zdwojoną siłą wzięła się za niwelowanie nierówności kotospołecznych). A Mańka to królowa dramatu; gdy dostała zastrzyk, położyła się na boku prawie jak nieprzytomna: kujnęłaś mję, umieram, żegnaj świecie! Wystraszyłam się, tymczasem to był tylko happening małej kluski, która za chwilę zaczęła na nowo rozrabiać. 

Miałam ochotę na wspólną kawę po pracy, ale najpierw koty, potem Kochany podjechał do rzeźnika, wrócił ze stekami i zrobił obiad, który skończyliśmy jeść około szóstej. Za późno na niespieszne wędrówki kawowe, chętka na zakupy też mi przeszła. Rano i wieczorem wizyta u kotów Anne, ale bardzo szybka, to co innego niż opiekowanie się Junoną, sprint, wrzucenie karmy, sprawdzenie kuwet i wsio. Pogoda niewyraźna, dwudziesty piąty dzień lata aurą nie zachwyca. Kochany potwierdził badanie w następną środę; nie dość, że odbędzie się to spory kawałek od domu, to jeszcze po badaniu Fred nie może kierować, więc ambaras. Czytanie Fajdrosa idzie jak krew z nosa.

2029. No i choroba.

Miało być szczepienie, powędrowałam z buta do weta, Kochany na mnie czekał, mocno zaniepokojony, bo sytuacja zmieniła się od rana dość radykalnie: Mania z zaczerwienionym oczkiem, apatyczna. Lekarz zmierzył jej gorączkę, wyszło bardzo bardzo źle; Koteczka dostała coś na bakterie i coś na zapalenie. Najlepiej, gdyby to była infekcja lokalna, ale oczywiście kociego kataru nie da się łatwo wykluczyć, więc Broni też przesunięto zastrzyk na następny tydzień. Smutki w domu, bo maleństwo bez siły i nastroju (rano jeszcze jadła i brykała). Dostałam antybiotyk w tabletkach do użytku od jutra i krople do oczu. Na dodatek Bronia nie wytrzymała i zsikała się w kontenerku w drodze powrotnej. Wiadomo, nic się nie stało, Bronia zaraz zaczęła się myć, a potem myła brzuszek siostrze. Ech, z rana oczko Maniowe trochę się szkliło, ale jakiś czas temu Bronia też tak miała, dziewczyny się tłuką i dochodzi do małych kraks, więc nie wydało się to niepokojące. Wet w nadziei, że to tylko efekty zadrapania, skrócił Mleczakom pazurki. 

Mleczaki po powrocie, rekonwalescentka bez humoru z tyłu:

Kiedy Kochany robił obiad, wyszłam do sklepu za rogiem po litr mleka, bo nigdy nie mamy, a trudne czasy wymagają innego podejścia. Po obiedzie zrobiłam nam budyń waniliowy, rzadki rarytas w tym domu. 

Obejrzeliśmy pierwsze czterdzieści minut Bartona Finka, ale za bardzo się martwiłam. Mania spała mi na kolanach, biedactwo, Bronia oglądała z nami. Kocinka nadal nic nie zjadła. Zakropiłam mleczakowi oczko, ale z drugim też nie jest dobrze. Koci katar na horyzoncie. Wieczorna rozmowa messengerowa z Anne.

2016. Czwarty dzień lata.

Wczorajsza przygoda internetowa uświadomiła mi, że niektórych haseł nie zmieniałam od wieków. I że trzeba przepisać je do nowego kajecika, bo bazgry o kontach nieaktywnych zachodzą na siebie, niczego już nie przypominają, tylko wprowadzają chaos doprawiony szczyptą nostalgii za umykającym czasem i znikającą pamięcią.

A to małe potaty o poranku:

Wzorując się na poniższej grafice ilustrującej stadia rozwoju potata, Bronia będzie raczej Big Long, a Mania raczej Big Potat.

