Na razie tylko lokalnie — po śniadaniu poszliśmy na cmentarz. Przy okazji rundki przez wieś odkryłam, że w innym sklepie sprzedają wkłady do zniczy o 50 gr taniej :D Ech, drugim odkryciem była klepsydra z nazwiskiem mojej byłej uczennicy, rozmowy spacerowe nieuchronnie więc potoczyły się w kierunku żalu za nieudanym życiem i odkładania rzeczy na później. Deszcz na nas pokropił, siedliśmy na chwilę pod dachem dla niegrzecznych dzieci; dwa razy minęliśmy Zupę.
Rosół już zjedzony.
___
edit 16:15 Drzemka (przynajmniej się starałam). Stu wyruszył z Wawy. Hana wrzuciła poszwy do pralki, mielą się na wizji. Bagaże spakowane w 95%. Oglądamy Hyacinth Bucket na Polsacie Seriale.
___
edit poranek dnia następnego wyjechaliśmy ze wsi około szóstej, żeby spotkać się ze Stu około siódmej: plan został wykonany raczej bez przeszkód, odnaleźliśmy się ze śwagrem nakrapianym deszczem na ulicy Norwida. Panowie zamienili się miejscami za kółkiem samochodu i tak dojechaliśmy do lotniska, gdzie po zważeniu bagażu rozstaliśmy się — Stu ruszył w drogę powrotną za pomocą naszego wehikułu czasu, my z kolei udaliśmy się na długie czekanie. Kawa, wałówka, pączek z różą, sudoku i Intermezzo.
Od dłuższego już czasu nachalnie pcha mi się do mózgu myśl o zmarnowanym, nieudanym życiu. Ciężko będzie z tą myślą umierać.
OdpowiedzUsuń@FrauBe, nie wiem, co Ci odpowiedzieć.
UsuńNie przejmuj się 🌹
UsuńLudna wieś, skoro daje radę utrzymać dwa sklepy.
OdpowiedzUsuń@Dariuszu, przed moim wyjazdem do Irlandii małych, prywatnych sklepów było we wsi przynajmniej pięć (w tym tzw. żelazny), ile jest teraz, tego nie wiem.
UsuńWy już w domu?
OdpowiedzUsuńPiekną mieliście wyprawę.
@Teatru, ładnie, ale krótko, niestety. Jesteśmy uzależnieni od urlopów, sytuacji remontowej, kotów. Dużo mieliśmy szczęścia, bo ktoś mógł przyjechać i mieszkać z naszymi myszami (dobrze im to zrobiło).
Usuń