908. Papier i pióro.

Fred wstał przede mną, kręciłam się w półśnie jeszcze z godzinę, albo i dłużej. Kochany robił dzisiaj eksperyment dojazdu autobusem za darmoszkę aż do Limerick (eksperyment się powiódł, przynajmniej w jedną stronę, zobaczymy jak będzie z powrotem). Pozostawiona sama sobie zaczęłam wynotowywać ze slajdów punkty, które mogą się pojawić na egzaminie. Fizyka jądrowa to to nie jest, ale głupio byłoby mi pójść nieprzygotowaną i nonszalancką. Wcześniej jeszcze miałam ostatni wykład z neuro (prowadząca ma ADHD, jestem pewna). Poza tym złożyłam podanie o przedłużenie prawa jazdy, powinnam je dostać za kilka dni. Nigdzie nie wyłażę, hoduję garba przed laptopem, robiąc przerwę dla Freda (pokazuje mi miasto) i mamy. W następny weekend w Polsce ma być upał.

481-482. Kryzys.

W niedzielę w sprawie konta bankowego dowiedziałam się tylko tyle, że nikt mi się na nie nie włamał. Dwa płukania zatok. Prowadziłam samochód spod Drołdy do domu i zjechałam nieco z drogi. Strasznie mnie to rozwaliło emocjonalnie. Świeży chleb z bananem na późną kolację trochę pomógł mi w smutkach.

W poniedziałek obudziłam się z muzyką Barry'ego do Tańczącego z Wilkami w głowie. Skąd ona tam, nie wiem. Pełna rezygnacji jeszcze przed śniadaniem połączyłam się z moim dostawcą telefonicznym (nie, nie mogą rozwiązać mojego problemu). Od jedenastej było milej. Właśnie, gdy kliknęłam na link zoom, do drzwi zapukał Majk z dostawą cieplutkich sconesów od Katlin. Katrina nakreśliła mi obraz tego, co dobrze byłoby zrobić, z sugestią, że możliwe jest sfinansowanie przez nich studiów, jeśli zdecyduję się kontynuować te rozgrzebane w polskim systemie. W międzyczasie Fred wrócił niespodziewanie wcześnie z pracy (wyjechał z domu na piątą rano) i za kamerą pomachał mi torbą z pączkami. Poszedł spać, a ja po rozmowach telefonicznych/wideo z kolejnymi trzema osobami z Obsługi Zdesperowanego Klienta w końcu zalogowałam się do banku.

Oglądałam jakże zajebistą Bernadette Banner rozprawiającą o kieszeniach i równie zajebistą Rachel Maksy robiącą sobie XIX-wieczne fryzury. Chyba jednak nie kryzys, trzeba spiąć poślady i podjąć decyzje. 

Wieczorem dołączyłam do długiej Freda rozmowy z Krakusami (urodziny Krakuski). Optymistyczny jest taki koniec dnia.

480. Półka.

Pogodowo dzień podobny do wczorajszego, temperatura w nocy zeszła do zera, nad ranem obudziłam się z uczuciem zimna i po wizycie w toalecie rąbnęłam się pod cieniutką kołdrę tak jak stałam, w szlafroku.

Śniadanie został opóźnione przez moje bezskuteczne próby zalogowania się na polskim koncie bankowym. Połączym się nawet z wideoobsługą klienta, wygląda na to, że kod utyka mi gdzieś po drodze. Sprawa pozostała nierozwiązana.

Był spacer z kotem i dojazd do wiejskiej plaży. Katlin wręczyła Fredowi urodzinowy prezent i porozmawialiśmy całkiem długo o tym i śmym. Akurat w tym czasie wyszedł z domu Majkel, mąż Anne. Wyglądał bardzo źle, ale nie chciałam pytać naszej rozmówczyni o ten wątek, chociaż z pewnością wie więcej niż my, bo minę miała przez ułamek sekundy wymowną. Czuję, że wkrótce i tak się dowiemy.

