Strony

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Junona. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Junona. Pokaż wszystkie posty

sobota, 3 maja 2025

1964. Regeneracja.

Owsianka z dwoma bananami na śniadanie. A to dlatego tak mję się stało, że nie było w lodówce nic za bardzo jadalnego śniadaniowo (ni ma jaj, ni ma fasoli w sosie pomidorowym, dlaczego?). Zainspirowana przez Gosię ze Szkocji zaczęłam robić lunch dla siebie: makaron razowy z dodatkiem pieczarek, kawalątka cukinii i żółtego sera. Mistrzyni kuchni po prostu ;), talerz wylizałam do czysta oglądając mietczynskiego robiącego sushi burgery, po czym rozwiesiłam pranie i ... poszłam spać. Obudziła mnie wiadomość tekstowa od Anne. Czas już był najwyższy, za godzinę Junona jechała do weta, więc poszłam się z nią pożegnać. Siedziałyśmy w sypialni na górze, my dwie i pulpecja wylizująca sobie łapki z leku.


Żegnaj pulpecjo, miałaś dobre życie.

Przepierka, prasowanie, robienie obiadu, sporo oglądam mietczynskiego (nadrobiłam kilka ostatnich filmików kulinarnych). Z innych randomowych rzeczy: zagadnęłam Aś, czy ma ochotę wzbogacić swój ogródek o parę lucyferów, bo wykopałam wczoraj kilka chaotycznie rozsianych bulw, które, jeśli nie znajdą sobie nowego miejsca, pójdą na Rysiową górkę (Aś się zdeklarowała, zawieziemy je, jak będzie na to czas); FB wyświetliło mi, że mamy z Kochanym ósmą rocznicę znajomości tamże; poza tym odkryłam wypalone! smugi na oknie, jedną bardzo głęboką, pełną popiołu. Czyli: okno w którymś momencie się paliło! Rzeczywiście, jakiś czas temu czuliśmy w domu spaleniznę, ale nie odkryliśmy wówczas źródła zjawiska. Zastanawiałam się, jakie urządzenie elektryczne stało w tym miejscu. Dopiero kiedy Fred wrócił z pracy, olśnił mnie: lusterko. Dom mógł nam spłonąć przez lusterko od kilku lat stojące na parapecie.

No i takto minęła sobota. Wypoczęłam, wyspałam się, siły zregenerowałam. Jutro wyciągam Fredowe hantle.

czwartek, 1 maja 2025

1962. Rzeczy miłe oraz smutki.

Udany dzień, w pracy poczucie efektywności (dokończyłam finansowe podsumowanie kwietnia), ogólnie głębokie i przyjemne odczucie bycia u siebie. 

Rano zapukałam do Anne, rozmawiałyśmy chwilę, pogłaskałam Junonę, która niestety nadal nie jadła. Przy okazji poznałam osobiście drugą część teamu wspierającego Anne (Tonia przybieżała chwilę po mnie; swego czasu wymieniałyśmy się w opiece nad Junoną, ale zawsze się jakoś mijałyśmy). Po południu wymaszerowałam do pracy Kochanego. Zanim się spotkaliśmy, spokojnie napiłam się herbaty, potem mąż zabrał mnie do El Paso. Tak dziwny kierunek naszej jazdy wyniknął z tego, że wczoraj Fred zapomniał oddać Ka jeden zestaw kluczy do ich domu. Nic więc prostszego jak obiad na mieście; poszliśmy na suszi do Atami. Po posiłku Kochany oddał klucze Jot i wróciliśmy do domu. Postanowiłam jeszcze zerknąć do sąsiadki. Nadziałam się na Katlin, rozmawiałyśmy o Annie Emerytce, wspominałyśmy dawne dobre czasy weranda news, sąsiadka pokazała mi jaką wiązankę kupiła (białe róże i białe chryzantemy) oraz pochwaliła Ethana, który chciał pożegnać znajomą i podziękować jej za to, że zawsze dawała mu po dwa euro.

U Anne było trochę łez i robienie zdjęć małej pulpecji. 