W pracy przyjemnie, cicho. Jacyś ludzie się odzywają, ale to nic pilnego. W czasie przerwy zaszłam do Czarnej, dosiadła się do mnie niejaka Bridget, która zapodała mi informację, że jest medium. Rozmowa zaczęła się od tego, że zapytała mnie skąd jestem. Obstawiała Francję. Zupełnie nieintencjonalnie mój akcent wędruje w jakieś regiony zachodnio-niemiecko-galijskie, ale zdarzyło mi się też, że osoby z Dolnego Śląska podejrzewały, że jestem raczej skądinąd, najwyraźniej wieś wielkopolska, moja pierwsza językowa tożsamość, zostanie ze mną do końca.

Czytelniczo teraz już tylko Gorzko, gorzko, skupienie, bo książka jest długa i ciekawa. Zadzwonili do mnie z RR Books, niestety nie mogą na razie nigdzie znaleźć książki Eileen. Przyjęłam to do wiadomości, jednocześnie zmotywowałam się do poszukania książki używanej. Znalazłam.

Koniec szychty o drugiej. Szef nam macha, wsiadam do autka, lecimy do konkurencyjnego weta zrealizować dwa vouchery od Royal C (jedna z pań twierdzi, że mam doppelgängera, bo już tu byłam ze swoim potatem — oczywiście, że mam, ale sądziłam, że zostawiłam ją w Polsce, raz nieomal miałam z jej powodu kłopoty na logice u profa Zygmunta), potem do TK Maxa, kupić ogranicznik do drzw, który nie został kupiony, gdyż go nie było (zamiast tego, do torby wpadła mi bawełniana kamizelka Chinti & Parker i wilczy T-shirt w paski Each x Other).

Wracamy do domu; czytam, Kochany gotuje, pożeramy kalafiora, dzwonię do mamy z zapytaniem, czy wczoraj mieli oberwanie chmury, ale w cudownym miejscu takie rzeczy się nie zdarzają. Zielona herbata i blogowanie (wyłączenie tej funkcji w smartfonie jest zbawienne dla głowy). W ogrodzie dopełniam glebą i wynoszę za dom donice z zapadającymi w letni sen cebulami narcyzów, zajmuje mi to kilka minut. Potem idziemy z Kochanym na wieczorny, godzinny spacer nad morze; zielona sałata tym razem wybiła tuż przy kawiarence, szuram.

2010. Korekta puci oraz leń patentowany.

Z braku laku rano siedząc w biurze zarejestrowałam mikroczipy Mleczaków, przy okazji musiałam zmyślić ich daty urodzenia w oparciu o szacunki pierwszego weterynarza. 18 kwietnia i 23 kwietnia. Bo dlaczego nie. W Białych zębach zostało mi jakieś 70 stron. Cisza dzwoni w uszach, oraz dwa telefony (chwilę rozmawiałam z gościem od DA, wpadła Aszling). 

Po zamknięciu biura przeszłam się do weterynarza, Kochany już czekał z Mleczakami. I teraz uwaga, gdyż rewelacja. Jak wiemy są dwie pucie :] no i właśnie się okazało, że w schronisku coś pokręcili, bo Bronek to fakticznie jest Bronka (Mańka od razu wiedziała, ale co tam; na karcie zdrowia dopisałam nowe imię, ale pierwszej wersji nie przekreśliłam, na wypadek, gdyby przy kolejnej wizycie opis rzeczywistości znowu się zmienił). 

Po powrocie do domu Kochany zrobił obiad. Zjedliśmy. Zadzwoniłam do tatki, podzielić się informacją o Bronce (był zmęczony, upały nie są miłe). Fred dokończył koszenie trawy z tyłu domu. Wyszłam kupić lody w wafelku w sklepie za rogiem (w następnym roku chyba już nie będzie okazji — miejsce jest do sprzedaży, właścicielka wygląda źle ... za to Bán całkiem dobrze, rozłożony w drzwiach w charakterze chodnika).