Teściowie są już w sanatorium, narobili sobie niechcący kłopotów podczas wyjazdu. Pod blokiem zostawili torby, które powinny zostać spakowane do samochodu, w jednej był laptop i zeszyt z hasłami.

Pod wieczór wyjechaliśmy do Drołdy. Ponieważ wychodziłam z domu rozmawiając przez messenger z mamą, która sprawdzała czy dochodzą do mnie smsy z Polski (kontynuacja porannej sagi bankowej), przy okazji pokazałam jej drogę do miasta i dwa supermarkety. Po zakupach trochę pojeździłam. Siedziałam za kierownicą pierwszy raz od lata. Złości mnie ta odłożona na półkę sprawa.

242. Smutek.

Dowiaduję się, że wczoraj zmarła Ewa Demarczyk.
___
Prowadziłam do Ardgillan i trasa okazała się dla mnie za trudna — dwa razy miałam problem ze startem z górki i to wzbudziło we mnie emocje, których Fred nie rozumie. Park przy domu był piękny, jak zwykle. Chodziłam po nim, i chodziłam, a smutek wewnątrz mnie rozlewał się i rozlewał ...

Z chodzenia zapamiętam więc dokładnie tyle klatek, ile zrobiłam zdjęć. Potem pojechaliśmy na zakupy do Lidla i do Costy przy M1 ...

... i do Woodiesa, na kompulsywne zakupy kwiatowe, bo oboje byliśmy podminowani (Fred myślami o sprawie Wu) ...

Cyklameny zostały zasadzone już dziś, razem, w podłużnej doniczce, zanim jeszcze z ociąganiem zabrałam się za obiad, który wypadł przed dziewiątą. Przez cały dzień prowadzę z mamą rozciągnięte w czasie konsultacje dotyczące zakupu zabytkowego kredensu do domu w Polsce. Co rozlane, trudno zebrać do kupy. Może spróbuję jutro. Może nie wiem.

240-241. Ciepło i troski.

Czwartek.
Byłam bardzo dzielna prowadząc po południu do Slane i z powrotem. Kolejny duszny dzień. Po powrocie z przejażdżki i obiedzie siedzimy na trawniku, tak jak wczoraj. Fred twierdzi, że ogorzała mu od tego twarz, ja mam z kolei stopy indiańskie. 

Podobno sąsiadka spod czwórki powiedziała komuś z councilu, żeby sfotografowali nasz front garden (njus od Katlin). I sfotografowali, w czasie naszej nieobecności. Za to Anne po zmroku zapukała i dała nam w prezencie fancy kawę.

Wieczorem gra nam płyta Rolling Stonesów Aftermath (1966).

Piątek.
Znowu obudził mnie koszmar. Technicznie rzecz biorąc, obudził mnie Rysiu i jego pacająca łapka, bo tata wstał dziś pierwszy i jeść nie dał, więc chodzi o to, żeby nikt w domu nie spał i żeby patrzyli wszyscy na kota. Ale sen dobrze pamiętam. Dzisiaj to był sen o tym, że Fred palił papierosy. A wczoraj śniło mi się, że jestem w domu w Polsce i tamtejsza szkoła próbuje mnie wmanewrować w kościelny projekt. Hormony. To one odpowiadają za takie głupoty. Od lat mam ciężkie sny w pewnym momencie cyklu.

Z miłych rzeczy: przyszły zamówione kontakty, szybko i bezproblemowo, to lubię.

Przed południem w odtwarzaczu Singles The Smiths (1995). Potem znowu płyty Gallaghera. Rozmowa z fendera stratocastera Rory'ego przechodzi na Krisa Człowieka Anegdotę i to jak ukradł ze sklepu gibsona les paula, po czym uciekał na batavusie z gryfem wystającym jak lanca. Don Kichot na rowerze z ukradzioną gitarą pędzący przez miasto Boskoop.