W ciągu dnia Junona poczuła się lepiej i nawet zjadła Rysiowy pasztecik. Jakoś zeszło do ósmej. Jeśli nic dramatycznie się nie zmieni, zabieg uśpienia jest zapowiedziany na sobotę. Do tego czasu sąsiadka dostała wolne w pracy i powoli żegna się ze swoim pierwszym kotem.

***

Wczoraj skończył się kwiecień, przetuptał bardzo cicho, wprowadził wiele zmian zasadniczych:

środa, 30 kwietnia 2025

1961. Ulga.

Powrót na własne śmieci ucieszył mnie jak wakacje na Hawajach. Z wielu negatywów naszego domku: mamy mało miejsca na wszystko, wpadamy na sprzęty, poza tym nie mamy zmywarki do naczyń. Z drugiej strony, nie mamy też blatu na którym odbija się każda postawiona szklanka, ani psa-atencjusza z lękiem separacyjnym i nawykami żebraka.

W pracy miła odmiana, najpierw wyjście na świeże powietrze i spotkanie z lokalnymi organizacjami, potem trochę finansowych papierków na koniec miesiąca. Pieniądze innych ludzi. Na szczęście na razie pracuję pod nadzorem. Wyszliśmy z Jamy o trzeciej, na miasto zalane słońcem. Pod dawnym M&S spotkałam Ger Bez Zęba Na Przedzie, teraz już z zębem, a nawet z całym garniturem nowych siekaczy. Jest już na emeryturze, pomalowana samoopalaczem i zadowolona, pogratulowała mi zatrudnienia (btw, w czasie spotkań pracowniczych wyhaczyłam Ronę, nowe ploteczki są takie, że i Bridżet znalazła lepszą pracę). 

Przed powrotem na wieś Kochany zabrał mnie do Woodiesa, gdzie kupił kilka roślin: dwie ozdobne szałwie na miejsce tych, które się w zeszłym roku wyrodziły (Hot Lips i greggi Royal Bumble), nowy łubin (tym razem kremowo-żółty), stokrotkę marokańską (Rhodanthemum Casablanca) i nachyłek (Up Tick Gold'n'Bronze). Mamy nadzieję, że bombowcom się spodobają, bo wszystko to z myślą o nich.

Na wsi wiadomości sąsiedzkie raczej smutne: wczoraj Kochany rozmawiał z Katlin, która poinformowała go, że Anna Emerytka już długo nie pożyje, odstawili jej leki i czekają. Sąsiadka zmarła kilka godzin po tej rozmowie. Z Junoną też jest źle. Zagadnęłam Anne przez messengera, koteczka miała w poniedziałek poważny zjazd (rak prawdopodobnie przemieścił się w kierunku kręgosłupa). 

Kochany zabrał się za prace ogrodowe, a ja padłam na twarz jak kawka. Dopiero kilka minut temu ocknęłam się na tyle, żeby zauważyć, że Anne do mnie napisała jeszcze raz przed dziewiątą. Oddzwoniłam. Rozmawiałyśmy chwilę, sąsiadka zapłakana; zaoferowałam się, że wpadnę, ale późno już. Zresztą, nie pomogę. Może jutro rano.

piątek, 14 lutego 2025

1886. Wyprawa szpitalna 2.

Czyli Walętego.

Gdy wróciłam z łazienki, żeby wybrać z szuflady skarpetki "na dzisiaj", Kochany bardzo zadowolony wskazał mi worek z napisem Merry Christmas leżący na łóżku. W środku była kurtka z goretexu w moim kolorze (kolor winny; Sprayway), dzianinowa spódnica w czarno-białe pasy (Polo Ralph Lauren, można, a może nawet trzeba, nosić ją jako sukienkę) i punkowy płaszczyk z lnu (Majestic Filatures), taki z rozwiewanymi połami, bez guzików. Nie możesz dziewczynie kupować tyle rzeczy! mówię ja. No wiadomo, łaskawie zgadza się on, dlatego kupuję tylko najpotrzebniejsze. I taka to jest rozmowa z chłopakomężem. Walentynkowo zrobiłam mu poranną kawę.

