... bardziej odczuwam wieczorem, wczoraj długo nie chciało mi się spać. W pracy mam poczucie przeciążenia emocjonalnego; byle dopłynąć do długiego weekendu. Kochany zabrał mnie po południu sprzed Jamy, od razu pojechaliśmy do domu, żeby coś zjeść, posiedzieć razem w Kuchniosalonie. Słuchaliśmy biografii Bogusia Kaczyńskiego, potem artykułu z Gazety Wyborczej na temat zmarłego wczoraj Wiesława Myśliwskiego — to drugie zostało nam fatalnie przeczytane, wydukane przez SI. Rozmowa potoczyła się od Wiesława do Czterech Pancernych, pod jej wpływem na koniec zahaczyłam o najbardziej rosyjską piosenkę, Pszczoły nie odleciały w wykonaniu Czyżykiewicza. Ech ... znowu ogarnia mnie nostalgia, a fakt, że Kochany przed chwilą wyjechał w kierunku północnym nastroju nie poprawia.
poniedziałek, 30 marca 2026
czwartek, 19 września 2024
1738. Arghhh.
W pracy dzień całkiem spoko, wytrząsłam się siwą grzywą tu i tam i już było po. Więc w zasadzie nie wiem dlaczego po południu trzymał mnie stres, wszystko robiłam zbytecznie szybciej i żołądkowałam się przy tym bez sensu. Po powrocie do domu zrobiłam obiad (Kochany wrócił ponad dwie godziny po mnie); zjedliśmy; obejrzałam podsumowanie jedenastego dnia Aki-basho (Ōnosato nadal niepokonany, choć się wywalił tą razą elegancko); zerkałam na Wyborczej powodziowy live (miasto ocalone, moim zdaniem). Obejrzałam też pierwszy odcinek Viscious (2013-16) z McKellenem i Jacobim, powoli się przy tym uspokajając. Jutro muszę zrobić coś ważnego, mówię sobie; na razie laptop zatrzaśnięty, żeby się nie pałować głupotami i daję nura w odmęty literatury różnej, m.in. wróciłam do Carla Rogersa (straszny nudziarz, ale dam mu radę).
wtorek, 17 września 2024
1736. Nie chwalić dnia przed zachodem.
Obudziłam się po dziewiątej, how come? Kochany też dopiero wstał, więc zrobiliśmy niespodziewany deal poranny: ja mu robię kawę, on w ramach optymistycznych planów na październik obojgu nam kupuje bilety lotnicze i bilety na koncert ;)
![]() |
| jeżynowy tunel pączkodupców |
Po śniadaniu Kochany wstawił pranie i wyszliśmy na spacer na Głowę. Widzieliśmy: mewy, kormorany, kilka stad krów, głowę foki nurkującej przy klifach, kłólika przemierzającego kłólicze kłólestwo, stada fruwającej malizny oraz zgrupowania szpacze. Szliśmy sobie w przyjemnym, jesiennym słońcu rozmawiając o różnych rzeczach, nasłuchując dźwięków w zeschniętych paprociach. Мышонку шепчет мышь: „Ты всё шуршишь, не спишь!” Мышонок шепчет мыши: „Шуршать я буду тише», zacytował Fred. Potem przysiedliśmy w porcie, żeby napić się wody, którą niosłam w plecaku. Na końcu wyprawy zjadłam loda z osiedlowego sklepu.
Siedzieliśmy chwilę na ławce niedaleko domu; Rysio, gdyby żył, na pewno zaraz by się zjawił potowarzyszyć w miłych czynnościach.
Rozwieszenie wypranej pościeli, parzenie zielonej herbaty, druga tura prania (zerkam na doniesienia Wyborczej), cerowanie mikrodziurek w T-shircie Kochanego. Fred śmiga kosiarką, ryje dziury i przesadza krzewy. Smażę naleśniki, zjadam naleśniki, dzwonię do mamy. Pogodowo wtorek śliczny, ale po zakończeniu prac ogrodowych Kochany nagle źle się poczuł. Argrggrghhh.
sobota, 14 września 2024
1733. Sobota w odcinkach.
Nie chciało mi się, ale musiałam wstać o ósmej, żeby się ubrać i po sąsiedzku zajrzeć do Junony. Grubasinka już na mnie czekała na schodach. Oczywiście z mojej perspektywy krople homeopatyczne to bzdura na resorach, ale kotu i tak trzeba dać jeść, a skoro Anne chce się trzymać jakiejś tam nadziei, nie będę jej nauczała i oświecała.