Poszliśmy nad morze, bo przecież ciepło, bo lato.

Wyrzut sałaty nie jest niczym nadzwyczajnym o tej porze. Minęliśmy grupkę ćwiczącą jogę, powrót był przez caravan park. A teraz jestem padnięta. Ablucja była, siedzę w sypialni pełna pepsi coli, bez majtek, z gołymi nogami, podrapanymi, i klikam. O matko, jak mi się nic nie chce, nogi założyłabym na sufit, takiego mam lenia. 

1393. Powoli do przodu.

Przed południem Fred pojechał z kotem do weta. Wizyta była udana, nie tylko dlatego, że Ryszard został zaszczepiony i obyło się bez łapoczynów, ale najwyraźniej ośrodek ma lekarza "z podejściem" i jak wnioskuję z podpisu w kociej książeczce zdrowia, jest to Polak, który już zdążył ocalić niejedno zwierzęce życie. Wyprawa zmęczyła męża emocjonalnie, Kochany tak współodczuwał, że jeszcze po pracy musiał mi wszystko ponownie opowiedzieć.

W pracy od dzisiaj mamy Abdula, chłopaka z Syrii (zobaczymy, czy się zasiedzi - wskoczył na miejsce Szanon, która zapomniała, że ma przychodzić). Podpisałam nową umowę, powoli rozwiązuję umowę z Gronją - turla się.

Rano w Drołdzie dzień był ciepły (wybrałam się w świat tylko w bluzie), za to gdy po południu wracałam z Kochanym do domu wieś stała w chłodnej, morskiej mgle. Fred zrobił nam obiad (gulasz z kopytkami), a na wieczór byliśmy zaproszeni do Ka&Jot. Zabrałam się z chęcią, bo trzy godziny mnie nie zbawią, poza tym nie zostaliśmy długo (mąż zaczyna kolejny szalony ciąg pracowniczy i musi się chociaż trochę wyspać). Rozmawialiśmy o różnych rzeczach, więc przy okazji przypomniałam sobie scenkę poranną z zeszłego tygodnia z Flat White (facetem, który tak szybko przebiera nogami, że zawsze jest w kawiarni przede mną). Otóż, długo kminiłam kim jest z zawodu. Garnitur, włosy na żel, buty (nie jakieś tam sportowe, klasyczne, dobre, skórzane), ale ... ta podróż autobusem i czerstwy small talk z baristkami. Menadżer niższego szczebla? Nie :D Że też wcześniej na to nie wpadłam! Sprzedawca butów! Od razu myślę o Alu Bundym i bardzo mnie to bawi.

1114. Choroby wieku kocięcego.

Fred wyjechał do pracy o jakiejś niesamowitej porze nocnej, nie jestem pewna czy w tym czasie wiał okrutny wiatr, ale mózg tak mi to zarejestrował. Gdy się wyciszyło zapadłam w dobry sen, śniłam o adoptowaniu dzieci i kur.

Większość wtorku pisałam pracę (idzie, jak krew z nosa, ale idzie), w przerwie zadzwoniłam do taty ot tak, Kochany wrócił o drugiej, zrobiłam nam smażony rostbef na obiad (Fred mówił, że Kevin, rzeźnik rodzinny, jest coś nie w sosie po świętach) i małżonek poszedł jeszcze na chwilę w sen, bo half five byliśmy umówieni u weta w sprawie kociego nieszczęścia. Ryszard do popołudnia nic nie jadł, przez chwilę wyraził zainteresowanie surowym wołowym mięsem, ale pociumkał odrobinę i nie chciał więcej. Nie było innego wyjścia. Na wizytę czekaliśmy ponad pół godziny, nasz król dramy na początku udawał grzecznego, ale szybko wyczerpała się mu cierpliwość. Darł się na całą przychodnię i w pewnym momencie trzymały go trzy osoby (dobrze, że wzięłam skórzane rękawiczki). Okaże się, czy zastrzyki coś pomogą, na razie mały histeryk wciął stary pasztecik i dokładkę. A my, cóż, też musieliśmy sobie nastrój poprawić jedzeniem (kulkami z masłem czosnkowym) i oglądaniem różnych nędznych wykonów z telewizyjnych sylwestrów. Na deser dostałam potwierdzenie od dr Pierzastej, że fajnie fajnie. To jeszcze może skrobnę jedno-dwa zdania na finiszu dnia.