A skoro już pobudziłem wszystkich:

Po obiedzie siedzimy na trawce przed domem, pozdrawiamy sąsiadów i robimy fotki zwierzątkom:

Słońce leniwie ale zdecydowanie zmierza ku zachodowi, gdy rozmawiam telefonicznie z mamą, a Fred z Usz. Wnioski: dobrze, że tu jesteśmy. Mama oświadczyła, że jeśli wygra milion, ucieka z tego popierdolonego kraju na Alaskę. Fred wkurzony informacjami o sprawie Wu, chce mieć irlandzkie obywatelstwo.

239. Ponownie środek tygodnia, lepki jak wata cukrowa.

Zamówiłam szkła kontaktowe, nie noszę ostatnio za często, ale chcę się przygotować na lepsze, bardziej zajęte czasy. 

Pomimo szarówki przez cały dzień jest niesamowicie ciepło, powietrze po prostu stanęło. Fred wziął się za skręcanie ogrodowego stolika, i prosz bardzo:

I tak sobie siedzieliśmy na widoku sącząc bezalkoholowe trunki. Było bardzo miło, bardzo po mojemu. Kot Ryszard ukontentowany wyszedł z sypialni i też włączył się w życie rodzinne:

___
Czekając na Freda w samochodzie zaparkowanym przy basenie zaczęłam czytać nową książkę, Rok królika Joanny Bator (Znak, 2016). Mogłabym tak pisać. Zapowiada się ciekawie. 

Prowadziłam dzisiaj spod Drołdy do Dundalk i po zatankowaniu paliwa z powrotem do domu, już w ciemnicy. Gdy wyszliśmy z auta, zawinął naokoło nas pierwszy tego dnia, ożywczy wietrzyk. Dom jest jednak nadal nagrzany, ciężko będzie spać. 

232. Koniec czytanki i rajdy po okolicy.

Nowy interfejs bloga ma małe braki, ale przyzwyczajam się.

Fred wrócił z pracy po pierwszej w nocy. Kupił mi w prezencie dziwaczny top, różowe moro European Culture. Po południu, chodząc w samej bieliźnie (gdyż nie chcę sobie pobrudzić nowych spodni od żony) zrobił dla nas obiad.

Po wczorajszej przerwie wróciłam do książki Halber (Fred dostał ją kiedyś tam od znajomej Słowiańskiej Faszystki). Początkowo autorka dość się ślizgała, widać było wysiłek, żeby w to nie mieszać patorodziny. Ujęła mnie jednak, że jasno pisze o poczuciu pustki. A na końcu bum, o najciekawszym, o nawrotach, na zaledwie kilku stronach. Nie wiem, co o tym myśleć. W każdym razie czekając na męża na parkingu przed basenem, pyknęłam Halber do końca. Potem wróciliśmy do domu przez ... Dunleer, gdyż ... ja prowadziłam. Trójeczka, czwóreczka, ja jak mysz spocona, mąż władczy ;).

Niespodziewanie rozpogodzony wieczór jest bardzo ciepły i bezwietrzny, przed zawinięciem do domu zjeżdżamy na chwilę do portu. Cisza, na skałach kormorany gadają przed snem, a w oddali migają światła masztu na Ravensdale i miasteczka w Północnej. 

Do zielonej herbaty zajadam właśnie wczorajszy placek, czyli rogowol (słownik babci Mani). 

Jest plan wstania jutro o piątej. Rano.

230. Niespodziewanie poniedziałek.

Nie pamiętam, kiedy ostatnio był rozdzialik Sagi, ale dzisiaj otworzyłam na Déjà vu, o tym jak w 1937 w Białowieży Mościcki polował z Goeringiem. Ludzie, kurwa, ja pierdolę. Dziewięć stron. Niedługo skończę, niedługo. Simona też miała nerwa jak to pisała, z pewnością.

