1228-1229. Zdarzenia.

Czwartek.
Narty, śnieg, rozwożenie noworodków po syberyjskich wsiach, Dżi, a nawet Pacułka (i to pewnie w szpilkach na tym śniegu). Budzik o szóstej przerwał moje wyjście w trasę. 

Praca w kuchni zaowocowała bardzo smacznym lunchem (dla odmiany, bo irlandzkie wersje przepisów kulinarnych robione w Centrum mnie nie porywają). Po południu mieliśmy dwugodzinne zajęcia z gościem, który przybliżał nam kryminalistykę na przykładzie zabójstwa JFK. Sprawy nie znałam aż tak dobrze, więc mnie to zaciekawiło (zastanawiam się na ile prowadzący przedstawił nam fakty, a na ile mówił tak, żeby mu wszystko pasowało). Po powrocie do domu wrzuciłam w głośniki Lubomskiego, zaczęłam robić obiad, przeglądałam zdjęcia z kwietnia oraz miałam inne zwyczajowe objawy chill outu przed wpadnięciem w mężowskie ramiona.

Piątek.
Mgła nad wsią. Jeszcze w nocy, w zasadzie wczoraj, wtrąciłam się w Ryszardowe sprawy biorąc jego stronę, gdy kolega chciał wbić się na kwadrat przez uchylone okno.

W autobusie do pracy często spotykam chłopaka, który używa irlandzkiego small talku wytrwale, aczkolwiek jak to autysta, niekoniecznie we właściwym kontekście. Any craic with you? zaczął zagadywać pakistańskiego imigranta zanurzonego w smartfonie (przez moment było to interesujące). Podwójne macchiato na ziarnach z Salwadoru przed pracą. Pod koniec zajęć poszliśmy do galerii Highlanes. Było nawet sympatycznie (oprowadził nas Greg; dowiadywanie się co to jest akwaforta i akwatinta oraz znajdywanie zwierzątek na obrazach Nano Reid sprawiło mi sporo przyjemności). Po dwunastej kilka godzin pracy dla Gronji, częściowo w budynku zupełnie wyludniowym wizją długiego weekendu. Ktoś (podobno Antoni) wychodząc włączył alarm, który udało mi się prawie od razu uruchomić. Po dobrych dziesięciu minutach alarm zamilkł, przypuszczalnie zdezaktywowany przez ducha zamieszkującego piwnicę (pewnie tego samego, który wystraszył mnie włączając nagle światło w toalecie, gdy już na dobre zmierzałam w kierunku weekendu). Jeszcze tylko małe potknięcie czasowe (autobus miał usterkę i musiał przed zapakowaniem podróżników skręcić do bazy) i azymut na wieś spokojną, oprószoną wiosennym deszczem (ciepło). W domu mąż kończył robić mi obiad (kluski śląskie z mięsem i Krisowa sałatka z pora) oraz pokazał swoje nowe ciżmy (zamszowe Martensy w pięknym, rudym kolorze). Z innych miłych spraw: nowa karta bankowa już przyszła. Telefon do rodziców: stabilnie, w nocy był przymrozek i padły niektóre kwiatki, tatko będzie miał usuwaną jakąś niewielką narośl na czole (wygadał się niechcący). Jestem niespokojna, po rozmowie dociera do mnie, że widać jak się rodzice starzeją. Lubomski raz jeszcze, słuchamy oboje. Do tego Wielka Czarna Dziura w galaktyce Messier 87 pluje światłem.

767. Zaburzenia.

Szare, bure lub pstrokate,

wszystkie koty za pan brat,
mają drogi swe i płoty,
po prostu koci świat,
po prostu koci świat.

— Fred śpiewał to dzisiaj rano Ryszardowi siedzącemu na biurku.