1040. Kofta, beret, kubek, drejdel.

Rano odstawiliśmy puchatka do weta. Potem się dowiedziałam (bo ja do pracy), że Ryszard dostał kropelki przeciwbólowe (chociaż w zasadzie nic nie wiadomo, może to koci reumatyzm) oraz szczepionkę (do października następnego roku ma być spokój, buk zapłać oraz €74,45). 

W pracy trochę towarzyszyłam Sziwan, trochę poprzestawiałam komputery, zamknęłam biuro i heja, do Kochanego, który podobnie jak ja zmierzał w kierunku Marksa&Spencera. Po drodze nieoczekiwanie Martaszka zamachała do mnie zza kawiarnianej lady (od 2 tygodni tam pracuje, co mi napisała później przez messengera). Nie rozmawiałyśmy, bo była do niej kolejka, poza tym Fred się pojawił, kupiliśmy w M&S zapas filtrów do kawy i poszliśmy na lunch do Cedar Gate, jak zawsze pyszny, z mieszanką grilową (w tym koftą). Po obiedzie zajechaliśmy do TK Maxxa, niby, że chciałam jakiś prezent zakupić dla Anne na niedzielę. Faktycznie, małżonek podrzucił pomysł książki z wegańskimi przepisami, ale najbardziej zyskałam ja. Bo mam beret, brązowy Sarlini, pod którym wyglądam jak żołądź i wełniany kaszkiet Seebergera (matko, matko, co jutro założyć na głowę?), a do tego mam kubek nowy. I to jaki! Włala:

Kubek z chanukowymi kotami, że kapcie spadają, a jako dodatek drewniany drejdel. Kubek został wyprodukowany w Chinach (jak większość kubków w TK Maxxie), w związku z tym małżonek rzekł, że już kiedyś zamierzał go dla mnie kupić, ale znając moje etyczne priorytety kubkowe się był powstrzymał. Jednak koty, jednak drejdel, dałam sobie dyspensę w temacie chińskim, gdyż nie jestem ideałę (jako rzekłby nasz kot)!

Po powrocie na wieś (po drodze byliśmy jeszcze na kawie u Aury, zjadłam pierwszego świątecznego minspaja), zanim weszłam do domu zapukałam do Anny, żeby się jej wypytać jak się czuje. Sąsiadka jest w wirze zdrowotnych napraw, chodzi na fizjoterapię ręki, przygotowuje się do operacji katarakty, zajęta jest, robi co może.

W temacie nowej pracy, już chciałam dzisiaj wieczorem wszystko wysyłać, ale musiałam się puknąć w głowę, bo na jednym blankiecie (kilkustronnicowym, wypytującym o jakieś głupoty) trzeba mi podać dwie referencje, czyli i tak muszę się udać do Centrum (gdy ktoś w nim jest) i z pracy ów blankiet przeskanować. 

Kot po kropelkach w kolacji walnął się na łóżko i drzemie. Morze w oddali ryczy poruszone minionym sztormem. Trawimy dobroci tego dnia jak para hipciów.

995-996. Złoto teściowej.