Dla poprawienia nastroju zaczęłam czytać historię o alkoholizmie (dla poprawienia nastroju, zaznaczam). Najgorszego człowieka na świecie Małgorzaty Halber (Znak, 2015) pykniem szybko, tak czuję.

Fred skosił trawę, i wysadziliśmy do ziemi lawendę, która do tej pory zajmowała podłużną, ceramiczną donicę przy drzwiach wejściowych męcząc się w niej cholernie. Gdzieś w głowie oboje mieliśmy wgrane, że małżonek wieczorem na basen, potem zakupy i ćwiczenie kierownika. Ale basenu nie dało się już zarezerwować i dopiero w drodze uzmysłowiliśmy sobie dlaczego. Bank holiday. Stąd te dzikie tłumy wczoraj w Carlingford i dzisiaj na mieście. Pojechaliśmy na zakupy pod wieczór, więc tłumy Hunów minęliśmy bokiem. Kupiłam Fredowi sympatyczne spodnie w TK Maxxie. Poza tym to ja kierowałam spod Drołdy do domu. Jeżdżę jak ciaptak, ale skutecznie. Czasu sobie nie liczyłam, na razie Kubica ze mnie żaden i nie planuję aspirować.

223. Lekcja z nagrodami.

Są różne fajne pobudki, dzisiaj pobudka, gdy za otwartym oknem padał letni deszcz. Ja pod kołdrą, kot na kołdrze, a dach nie przecieka — optymalnie.

Lekcja odbyła się po południu, po postrzyżynach na mężu (golarka, nożyczki). Fred zrezygnował z basenu, ale pojechaliśmy na zakupy, a potem trochę parkowałam i dostawałam buzi. Buzi za dobre parkowanie jako nagrodę i buzi za złe parkowanie na pocieszkę. Robię postępy.

221-222. Schowani w domu.

Sobota.
Dzień, w którym mrocznym popołudniem tęcza powstała na wschodzie, a Fred myjąc zęby zastanawiał się, jak będzie brzmiała Wielka miłość do babci klozetowej Big Cyca rozpisana na skrzypce.

Niedziela.
Przed południem zadzwoniłam do mamy, żeby jej powiedzieć, że jest na facebooku transmisja mszy ze starym ksiundzem — może to babcię zainteresuje i rozweseli. Poza tym spokój i życie wg planu. Po obiedzie (dorsz, frytki z batatów, zielona fasolka) Fred jedzie na basen na siedemnastą, pomykam z nim, żeby po jego treningu pojeździć z 45 minut na pustym parkingu. W międzyczasie byłam w TK Maxxie, kupiłam zalotkę i z trampka udałam się w kierunku basenu. Od wielu dni jest pochmurno, ale i ciepło, więc spacer był bardzo przyjemny. Idąc wracałam myślami do wymiany informacji z Luś na fejsie — na jej zaczepki An też nie reaguje, nie wiemy, co się dzieje w jej głowie, i nie mamy kogo zapytać. Życzenia imieninowe wysyła do An mój były — nie widzę tego, bo jestem przez niego (a raczej nią) zablokowana, ale widzi to Luś i informuje mnie o tym z odrazą (cokolwiek kiedyś zrobił Dżi, zmarnował u niej szansę na pierwsze dobre wrażenie). Gdyby nie seria spokojnych decyzji, nieomal nonszalanckich, z rękami w kieszeniach, tkwiłabym tam nadal, w fermencie szkoły i kwasie prowincjonalnych rozgrywek. A tak mam trampki, tysiące kilometrów "gdzie indziej" idę otworzyć samochód swoim kluczem, chwilę jeszcze czekam na Freda. Po robieniu esów floresów na parkingu przed TK Mmaxxem, zjechaliśmy do domu i przy okazji odbyliśmy krótki chit-chat z Katlin i Majkiem. Majk przewiózł Freda swoim nowym Bentleyem (na poczet zakupu sprzedał Mini, Dodge'a Challengera i Harleya), ja pochwaliłam się Rysiem Pogromcą Szczurów. Cieszę się, że nasi sąsiedzi mają tego Bentleya — przed nimi kolejny rajd charytatywny, jeśli się odbędzie, zostaniemy ich sponsorami!