Kochany wyjechał po południu do pracy. Rozmawiałam z mamą, anemicznie dość, o pogodzie i innych takich, słuchałam wykładów, obejrzałam Left for Dead (2008), kolejny odcinek Midsomer Murders z jedenastego sezonu. Nic się nie wydarzyło, nos na wieś nie został wystawiony, od czasu do czasu zerkałam tylko, jak gang wróblo-szpaczy dojadał kulki. Jeszcze chwila słuchania wykładu i wracam do Tristrama, którego nie czyta się wcale tak szybko, jak mi na to wyglądał. Luś mi trochę plany pokrzyżowała, wysłała link i zapytanie, czy to jego dom, czy nie jego, więc oddzwoniłam oczywiście, żeby pokonwersować o starych Polakach i ich żonach. 43 minuty, a potrafimy dłużej. No nic, wracam do całościowych zaburzeń rozwoju, a potem do Oświecenia.

221-222. Schowani w domu.

Sobota.
Dzień, w którym mrocznym popołudniem tęcza powstała na wschodzie, a Fred myjąc zęby zastanawiał się, jak będzie brzmiała Wielka miłość do babci klozetowej Big Cyca rozpisana na skrzypce.

Niedziela.
Przed południem zadzwoniłam do mamy, żeby jej powiedzieć, że jest na facebooku transmisja mszy ze starym ksiundzem — może to babcię zainteresuje i rozweseli. Poza tym spokój i życie wg planu. Po obiedzie (dorsz, frytki z batatów, zielona fasolka) Fred jedzie na basen na siedemnastą, pomykam z nim, żeby po jego treningu pojeździć z 45 minut na pustym parkingu. W międzyczasie byłam w TK Maxxie, kupiłam zalotkę i z trampka udałam się w kierunku basenu. Od wielu dni jest pochmurno, ale i ciepło, więc spacer był bardzo przyjemny. Idąc wracałam myślami do wymiany informacji z Luś na fejsie — na jej zaczepki An też nie reaguje, nie wiemy, co się dzieje w jej głowie, i nie mamy kogo zapytać. Życzenia imieninowe wysyła do An mój były — nie widzę tego, bo jestem przez niego (a raczej nią) zablokowana, ale widzi to Luś i informuje mnie o tym z odrazą (cokolwiek kiedyś zrobił Dżi, zmarnował u niej szansę na pierwsze dobre wrażenie). Gdyby nie seria spokojnych decyzji, nieomal nonszalanckich, z rękami w kieszeniach, tkwiłabym tam nadal, w fermencie szkoły i kwasie prowincjonalnych rozgrywek. A tak mam trampki, tysiące kilometrów "gdzie indziej" idę otworzyć samochód swoim kluczem, chwilę jeszcze czekam na Freda. Po robieniu esów floresów na parkingu przed TK Mmaxxem, zjechaliśmy do domu i przy okazji odbyliśmy krótki chit-chat z Katlin i Majkiem. Majk przewiózł Freda swoim nowym Bentleyem (na poczet zakupu sprzedał Mini, Dodge'a Challengera i Harleya), ja pochwaliłam się Rysiem Pogromcą Szczurów. Cieszę się, że nasi sąsiedzi mają tego Bentleya — przed nimi kolejny rajd charytatywny, jeśli się odbędzie, zostaniemy ich sponsorami!

Postscriptum #138.

Stojąc pod prysznicem zauważyłam starą bliznę we wnętrzu lewej dłoni, blady ślad na poduszce pod palcem wskazującym. Nie pamiętam ile miałam wtedy lat, ale bardzo chciałam ukroić sobie samodzielnie chleb. Może to zresztą była bułka. Nie pomyślałam, żeby zapisać, albo nawet nie umiałam (kiedyś nie wierzyłam mamie, że można czegoś nie pamiętać). A teraz wyręczają mnie media różne — facebook wyprodukował mi wspomnienie o trzecim maja sprzed pięciu lat. Na zdjęciach z projektu była oczywiście (prawie cała) twarz Dżi. Tak jak z tą blizną pod palcem, wspomnienie wydaje się dalsze, niż to jest w rzeczywistości. Za to dwa lata temu byłam w Avoce, Fred nad ciastem marchewkowym z bitą śmietaną i kawą miał na sobie czarną chustę, która zginęła mu tego roku. Avoca była przy górskiej drodze w The Ring of Kerry, i to był zupełnie inny sen.