Początek dnia był dla Freda nieszczególnie rewelacyjny, bo około pierwszej po południu mąż miał pobranie krwi i musiał na czczo przegibać do tej godziny. Pogoda wstrętna, przy (moim) śniadaniu zaczyna padać, czyli wiadomo już, że outfit na ogaconego Paddingtona został powtórzon. Naprawdę uwielbiam ten plecaczek (prezent od sąsiadki, ekologiczny, bo zrobiony z recyklingu plastikowych butelek):

Zawartość na dzisiaj: mały portfel, piórnik, telefon, czytnik do książek, krem z korektorem, korektor, etatowe perfumy, klucze, szminka, rękawiczki z palcami, paczka chusteczek. Kiedy idę do pracy, mieści mi się w nim również kubek termiczny.

Najpierw Kochany chciał zobaczyć dziwny parking lotniskowy, z którego kiedyś będziemy korzystali. Jest, istnieje, ale nigdy więcej takiego zawracania głowy. Potem do szpitala, parking cyk, do pobierania krwi cyk, i tym razem wszystko przed czasem i bez perturbacji (tylko Kochanie musiał sobie rozgrzewać żyły pod ciepłą wodą, bo wszystkie gdzieś poznikały). Na wychodnym kilka sekund rozmowy z Justiną, która zabroniła Fredowi wracać do szpitala w charakterze pacjenta. Kochany naprawdę chce przestrzegać tego zakazu.

Do czego przydaje się pisanie dziennika? Chociażby do tego, żeby sprawdzić, co to była za mała dziura, gdzie pysznie karmili, gdy siedem lat temu zawitali do nas Andrju z Natką, włóczyliśmy się po Dublinie i na cito trzeba było coś zjeść. Da Mimmo na Taobh Ó Thuaidh. Zjedliśmy dania od włoskiej mamusi, miejsca na kawę i deser po czymś takim ani hu hu.

U Freda penne salsiccia e funghi, przede mną na talerzu ravioli ricotta e spinachi w sosie pomidorowo-parmezanowym.

W drodze do domu Fred odebrał telefon od Elizabety, więc smętno-deszczowa trasa częściowo upłynęła mi na sennym dosłuchiwaniu rozmowy męża z przyjaciółką przyjaciela o dolach i niedolach ludzi w wieku średnim.

W domu, po wypiciu dwóch herbat, walnęłam się na drzemkę, Fred również i tak sobie drzemaliśmy przez dobrą godzinę. Dzisiejsze podkarmianie Junony było dłuższą wizytą miziano-walentynkową: zasiedliśmy przed tv, kotka przyszła się połasić, obejrzała z nami Prostą historię o morderstwie (2016) Arkadiusza Jakubika.

niedziela, 9 lutego 2025

1881. Dół lutowy.

Kochany na dziewiątą do pracy, wygramoliłam się z łóżka, żeby mu towarzyszyć przy porannych rozkminkach i nakleić plaster. Znowu nie zdecyduję się na spacer. Pogoda meh. 

Do śniadania obejrzałam na RTÉ Player pierwszy odcinek The ABC Murders (2018) z Malkovichem. Miałam zamiar na tym poprzestać, ale po dodaniu dwóch do dwóch, zjedzeniu kabanosów i przygotowaniu sobie kawy, reszta weszła o wiele gładziej. Nie no, spoko.

Wieczorem za to, również na RTÉ, obejrzeliśmy z Kochanym dokument Rory Gallagher: Calling Card (2024). Bardzo przyjemny, nawet się nam przypomniało, że byliśmy w Ulster Hall (mąż się wzruszył, bo on się wzrusza :)).

U grubasinki ekspresowo, dziewczyna już chodziła w tę i z powrotem, włączając światła w korytarzu (z głodu przecie umierała ;)). Mam nadzieję, że prysznic mnie ożywi, bo czuję się jak martwa krewetka.

piątek, 7 lutego 2025

1879. Objazd fotelowo-kulinarny.

Po śniadaniu przejrzałam trochę papierów i wysłałam do Saren informacje zwrotne o uczniach, jak obiecałam. Potem trochę domowej nasiadówki, aż powodowani nieprzewidzianymi okolicznościami wyjechaliśmy do miasta. Fotel Freda niestety przestał być używalny (w newralgicznym miejscu pęka metal), wybraliśmy się do TK Maxxa z nadzieją, że znajdziemy dla niego godne następstwo. Mieliśmy szczęście, Kochany wybrał fotel na kółkach prawie identyczny z moim, różniący się tylko kolorem (brązowy). Zupełnie nie zależało mi na dopasowaniu, mój i tak opatulam kocykami i poduszkami.