220. Ostatni piątek lipca.

Pod wieczór niebo ciemnieje, deszcz spokojnie podlewa nasz ogródek. An nie odezwała się, tak jak przewidywałam. Fred miał zabukowany basen na dwudziestą, pojechałam z nim, żeby potem móc pokręcić się naszym samochodem po pustym parkingu przed TK Maxxem. Jeżdżę jak sierota. Będzie lepiej.

Nie wierzę! W Polsce znowu potrzeba jest protestów kobiet. Kiedy i jak skończy się ta paranoja?

213. Piątek bez większych wydarzeń ...

... jeśli nie liczyć tego, że pocztą przyszło moje prawko. Gdy po południu Fred pojechał popływać, próbowałam obejrzeć allenowski Crisis in Six Scenes, ale po drugim odcinku postanowiłam go odłożyć na inny, bardziej sprzyjający dzień. Za to długi Happiness (1998) Solondza obejrzeliśmy wspólnie po późnym obiedzie (spaghetti z sosem a la Fred). O matko, ryje banię! To Allen na nowe czasy, satyra na amerykańskie przedmieścia klasy średniej.

Gdyby nie niskie, grube chmury, byłoby jeszcze jasno.

205. Prawko, pomadki, śmierć i plany.

Kilka telefonicznych prób połączenia się ze mną z Polski okazało się wiadomością od weterynarza na temat wizyty kardiologicznej kota. Przekazałam.

Kiedy długo nie ruszam się z domu w sprawach urzędowych, to potem jedna drobna rzecz stawia mnie na nogi od rana. Rzecz trwała sześć minut — Fred nie zdążył dokończyć ciasta marchewkowego, a już byłam z powrotem. Moje pierwsze prawko, z okropnym zdjęciem (zrobiono 9, żadne nie wyszło), ma przyjść pocztą w ciągu 10 dni. W nagrodę kupiłam w Bootsie trzy pomadki. Kolor 109 (Pursue Pretty) L'Oreala z serii riche shine, 055 (Bewitching Coral) Maxa Factora i 211 (Rosey Risk) Maybelline NY — ten ostatni najlepiej mi pasuje. Mąż mi je zjada, więc to ma być dobra wróżba na temat pracy. Gdy wróciliśmy głodni do domu, stało się jasne, że w kuchni ktoś nie żyje. Już kilka dni temu nos mi nie kłamał — pod biurkiem wiele księżyców nazad niepostrzeżenie wylądował kolejny ptaszek. Przed obiadem odbył się więc przyspieszony pogrzeb i zbieranie robaczków z podłogi.

Po obiedzie, co wypadło o ósmej wieczorem, Fred wstępnie umówił sobotnią wycieczkę. Croagh Patrick. Jedzie z nami Aś, być może Ka. Misterny plan zależny od pogody. Wieczorem znowu miałam ochotę na Allena. Zbrodnie i wykroczenia (1989), mniej komedii, więcej real life z morderstwem w tle. Świta mi myśl zakupienia paru filmów Woody'ego na dvd, bo gdy ten gość jest dobry, to jest doskonały.
___
edit 00:06 Słuchamy sobie świetnej muzyki Rory'ego Gallaghera z płyty koncertowej ostatnio kupionej przez Freda. Nieosłuchane, ma swój styl. Przy okazji wizyty w NDLS zajrzeliśmy do Dunnes Stores i wypatrzyłam dla męża rocznicowe wydanie Hot Press o muzyku. 25 lat minęło, jak zmarło się chłopakowi z Donegalu wychowanym w Corku.