Na śniadanie usmażyłam sobie makaron na maśle. Kiedy byłam dzieckiem, babcia Mania pytała, czy mam ochotę na makaron na maśle i oczywiście zawsze miałam, to takie moje comfort food. Zadzwoniłam do mamy zapytać jak tam. Nie zalewa ich, nie spodziewałam się niczego innego, bo rodzice mieszkają przecież w Cudownym Miejscu. Ale porozmawiałyśmy kogo i gdzie zalewa, jakie są prognozy, i tak dalej. Barycz już się spiętrzyła, są lokalne podtopienia. Zerkam na Wyborczej relację sobotnią.
Po kaffce będzie wyprawa spożywcza.
___
edit 15:00 Zupełnie niechcący przejęłam mężowską czapkę typu garnek, wełnianą, Ralpha Laurena zresztą. Się okazało, że mi pasuje idealnie, jak Bounty w Co ludzie powiedzą. I cóż, byłam z Fredem w mieście, akurat obchodzono National Services Day (nie wiedzieliśmy wcześniej): przy porcie zamknięta droga, jacyś ludzie ze sztandarami, jakiś kobziarz, w polskim sklepie sporo ludzi, i w ogóle. Nic to, już jesteśmy z powrotem, z zapasem zielonej herbaty i innych bardzo ważnych rzeczy. W głośnikach Beastie Boys; mąż założył fartuszek.
___
edit 19:00 Szef kuchni zaserwował linguini z sosem pomidorowym z mascarpone i co tam było pod ręką. Bardzo smaczne. Junona nakarmiona, ja nakarmiona. Kochany zadzwonił właśnie do Perlistego. Zaskoczenie, bo przyjaciel jest w tej chwili w Miasteczku. Prądu nie ma, Perlisty czeka na rozwój sytuacji (w 1997 całe Miasteczko przykryła woda). Kochany znalazł też informację, że w Karkonoszach zalewa Luční boudę, czeskie schronisko niedaleko drogi, którą pokonaliśmy w czerwcu.
___
edit 22:05 Zrobiliśmy sobie z Kochanym seans sentymentalny. Chłopaki nie płaczą (2000) przecież już oglądaliśmy, ale Fred zamówił w Empiku nową płytę dvd i było oglądanie klasyki. Przy okazji do zaparzania herbaty pierwszy raz użyłam starej prasy francuskiej (kilka dni temu znalazłam ją na szafce kuchennej, była schowana w oryginalnym opakowaniu firmy krzaczek; zmyślne i skuteczne urządzenie). Czytam o zbiorniku Racibórz Dolny oraz o filmie Teczka Ipcress (1965).
piątek, 13 września 2024
1732. Zwyklak.
Dzień upłynął mi na miłych drapaniach się po brzuszku: zjedliśmy znośne śniadanie, Fred przygotował kurczaka na rosół, do którego od czasu do czasu zaglądałam dorzucając ingrediencje; tatko zadzwonił przekazując grafik swoich przeprowadzek i informując nas o nadciągającej do Dolnego Śląska wielkiej powodzi; zaczęłam słuchać The Big Four (kolejny audiobook z głosem Hugh Frasera).
Przed wyjazdem do przyjaciół zajrzałam do Junony, żeby zaaplikować jej homeopatyczne krople wraz z kocią kolacją.
___
edit 23:35 spotkanie przy bezie z owocami i zielonej herbacie minęło jak z bicza strzelił. Nie oglądaliśmy żadnego filmu, przyjaciel zachęcał nas do obejrzenia debaty Trump vs Kamala, ale to za ciężkie działa na towarzyskie posiedzenie. Pieseł wtulił się w nas i chrapał, dobry pies.
W Wyborczej zerkam na wątek powodziowy.