Skoro zaś byliśmy w mieście, postanowiliśmy przetestować miejsce jedzeniowe (w ranie po CG już otwarto nową pizzerię, mąż orzekł, że jeśli coś nazywa się King, to nie może być dobre; sporo w tym racji). Odwiedziliśmy Duende, restaurację w południowej części miasta. Spodziewałam się więcej hiszpańszczyzny, ale widać, że menu dostosowano do lokalnego gustu. Nie szkodzi, bo żywią bardzo smacznie, same okoliczności też są zachęcające, miejscówka przestrzenna i ciekawie zaaranżowana.

Pomimo kąśliwego zimna (+6°C, ale wg pogodynki odczuwalne -8°C), niebo jaśniało nawet przed szóstą, gdy dojeżdżaliśmy do domu. Podobno taki ma być cały weekend, wiatr przybywa ze wschodu, dzieli się z nami wspomnieniem Morza Północnego.

"Stary" fotel, kupiony już za Rysiowych czasów, więc wcale nie taki wiekowy, wylądował w szopce.

Tak sobie siedzę w łóżku i uzupełniam to dzisiejsze pisanko pogryzając pain aux raisin, ciastko kupione przed Kochanego w czasie naszej wyprawy. Miło, ciepło. Zakończyliśmy dzień godzinną wizytą u Junony; koteczka najpierw dostała kolację (w drodze do sąsiadki natknęliśmy się na Katlin parkującą swojego czerwonego żuczka, Katlin zdradziła nam, że też była przed chwilą i dała grubasińce coś na ząb ... gdzie to się w tym kocie mieści?), potem mizianko przy oglądaniu serialu Father Brown, 10.07. 

środa, 29 stycznia 2025

1870. Dobranoc, środo.

Fatalnie spałam. Wieczorem byłam dość zmęczona, zamiast czytać szybko zwinęłam się w kłębek. Kochany dołączył do mnie dopiero po północy, jego przyjście tak mnie wytrąciło z sennych marzeń, że o drugiej nadal się wierciłam. Musiałam wstać, wypić coś ciepłego, dopiero po jakimś czasie wróciłam do łóżka. Rano obudziłam się przed ósmą; w głowie zalegało mi zadanie do odhaczenia (Junona), poza tym Kochany miał przed południem zapowiedzianą wizytę u lekarza i martwiłam się jednocześnie wmawiając sobie, żeby się nie martwić. Turbacje umysłowe nie trwały długo, Kochany miał wizytę umówioną na 10:30, kwadrans później był już w domu. Z wyników nic nie wynika, hemoglobina dobra, małżonek mi nie chudnie, czyli bdb. Czyli trzeba zrobić jeszcze inne badania. Kiedy? Na razie jesteśmy na liście.

A słonko było ładne, za oknem ptaszyna kwili, więc wiadomo, że chce się wyjść/jechać przed siebie. Zaproponowałam kawę długodystansową i nawet nie musiałam Kochanego namawiać. Po kilkunastu minutach siedzieliśmy w samochodzie zmierzającym do El Paso. Gdyż kawa and naleśniki na nas oczekiwały:

Oczywiście spacer do księgarni, po drodze zrobiłam kilka zdjęć ozdobom zawieszanym na Imbolc. Z powrotem w domu o trzeciej. Po herbacie Kochany poszedł na drzemkę, mnie z kolei przyszło do głowy, że nie mogę się dłużej wymigiwać od zajrzenia w papiery. Zajrzałam; im bardziej zaglądałam, tym bardziej mnie wciągały. Tymczasem Kochanie moje wstało i za moimi plecami zaczęło pichciolić aromatyczny obiad (czosnek wypędza wszelkie zło).

Przed siódmą byliśmy najedzeni i gotowi na seans. Zapowiedziałam Anne, że wpadamy do kota na imprezę. No i tak, kota nakarmiona zasiadła obok nas, gdy usiłowaliśmy obejrzeć Back to Black (2024), biografię Amy Winehouse. Po jakiejś godzince zakończyliśmy seans (fajne były tylko krajobrazy wszelkie). Ach, już u siebie, cieplutko, Kochany szuka płyty Amy do nasłuchu.

wtorek, 28 stycznia 2025

1869. Coraz bliżej.

Rano siąpi. Miałam męczące sny podróżne, tym bardziej więc nie chciało mi się wstawać o wpół do szóstej. Ach! 