195-196. Dwupak.

Poniedziałek.
Dzień, w którym obudziłam męża. Gdy już wychynął z pieleszy w stroju Adama i się zastanawiał wtf, powiedziałam mu, że może wracać, bo to za tydzień. Zapomniało mi się doczytać, że do aplikacji potrzebny jest medical report, musiałam więc przebukować termin w ndls. Dochtór przyjmie mnie jutro. Po drodze zaliczyliśmy spacer nad morze, żeby zobaczyć jak piasek galopem przesypuje się z jednego kąta plaży w drugi.

Pomiędzy wczoraj a dzisiaj była rozmowa na messengerze z Dżadziją, o prawie jazdy, wyborach, skakaniu na główkę i że nam dobrze.

Jutro, czyli dzisiaj.
Śniłam o powrocie do pracy w polskiej szkole. Koszmar. Potem było tylko lepiej. Po 10 dochtór zbadał mi wzrok i na papierze napisał, że muszę nosić okulary. Okulary już miałam na nosie. Pogoda nadal taka sobie, szaro. Pojechaliśmy na zakupy i poszwendaliśmy się po Drołdzie, żeby sprawdzić, co już jest otwarte. Niewiele, a w jednej kawiarni oferowano kawę w papierowych kubkach. Zrezygnowaliśmy. Gdy Fred poszedł do swojego banku, zapuściłam żurawia na drugą stronę ulicy i zdębiałam! Hotchpotch na 44 St Laurence St w którym kupiłam mój ulubiony kapelusz się zwinął, w pustej witrynie zamajaczyło "shop to let". Shit und Scheiße. Sprzedawał w nim Ken, gość z Belfastu.

Kolejnego jasia wędrowniczka dostaliśmy po obiedzie. Miał być spacer do morza, ale ponieważ tropił nas Rysio, po kółeczku na dzielni wsiedliśmy do samochodu. Była plaża w Annagassan, potem spacer po Blackrock. Szczyt przypływu, dość ciepło, sporo ludzi kręci się po wybrzeżu, które pachnie starym glonem.
___
edit 00:09 Klątwa skorpiona Woody'ego Allena (2001) na sen. Jego filmy coraz bardziej mnie bawią.

184. Gdzie się podział czwartek?

Położyłam się spać o trzeciej w nocy, Fred wrócił około ósmej, wiem to bardziej z jego esemesa niż z realu, bo akurat byłam w comie (kot mnie obudził z godzinę wcześniej i poprosił o pasztecik z sosem). O tej trzeciej, gdy otwierałam okno, żeby dobrze się spało, było ciemno, że oko wykol, ale kilkadziesiąt minut później weszła do sypialni poświata nowego dnia ... czerwiec.

Małżonek spał do czwartej po południu, ja przez to niedospanie kręciłam się po domu jak mucha w smole. Zrobiłam dwie pożyteczne rzeczy: obiad i rezerwację do NDLS na koniec miesiąca. Ryś pół dnia spał z tatkiem (aura nie zachęca do polowań i spotkań towarzyskich), potem wyszedł na obchód po szarej, mokrej dzielnicy. Wrócił i teraz leży na fredowym laptopie, czym ojca zmusza do czytelnictwa. Fred w okularach czyta o Breiviku, kot rozwalony przed nim na biurku od czasu do czasu zmienia pozycję wydając z siebie kocie posapki.