Jest z Niedrzwicy Kościelnej. We wtorek rano do pracy założyłam kolczyki sprezentowane przez mamę Freda. Bo Kochany wrócił do domu z darami o pierwszej po północy. Długo sobie nie pospał, rano z kotem do weta (Ryszard dostał zastrzyk i tabletki na później; nie miał temperatury). Gdy oglądanie kociej osoby się skończyło, wróciłam do pracy, mąż pojechał do domu i ponownie przyjechał do miasta po południu. Trochę szuraliśmy po sklepach (zapowiedź zakupu półki na książki), ale najważniejszym wydarzeniem był obiad w Aishy, rocznicowy, chociaż z jednodniowym wyprzedzeniem. Jako pierwsi klienci dostaliśmy po nadprogramowym, zielonym falafelku.

Ach, i puzzle zostały złożone (po pokazaniu mężowi jakie są gładkie, jak każdy fragment jest na swoim miejscu). Nowe płyty w domu, brzmi więc Nocny Patrol Maanamu (1983/2011), próbowaliśmy też obejrzeć Karierę Nikosia Dyzmy, ale byłam zbyt senna, żeby dokończyć.

Jeszcze dorzucę do wtorku, że w mojej pracy kolejne zmiany, Lorejn od dzisiaj już nie jest główną menadżerką projektu, będziemy się rzadziej widywały.

Pół środy dojadałam obiad z Aishy (morszczuk w brokułach i kartofelki w ziołach) słuchając Duchów ludzi i zwierząt Waglewskiego, Fisza i Emade (2020). Ryszardowe kichanie na razie nie przechodzi. Futrzak większość dnia śpi, apetytu za bardzo nie stracił, sika, czyli organizm funkcjonuje, ale i tak po matczynemu martwię się. Od dzisiaj ma być podawanie antybiotyku w tabletkach, co zazwyczaj jest dramą, więc pierwszą porcję aplikowałam zanim Fred wyjechał do pracy, żeby były cztery ręcę do przekonywania kota. Tymczasem Ryszard do tego stopnia stracił węch, że wylizał antybiotyk do czysta i obeszło się bez rękoczynów. Rewelacja!

Po długiej przerwie, w porannym deszczu przyszedł mały brudasek, jack russell sąsiadów. Nie odwiedza nas tak często, jak wtedy, gdy żył jego stary, głuchawy kolega. Pies dostał swoją dolę, zawsze jest tu mile widziany. Pod wieczór widziałam także Bána, przyszedł powęszyć na Rysiowym terenie.

Wieczorem umówiłam się wstępnie na urodzinowy obiadek z Anne (za trzy tygodnie, kiedy wróci z trasy). Turla się wrzesień. Przesuwam kota na łóżku, ale i tak przyłazi się przytulić

990. Po równo.

Z rana wyprawa do weta (dzięki Anne, która nas podwiozła). Ryszard dostał sterydy na chyranie, krople przeciw roztoczom i przypomnienie o kolejnym szczepieniu. U lekarza zachował się jak zwykle (żywcem go nie wezmą!). Julie, weterynarz, która się nim zajęła, była bardzo miła, kompetentna i wyrozumiała. Po powrocie zrobiliśmy mały spacerek mamino-koci naokoło osiedla, potem wyszłam na długi spacer do Tamtej Wydmy.

Rybio-słony zapach i silniejszy wiatr, pomimo tego szło mi się szybko i lekko. Spotkałam młodą mewę, która chyba nie może latać (uszkodzone skrzydło, może wyżywi się zostając przy brzegu, bo innej pomocy dla dzikiego ptaka nie ma — uciekała ode mnie na piechotę, a gdy zainteresował się nią jeszcze jeden spacerowicz, zwodowała się na chwilę, żeby go zgubić) oraz tego nieszczęśnika:

Głuptak. Przy wydmie zauważyłam też sporo głośno gadających ostrygojadów, widać ruszył sezon jesiennych przelotów i zbierania się w towarzyskie stada.