I co moja śliczna żono, może zwagarujemy? zagadnął Fred przy zakładaniu ciężkich butów. Fajnie byłoby w takim deszczu jechać przed siebie. Drive, drive, don't stop! Ale zatrzymaliśmy się jednak, na dodatek przyczepił się do nas poranny niefart: gdy podjechaliśmy do Czarnej, drzwi kawiarni nadal były zamknięte, na głucho i drewniano. Kochany zrobił jeszcze jedno kółko po starym mieście i podrzucił mnie w miejscu, gdzie mogłam stanąć pod zadaszeniem. Sprawdziłam drzwi kawiarni za jakiś kwadrans, akurat gdy podchodziłam, obsada w liczbie jednej dziewczyny zdecydowała się otworzyć podwoje. Fred w tym czasie był już pewnie dawno pod swoją pracą w innej części miasta. Tak więc nie, nie uciekliśmy do Cork, nie dzisiaj :)

Po pierwszej byłam w domu again, najpierw autobus przeskakiwał przez kałuże (w drodze minęliśmy dwie wezbrane rzeczki), potem przeskakiwałam ja. Akurat na czas mojego powrotu przestało padać.

Czekam na Kochanego; kończę słuchanie drugiej księgi Prób. Obiad. Wizyta u grubasinki (z rana przyblokowałam jej automatyczny podajnik karmy, dzięki czemu panna Junona zjadła ze smakiem mięsko z saszetki razem z kropelkami homeopatycznymi; nie uważam, żeby woda podawana pipetką pomagała lub szkodziła, ale powiedziałam Anne, że będę podawała i podaję). 

W kubku z rudym kotem naszykowałam sobie czarną herbatę z cytryną i brązowym cukrem, zerkam na niego, macam, czy jeszcze bardzo gorąca; odprężenie czuję w uszach; coraz bliżej do wiosny.

poniedziałek, 27 stycznia 2025

1868. Lucciolaaaa ...

Byłam u Junony cztery razy: przed świtem, o trzeciej (po gorącej zupie, prasówce, rozmowie z Kochanym via internaty), dwa razy wieczorem (za drugim, żeby jednak opróżnić miseczkę automatycznego feedera, która akurat teraz zdecydowała się przepełnić). Pogoda pod pieskiem, zacina deszczem tam i siam. Z przedobiedniej drzemki wybudził mnie gwałtownie dzwonek do drzwi, do Katlin wpadł gość, który wymierzał u sąsiadów grunt pod podjazd. Wymierzył i u nas, ale nie podał wiążącej ceny, zniknął w domu sąsiadów i już się nie pojawił (gdy tak stałam półtorej minuty patrząc jak biega z miarką, przewiało mnie do kości). Praca była, ale wiadomo, że zen, więc tu nie ma czego obtańcowywać słownie. Przy obiedzie rozmawiamy z Kochanym o polityce. Akurat teraz w głośnikach Maanam, płyta z osiemdziesiątego czwartego.

niedziela, 26 stycznia 2025

1866-1867. La di da oraz sztorm Herminia.

Sobota
Mroźny poranek bez jednej chmurki na niebie. Kochany musiał jechać do pracy; byczyłam się cały dzień wyjadając z miseczki biały ser. Po pracy mąż przywiózł szafę z Jysk, trzy spore elementy przenieśliśmy do kuchni, teraz zalegają na tapczanie motywując nas do szybszego zajęcia się sprawą. 

Wieczorem niuchałam trochę w aktach IPN-u i przypadkowo, nie szukając tej konkretnie informacji, odkryłam, że jeden z moich pradziadków zginął w czasie powrotu z robót przymusowych. No ale i tu pojawia się zagwozdka. Znalazłam potwierdzenie wojennych losów babci Frani, ale nie jej rodziny. Prababci Heleny nadal nie ma. Jak to możliwe, że teść babci Frani jest w IPN, ona jest w IPN, a cała dalsza rodzina, pochodzenie matki, jak kamfora, jak w wodę kamień, choć przecież byli tam, jechali jednym wagonem?