183. Dzień egzaminu.

Przed południem zdałam test teoretyczny prawa jazdy. W zasadzie w momencie, gdy powinnam do niego przystępować, już skończyłam klikać i zadowolona szłam przez Drołdę. 39/40. Początkowo sądziłam, że wyłożyłam się na pytaniu o jazdę długą, męczącą trasą. Niby było do wyboru, że powinnam po prostu uchylić okno, ale wolałam zaznaczyć, że zatrzymam się, odprężę i  napiję kawy. W tym kraju to jest właściwa odpowiedź, czuję się rozumiana (wyłożyłam się na pytaniu o użyciu krótkich świateł). Dwie panie w przyłbicach zadbały o przyjemne i bezpieczne doświadczenie egzaminacyjne. Dzień deszczowy i parny, podeszłam do niego w marynarce i fredowej chuście zamotanej na szyi, i tak właśnie odziana maszerowałam z centrum do Lidla na peryferiach, gdzie Fred robił akurat zakupy. Stąpałam po kobiercach z płatków dzikiego bzu. Po powrocie do domu obiad, a teraz w planie naleśniki do powideł śliwkowych. Fred jedzie wieczorem do pracy, pierwszy raz od marca, zupełnie bez sensu.
___
edit 21:58 Samotna noc, Fred w robocie. Rozmawiałam z rodzicami, Walunia, siostra Lali, nie je drugi dzień. Tatko jest podłamany, uważa, że pies umrze. Jego oceny są zazwyczaj obarczone dużym błędem, podszyte emocjami, ale smutno się jakoś zrobiło. Ryś po długiej drzemce na fredowym laptopie wybył na nockę. Nie wiem, co obejrzę, zaraz udam się na poszukiwanie czegoś ciekawego.
___
edit 23:48 Próba niewinności czyli ostatni pozostały mi do obejrzenia (nie szłam po kolei) odcinek przygód Panny Marple z Geraldine (2007), do której wróciłam po trzymiesięcznej przerwie. Intryga całkiem udana, można było się oderwać na chwilę.

182. Kot, filiżanki, morze.

Z serii makabra: Krótko cieszyłam się z rana, że Rysio taki grzeczny, śpi obok i wcale nas nie budzi. W kuchni na podłodze leżała głowa wróbla.

Z serii mąż sam na zakupach: Fred pojechał zobaczyć, gdzie jest biuro w którym zdaję, bo nie widać go na googlu. Biuro jest. Obok zostały zakupione trzy maciupeńcie filiżanki do espresso z motywami obrazów Moneta, Tipperary Crystal. Racjonalizacje: bo ostatnie kupione w marcu są za duże do ekspresu do kawy. Poza tym jedna, Fredowa, ma już utłuczone uszko i mnie parzy w ręce, gdy mężowi podaję kawę. Poza tym była przecena.
___

W czasie spaceru pokazałam rodzicom morze. Mgła trochę chłodna, ale w słońcu przyjemnie, woda ciepła, horyzont rozmyty, jakby nie miał końca. Przeglądam ostatnie notatki, które jutro mogą się przydać.

173-174. Zaległa niedziela i chodzony poniedziałek.

Wczoraj.
Nadal od czasu do czasu myślę o chrypce Wu, także na popołudniowym spacerze nad morzem (znalazłam malutkiego kraba, takiego ledwie dwucentymetrowego, który próbował ukryć się w mule, podrzuciłam go do wody, może to mu w czymś pomogło). Za to w nocy śnił mi się minister Ziobro, sen nie był jednak polityczny, tylko całkiem domowy. Dobrze, że nie wierzę w proroczość snów, to by dopiero był temat do rozmyślań. W ciągu dnia pojechaliśmy na zakupy, był Lidl (chleb), Woodie's (nawóz do kwiatków) i polski sklep. A spodnie miałam w kratkę ;)

[nie wiem, dlaczego tego nie opublikowałam wcześniej]