Fred przez część dnia przemieszczał się z lubelskiego do opolskiego. Ciocia Ce była niepomiernie zdumiona, że nie przyjechałam z Fredem (bo my jak te bliźniaki syjamskie). W czasie mężowskiej nieobecności bardzo odeszłam od naszego typowego menu — dzisiaj znowu fasolka, pieczarki, brokuły, kefir, i chyba ogólnie jem mniej, co mi akurat odpowiada. Ponieważ Anne krygowała się przed przyjęciem pieniędzy za pomoc, zaprosiłam ją na jutrzejszy lunch. Skrobię po finansowym dnie (poranna wycieczka kosztowała mnie 90 juro), ale i tak się na to cieszę. Wieczór spokojny i ciepły, więc, żeby było po równo, zepsuł się zamek w drzwiach i podgrzewacz wody w prysznicu (odpowiedni poziom wkurwu był, więc zdjęcia zrobione i plan pójścia do biura też jest). 

Kochany zapodał mi taką nowinę, że Usz ze swoim Miłym już na poważnie rozważają możliwość emigracji z Polski. Pracują, płacąc podatki finansują ten bajzel, więc nie tylko się nie dziwię, ale kibicuję. Na wieczór trzeci odcinek Spraw Inspektora Morse'a. I sama nie wiem, strasznie to było jakieś takie pierdołowate i stare. Jak się Morse nie poprawi w następnym odcinku, to zrywam z nim, trudno.

612. Deszczowy piątek.

Budzik nastawiony na siódmą, dopiero po kilku minutach przypominam sobie po co. Wizyta u weta na rano. Diagnoza: ugryzienie. Antybiotyk i przeciwbólowy w zastrzyku. Kropelki przeciwzapalne na kilka następnych dni.

Dzień był nieco deszczowy (im bliżej wieczoru, tym bardziej), ale i tak wybraliśmy się do Drołdy. Fred chciał sobie kupić skrzynkę na narzędzia, a tak prawdę powiedziawszy to pojechaliśmy się poszwendać po mieście. Po zakupie chleba, kociego kocyka, zasłony prysznicowej i skrzynki, zostawiliśmy samochód na miejskim parkingu i pod parasolem łaziliśmy po centrum miasta, bo lubimy. Zaszliśmy na kawę do Epik, miejsca powstałego po Canale zamkniętym przez covid. Ocena na minus, kawa gorsza, jedzenie bardzo podstawowe, więcej tam nie zajrzę. Gdy szliśmy ulicą portową wydawało mi się, że widzę przed sobą Majkela, i słusznie, bo zobaczyliśmy go ponownie siedząc w Epiku. Szedł z Alkoholowym Paddym, pewnie przyjeżdża do miasta, żeby się ubzdryngolić w jednej z licznych w Drołdzie borsuczych nor marki pub, z dala od wzroku sąsiadów. Smutne to.

A wieczorkiem rozmawiam sobie z Majkelową żoną przez messengera o nowych roletach, podróży do Polski i przede wszystkim o Ryszardzie Kocie, królu dramy. Pomiędzy obiadem (pieczona kaczka) i późną kolacją (chleb z truskawkami) przeczytałam trzy eseje Amosa Oza zebrane w Jak uleczyć fanatyka (Prószyński i S-ka, 2010). Niby mądre i praktyczne, ale ludzie tacy nie są. W każdym razie niezbyt często.

574. Haj lajf.

Ciekawe, czy kot się orientuje, że gdy z rana nie może wyjść, to znaczy, że będzie pakowany do kontenerka. Był wet, było drugie szczepienie puchatej dupki, o jedenastej jesteśmy z powrotem w domu.

Gdy Fred czekał na weterynarza, poszłam do Centrum omówić sprawę urlopu. Złożyłam podanie, wyjaśniła się kwestia pensji z tego i poprzedniego tygodnia, na moją korzyść. Do piątku mam wolne, ale bez potrącania urlopu (i generalnie nie ma się co martwić, że nie mam na tę chwilę co robić, wdech, wydech). Więc w domu zaraz tatce się pochwaliłam, i była chwila na wideotelefonii z babcią Manią.