Niedziela 
Dobrze spałam (ciekawe?). Obudziłam się razem z Kochanym, który po ósmej zmierzał do pracy. Jadło, prasówka, kaffka, zadzwoniłam do tatki porozmawiać o pradziadku, przelałam kasę na WOŚP, w antologii wierszy Herberta dokończyłam czytać jego pierwszy zbiór, Struna światła.

Pogoda dla kaczek, w tę kaczkową aurę przebiegłam w południe drogę do Anne, żeby ją przytulić i pożegnać się przed jej trzytygodniową podróżą. Anne przeczytała książkę Hjorth (poruszyła ją) oraz poleciła mi ciekawą literaturę. Od dzisiaj Junona przechodzi pod moją opiekę (lista "sings to do" zostawiona na kuchence, w salonie lista jak obsługiwać piloty do telewizorni oraz zapas słodyczy w słoiku). Sąsiadka już wyruszyła w podróż, jej samochodzik wyturlał się z otuliny i przy ciągle rozkręcającym się wietrze zniknął w oddali.

Drugi raz zadzwoniłam do tatki, tym razem zaczęłam się zastanawiać, czy syn ciotecznego pradziadka, który miał zostać zamordowany na Ukrainie z całą rodziną, jednak przypadkiem nie przeżył. On ci to, nie on? Hm. 
___
edit 19:45 Włos umyty, kot nakarmiony, obiad zjedzony, wszystko w kolejności wspak. Za oknem nadal pada i wieje. Najedzona mogę sobie dumać o rzeczach.

niedziela, 19 stycznia 2025

1860. Przestawianie.

Obudziły mnie ptasie trele. Dopóki nie spojrzałam na zegarek, sądziłam, że to słowik. Ósma. Na słowiki chyba za późno :). Śniadanie było z gotowców, skorzystałam z tego, że paczka kabanosów jest otwarta i wcisnęłam parę, Kochany zjadł resztki wczorajszych bakłażanów obiadowych. Spodziewaliśmy się z rana Ka, przyjaciel przyjechał około dziesiątej; Kochany zrobił mu nową kawę, kenijską AA z Mandela Estate, bardzo dobrą, oczywiście tak, jak się należy, zmieloną ręcznie, zaparzoną w aeropresie. Potem siedziałam w sypialni czytając i nasłuchując kolejnych faz rozpierduchy kuchennej. Panowie przesuwali szafki wyżej, tak aby w przyszłości zmieściła się pod nimi dorodna szafa już zakupiona w Jysku. Oczywiście, trzeba było robić w ścianie nowe dziury, wiercić, a przede wszystkim szafki opuszczać i podnosić, więc to nie była praca dla jednego człowieka. Przy okazji odkryte zostały bantuskie techniki zawieszania szafek stosowane przez irlandzkich nieudaczników profesjonalistów; praca rozciągnęła się na cztery długie godziny walki z oporną materią i grawitacją. 

Gdy po trzeciej odniosłam do Anne łom, ustaliłyśmy z sąsiadką, że od następnej niedzieli pilnuję księżniczki. Rak u Junony prawdopodobnie się przemieszcza (spuchł jej węzeł chłonny), ale koteczka ma się dobrze, będę jej podawała kolejne kropelki na spokojność maminą. 

Jeszcze gdy panowie dłubali w ścianie, sprawdziłam, czy Borzalino jest dzisiaj otwarte. Kochany powiedział, że on w tym bałaganie obiadu nie gotuje, jakby mi w myślach czytał. Pojechaliśmy do miasta na różne smakołyki (zamówiłam minestrone i risotto grzybowe), napchaliśmy się tak, że obyło się bez deseru, i do domu. Ach, nic nie robiłam, siły nie mam, patrzeć na walające się lary i penaty nie mogę. Jeszcze planu na jutro brak, coś trzeba będzie spreparować w pozycji półleżącej.
___
edit 21:30 Kochanie moje ogląda sceny, które nagrał do pewnego projektu dłuższy już czas temu. Skontaktował się dzisiaj z jakimś gościem i wysyła mu te materiały. Ciekawe, co wyniknie z tej twórczości. Tymczasem przejrzałam swoje papiery pracownicze, jutro będę rzeźbiła w kupie :D