Dzisiaj.
Rojenie miałam przez sen takie, że nie pojadę. Wczoraj wieczorem strona internetowa mnie poinformowała, że od dzisiaj, zgodnie z irlandzką roadmap level 2, ci od DTT są otwarci, co oznacza, że mój test teoretyczny na prawo jazdy naprawdę dość znienacka odbędzie się w środę (pisząc to sprawdziłam pocztę — test został przeniesiony o tydzień). Gdy wstałam i zobaczyłam słoneczko za oknem, serce mi się odmieniło. Zapakowaliśmy z Fredem swoje buty i przez zapomnienie nie zapakowaliśmy kabanosów, aby udać się do Ka&Jot, a potem ponownie w kierunku Ravensdale, tym razem na szlak z fejkowym kamiennym kręgiem. Pogoda nam przypasowała po całości, grubym trzmielom również (zapylały kwiaty jeżyn do zaćpania). Potem pyszny obiad u naszych przyjaciół i wieczorne 7 uczuć (2018) Koterskiego — reżyser od lat zgłębiający temat nałogów i rodzimych przywar nie zawiódł i tym razem. Dostałam od Jot książkę z nowszymi pytaniami testowymi i byłam nastawiona na jutrzejsze kucie, nie jestem więc niesamowicie uradowana z okazji tego, że egzamin sam się przesunął. Tak czy siak, dzień był udany. Teraz przeglądanie zdjęć :)

Gdy wróciliśmy, Rysio przywitał nas przed domem. Wzgardził pasztecikiem, tajemnica szybko się jednak wyjaśniła, gdyż jest jeszcze jasno o tej porze, a sąsiedzi lubią zagadać, gdy widzą nasz powrót. Anna poinformowała Freda, że nasz wiecznie głodujący kot dostał od niej obiadek. Coś mi mówi, że to nie był jedyny jego obiadek w ten piękny poniedziałek.

111. Kontakty sąsiedzkie.

Egzamin teoretyczny na prawo jazdy przeniesiono mi z tego czwartku aż na czerwiec. Trudno. Wspólny spacer był króciutki, ale dobrze mi zrobił, bo jakoś słabo się nam spało.

Widać, że Irlandczycy są już bardzo spragnieni sąsiedzkich kontaktów. Z rana Thomas chodzi przed swoim domem w T-shircie i dogląda, czy żywopłot równo rośnie. Gdy wracamy z plaży puka do nas Anne, żeby przygrywając sobie na ukulele zaśpiewać Fredowi Happy Birthday i wręczyć mu (oczywiście social distancing) ciastki własnego wypieku (Anne jest jedyna w swoim rodzaju, ma dwa białe koty i wieczorami ogląda operę). Więc zaraz w drzwiach swojego domu pojawia się Majk, mąż Katlin, żeby dać Fredowi urodzinową flaszkę. Z życzeniami zadzwonił mój tata, teściowie, Usz i Ka. Jeszcze przed obiadem wzięłam się za album Pojezierze Kaszubskie Baranowskiego i Tuska (1985), piękne krajobrazy, ciekawe co z tamtego czasu przetrwało. Pod północ kończymy oglądać Trzy pogrzeby Melquiadesa Estrady (2005), ślepy traf zawiódł nas do kolejnego, dobrego filmu Tommy Lee Jonesa (jego późniejszą Eskortę uważam jednak za lepszą).

— Pachnie ciepła nocą, wiesz?, mówi małżonek, taką wiosenną. 

97. Muć się za nami grzecznymi.

Nie mam pewności, czy termin egzaminu zostanie utrzymany, ale bez zastanawiania się nad tym przerobiłam sporą część przepisów drogowych. Przed południem gadam z Luś przez kamerkę ponad godzinę, dowiaduję się, jak wygląda praca w e-szkole i jak się ma morale. Do sklepu jedziemy po obiedzie, Fred zastanawia się, czy są jakieś nowe obostrzenia związane z social distancing (Räumliche Distanzierung, kocham ten język). Są lub nie, do sklepu wchodzi tylko on. W Lidlu nie było naszego chleba. Był za to bukiet kwiatów. Bukiety też są potrzebne w tych ciężkich czasach.

Norbert otworzył zbiórkę na pompę insulinową dla siebie, trochę zagadałam co tam u niego. Dorzuciliśmy kilka groszy.