Przy okazji pakowania kociego kontenerka do/z samochodu zawarliśmy nową znajomość. U Judżina była jego bratanica/siostrzenica, Janice. Dzisiaj ma 32 rocznicę małżeństwa, ma troje dzieci, lubi koty. Ryszard stwarza wiele okazji do poznawania nowych ludzi.

Po stresie szczepionkowym pokręciłam się trochę po domu czekając aż wypierze się pościel, potem pojechaliśmy na lunch do Il Forno, bo miałam ochotę na pizzę. Były więc pizze dwie (tym razem usadzono nas przy stoliku wewnątrz podwórka). 

Po jedzeniu już nawet kawy się nam nie chciało, a co dopiero mówić o spacerze. Kupiliśmy chlebek i do domu. Jeszcze tylko krótka pogadanka z Anne, która akurat podjechała pod dom, i jej Majkelem (oczywiście większość o kocie, szczepieniach i lunchu), i Fred padł jak nieżywy do łóżka, a ja walczyłam z opadającymi powiekami sącząc herbatę/kawę i oglądając kolejny odc. MM, A Worm in the Bud (2002).

Wychodzi na to, że wczorajszy pierdolec mentalny zrobiłam sobie sama i sama z niego wyszłam, wcale nie nadludzkim wysiłkiem. Po prostu wstał nowy dzień i dzisiaj był haj lajf.

552-553. Na szczęście jesteśmy razem.

Początek tygodnia minął mi bardzo zwyczajnie. Tatko zadzwonił w poniedziałek rano, przy swojej porannej kawie — pokazał mi kwiatki i kota Mruczysława.

Zanim Kochany wyjechał do Derry, przeszłam się sama na plażę. Nie robiłam zdjęć, porządkowałam myśli i prychałam. Nie wiem, czy to zatoki, czy alergia na coś fruwającego w powietrzu, ale od dawna nie było to takie męczące, nos był praktycznie nie do użytku.

Po południu zaczęłam wypełniać papiery, żeby odkryć, że nie działa nam drukarka, więc przerzuciłam się na prasowanie piętrzącej się sterty ubrań i oglądanie Midsomer Murders. Obejrzałam dwa odcinki, ostatni pierwszego sezonu i początek sezonu drugiego, Death's Shadow (1999). Fred miał długą zmianę — ostatnio menadżerowie robią sobie żarty z doborem kadry do zlecenia, więc małż wrócił do domu o szóstej następnego dnia rano. Wszedł tylko pod prysznic, bo nie było sensu się kłaść. Kota trzeba było wpakować do kontenerka i zawieźć na poranną wizytę u weta. W pracy miałam nie za fajną sytuację, którą wygładziłam przed wyjściem, Kochany za to jak z krzyża zdjęty, niewyspany i przejęty telenowelą mikroczipową (weterynarz po raz kolejny poruszył sprawę enigmatycznej, pierwszej właścicielki Ryszarda). Na szczęście jesteśmy razem. Kupiłam dwa płaty morszczuka i kubełek koktajlu krewetkowego. Taki to obiadek popiliśmy musującym napojem z jabłek. A w międzyczasie do Freda zadzwonił wet z zapewnieniem, że sytuacja nie jest wyjaśniona, ale niech tak zostanie. Czyli jesteśmy dokładnie w tym samym miejscu, wznieśmy kubeczki.

Fred odpoczywa po męczącym dniu, tymczasem ze słonecznego popołudnia zrobił się chłodny, szary i deszczowy wieczór. Herbata i Strangler's Wood (1999) w Midsomer.
___
edit 21:30 Pączek resztę dnia trzyma się blisko domu (przełazi przez drogę, gdy rozmawiam z Katlin i Moirą), podczas całego odcinka MM siedzi na zewnątrz przed drzwiami z filozoficzną miną dobrego kota.

