Wstałam przed Kochanym, zajęłam się domowym przedszkolem. Pada rzęsisty deszcz, rozszczelniam okna, żeby dobrze go słyszeć.
Powinnam dietować, ale gdzie tam! Na śniadanie wjechała jałowcowa przysmażana (wyzywam los na pojedynek, albo co). Kochany też nie lepszy, po późnej kawie podgrzewa skrzydełka w zaciapie i zasiada przed talerzem pełnym dobroci na ciepło. Pogoda jaka jest, każdy widzi, powinnam oszczędzać, ale gęby zamknąć nie umiem: jedziemy na kawę? Do El Paso? Mężowi dwa razy pytania nie trzeba powtarzać. Jedziemy. Przez okraszoną deszczem Drołdę, gdyż z pracy Fredowej odchodzi McSean. Jest tylko znajomym, ale twarz tak charakterystyczna, na tyle jakaś, interesująca, że chcemy zapamiętać, Kochany nadrobił drogi, żeby wręczyć mu wedlowskie baryłki (w zasadzie poszliśmy go zobaczyć oboje; od McSeana znowu zalatywało alkoholem, szkoda).
W El Paso byliśmy na kawie, naleśnikach/cieście oraz poszliśmy do księgarni, podotykać książek (ostatnio kupuję czego dusza pragnie w innych przybytkach, więc u Roe najwięcej nadziei budzi we mnie solidna półka z poezją), potem w Tesco, po coś na jutrzejsze śniadanie i obiad (znowu odcięło mi prąd w drodze powrotnej).
W domu obiad Fredowy, spacer z kotami (znalazło się pół godziny bez mżawki, a nawet jeśli, miło jest chodzić w delikatnym deszczu), usuwanie z ogródka tego i owego śmiecia pozostawionego po remoncie, słuchanie audiobooka. Z wieczora obrazek wspierający argument o roli środowiska w dyskusji "środowisko czy geny" ;)
Dociera do mnie, że po obejrzeniu pierwszego odcinka Normal People w zeszłą sobotę zapomniałam o kontynuowaniu. Oto różnica międzypokoleniowa w działaniu, namacalne konsekwencje ledwie uświadomionego odczucia, że coś jest wprawdzie spoko, ale nie było produkowane z myślą o mnie. Dywagacje i utyskiwania na młode pokolenie (rozmowa u Teatru) po prostu odsuwam na bok, wobec faktów jest to jałowe, powtarzalne, nietwórcze. Do serialu wrócę. Jutro. Mañana. Na razie skończyłam odsłuchiwać Miecz przeznaczenia Sapkowskiego. Dobre słuchowisko, chciałabym powiedzieć, że ponadpokoleniowe, ale przecież tak naprawdę tego nie wiem. Idę spokojnie przez kolejnę opowiadania Woolf, zaczynam Czarodziejską Górę.
no żeby tak zaraz jałowe,
OdpowiedzUsuńRozmowa i szukanie przyczyn zjawiska, zauważanie nieistniejącego, nigdy nie jest jałowa/we. Zawsze mi coś kliknie wobec innego punktu widzenia. Jestem jego ciekawa. Nawet jeśli się nie zgadzamy, warto się pokłócić z mądrym człowiekiem :-) jestem nastawiona na interakcje. nie na konfrontacje i wymądrzanie, jakby to nie brzmiało w słowie pisanym. a często brzmi źle albo mylnie. Uzupełniłam jedno zdanie w poprzednim poście.
@Teatru, rzeczywiście, słowo pisane nie zawsze brzmi tak, jak mamy zamiar. Sama staram się pisać precyzyjnie, nie zawsze brzmi to miło (gdy czytam samą siebie po czasie), ale w czasie pisania precyzyjność ma dla mnie duże znaczenie (bo inaczej łatwo odbiegam od tematu i potem szukaj mnie w polu :)).
UsuńWracając do tematu: jeśli źródłem rozmowy o różnicach między pokoleniami jest jakieś przeżycie osobiste i chodzi o to, żeby wykazać, że młodzi mają po prostu gorzej, bo nikt tak świetnie nie przeżywa świata jak my, więc należy im współczuć, to jest to jałowe, nie ma żadnego celu, poza tym, żeby się uspokoić ... a ja się nie muszę uspokajać. W przypadku, który opisałam (zauważyłam, że serial jest dla młodszych widzów) można to albo przyjąć, albo rozdzierać szaty w swoim przedziale wiekowym. Wybieram to pierwsze. Niektórzy młodzi ludzie są fajni, inni nie. O rówieśnikach mogę powiedzieć to samo, nie ma w tym nic odkrywczego. Szukanie przyczyn różnic międzypokoleniowych jest dość ciekawe, mogę poczytać, odsiewam od tego jednak "bicie na alarm". Choćby nie wiem ile było lajków pod artykułem bijącym na alarm, że młodzi idiocieją i tak dalej, statystycznie to oni nas przeżyją ... jak każde pokolenie młodych od niepamiętnych czasów przeżywające pokolenie swoich rodziców, którzy wieszczyli upadek "wszystkiego" :)
Polecam Nałkowską i jej "„Choucas". Powieść niedawno wznowili, więc będzie łatwa do nabycia. To tak a propos "Czarodziejskiej Góry". Niestety nie mam chyba nagrania - a interpretowała rzecz w Dwójce Teresa Budzisz-Krzyżanowska.
OdpowiedzUsuń@Dariuszu, wrzuciłam ją na listę LC, dzięki, nigdy o niej nie słyszałam :)
UsuńMoże jednak powieść ci się nie spodoba - bo jednak Nałkowskiej już się nie czyta, dzienniki najwyżej.
UsuńMasz tu próbkę, pierwszy odcinek czytany przez TB-K:
https://audio.com/hebius-de-mazury/audio/01-choucas
@Dariuszu, ciekawe jest to pierwsze zdanie :D Z prywatnego punktu widzenia, czy się czyta czy się nie czyta, nie ma to znaczenia, bo albo coś nam się podoba, albo nie.
UsuńDzięki za link :)
Ten komentarz został usunięty przez autora.
OdpowiedzUsuń@czerwona filiżanko, puściłam ten komentarz tylko dlatego, że znam Twojego bloga od dawna. Dopiero od jakiegoś zauważyłam wysyp Twoich komentarzy u różnych blogerów, ewidentnie "pisanych" za pomocą SI. Może walczysz o złotą patelnię, nie wiem. Niektórym to nie przeszkadza, bo komentarzy i tak nie czytają. Ja jestem z tych drugich, dziwadeł. Nie gniewaj się, ale ... jeśli nie możesz lub nie masz ochoty pisać samodzielnie, po prostu nie pisz do mnie wcale. Zmarnowałaś mój czas, który poświęciłam na przeczytanie wydmuszki i napisanie, co o tym myślę. Odbieram to bardzo osobiście, jako ujawnienie przez Ciebie przekonania, że jestem głupia.
UsuńO, jakie cudne paputy z lewej! 🐾🐾 Te z prawej, podejrzewam, Małżonka - popraw mnie, jeśli się mylę. W każdym razie już nie tak cudne 😅
OdpowiedzUsuń@FrauBe, ale to wszystko po ojcu :D Bronia lubi drzemać z kopytkami wywalonymi z drapaka, brzuchem do góry, wygodnie.
Usuń