282. Berry bugs i skrobię po dnie konta.

Berry bugs/harvest mites, takie coś zaatakowało naszego Rysia. Byliśmy dzisiaj z kotem u weta w celach ogólnosprawdzających, Rysio dzielnie walczył z obcymi drąc się wniebogłosy i pewnie by wygrał, gdyby nie było dwóch na jednego. Ponieważ pan doktor rozpoznał ogryzione paluszki u łap i podrapany brzuszek jako reakcję alergiczną na wspomniane jesienne roztocze, kot dostał zastrzyk ze sterydów i krople do zaaplikowania na kark. Ponowny koci wydatek nadszarpnął mi nieco konto, 70 jurków piechotą nie chodzi. Wiemy już, że Ryszard urodził się 1 września 2014 roku, czyli jeszcze mamy szansę na wykupienie pakietu zdrowotnego dla kota (gdy konto dojdzie mi do jako takiej stabilizacji). Po wizycie odwieźliśmy go do domu i jeszcze raz wyjechaliśmy do Drołdy na dłuższe zakupy spożywcze (Rysio siedział skulony w oknie z nosem na kwintę i "nie będę do was machał"). Zimno. Wygląda to tak, jakby ciepło, które chowało się w morzu, zostało pokonane. Wieje zimny wiatr, z nieba leje zimny deszcz i ganiają się po nim zmarznięte, ciemne chmury. Fakt astronomiczny został przypieczętowany. Mamy jesień.

252. Problemy rysiowe.

Teściowie czują się lepiej, nawet kilka razy poszli na spacer nad Wisłę (tyle tylko, że teść głuchnie i nie może rozmawiać przez telefon). To pozytywna rzecz, którą chcę zapisać, bo poza tym jestem pełna niepokoju. Ryszard cały wczorajszy dzień spędził śpiąc, wyszedł po kolacji i tej nocy nie mogłam się go już przez wzmagający się wiatr dowołać. Zupełnie niespodzianie dla mnie w środku nocy nadszedł kolejny w tak krótkim czasie sztorm imienny, Francis (przegapiłam ostrzeżenia opublikowwne przez Met Éireann, o czym sąsiadka uświadomiła mnie dopiero po południu). Fred wrócił po północy, opowiedział mi że kilka metrów od naszego osiedla widział wędrującego borsuka i że martwi się o Rysia. Kota ominęło podwójne śniadanie, co jest już wystarczającym powodem do niepokoju w przypadku tego obżartego pączka i gdy nie pojawił się przed dwunastą zamierzaliśmy go szukać.  Miły wstał więc o wiele wcześniej niż trzeba, bo i tak nie mógł spać ze zmartwienia, i poszukiwania rozpoczął od ogródka na tyłach. Okazało się, że Rysio siedzi w swojej budce, przyszedł powoli do domu i zjadł lunch, co uśpiło moją czujność. Poprosiłam tylko Freda, żeby zabukował weta na najbliższy możliwy termin. Kiedy mąż po obiedzie wyjechał do pracy i miałam czas przyjrzeć się kotu dłużej, stwierdziłam, że nie jest dobrze. Ryszard leżał, ale nie spał, ciężko oddychał, pomrukiwał boleściwie, stwierdziłam, że może dostaję pierdolca ze zbyt dużej ilości wolnego czasu, ale muszę się tym z kimś podzielić. W efekcie po piątej znalazłam się przed budynkiem kliniki weterynaryjnej, z Anne, która pożyczyła mi transporter i litościwie podwiozła. Nie wydawało mi się. Ryszard zostaje na noc w klinice, a miły, starszy wet liczy, że to coś jak zapalenie płuc, bo na to ma lekarstwa. Jeśli kot jakoś zniesie noc, jutro może zrobią mu prześwietlenie. Bardzo się martwię, odechciało mi się wszystkiego.