poniedziałek, 25 listopada 2024

1805. Poniedziałek nie tak straszny.

Wczesna pobudka, wczesny wyjazd, kawa i lektura w Czarnej, praca, powrót autobusem w ekspresowo zapadającym zmroku (na dworcu spotkałam Dione o elfich uszach, kurtuazyjnie wymieniłyśmy się informacjami). Fred pojawił się jakiś kwadrans później, zjedliśmy smażone pierogi ruskie, po czym wyskoczyłam podkarmić księżniczkę Junonę i zakropić jej do jadła kilka homeopatycznych kropel na śmierć. Długo nie zabawiłam, choć nie było planów na wieczór. Ogarnęłam ostatnie trzy miesiące na moich kontach bankowych, żeby Kochany mógł jutro wysłać papiery do instytucji, co to się mu naprasza. Siedzimy sobie i rozmawiamy o robieniu filmów, dlaczego niektóre są fujowe, a niektóre nie. 

Z polecenia Hebiusa obejrzeliśmy Misjonarza (1982) z Michaelem Palinem. Bardzo przyjemna obsada, nawet Sophie Thompson przemknęła w tle; a krajobrazy ... cymes.

niedziela, 24 listopada 2024

1804. Idziemy dalej z tym listopadem.

Słonecznie, ale też wietrznie i chłodno, nie chce się wychodzić z domu. Nie wychodziliśmy aż do popołudnia, potem ja miałam hamletowski problem, czy jechać z Kochanym do miasta czy nie. Bo ja bardzo lubię się z mężem włóczyć i słuchać muzyki z samochodowych głośników ;D. Po dłuższych rozważaniach, mając już na sobie spodnie do wyjścia, zdecydowałam jednak przeciw temu pomysłowi. Kochany wyjechał, ja postanowiłam iść pod prysznic, umyć włosy i ogarnąć rzeczywistość jutrzejszą zainteresowanym spojrzeniem. Po powrocie Freda z zakupów i obiedzie zrobionym przez męża, obejrzeliśmy Brzezinę (1970) Wajdy. Bardzo niepokojący, posępny film, troszku taki zawajdany. W trakcie seansu przerwałam na chwilę, żeby się ekspresowo ubrać i wyskoczyć na pięć minut do Anne, w celu ustalenia z sąsiadką, czego Junona ode mnie od jutra potrzebuje (na zewnątrz już bardzo ciemno, wiatr się wzmaga). Przy okazji okazało się, że Anne też czyta biografię Trumpów i również wolno jej idzie (w zasadzie wiem, skąd u mnie taka reakcja: historia, która źle się kończy, czarny charakter wygrywa i dla dzieci znikąd pomocy; przykre bardzo). Junona zaś grubiutka jak pączek w maśle, mama niczego jej nie odmawia, więc i ja nie będę (po kątach są jeszcze gdzieś pochowane Rysiowe przysmaczki, czuję, że się do nich dobierzemy, a co!). 

Trzeba się opatulić, okokonić, włączyć oczyszczacz powietrza, posłuchać jeszcze co mądrego.
___
21:40 o żesz, przez oglądanie Brzeziny mam na stosie do przeczytania kolejną książkę. Fred pogrzebał i wyciągnął z domowej biblioteczki Opowiadania Iwaszkiewicza :D

wtorek, 8 października 2024

1757. Chaotyczny wtorek.

Kiedy sobie pomyślisz, że specjalizda może przyjść wcześniej, ale potem odrzucisz tę myśl, bo irlandzcy spece nigdy nie przychodzą wcześniej, to jednak istnieje właśnie spore prawdopodobieństwo, że tym razem przyjdą wcześniej. Prawo Murphy'ego :) Bojlerzyści, mistrz i jego giermek, zjawili się kwadrans przed dziewiątą. Oczywiście, zapukał giermek (zawsze wysyłają giermka, niech się uczy). Lary i penaty, które trzymamy w sekretnych miejscach, musiałam usuwać chybcikiem, ale poszło sprawnie, bo niedawno to robiłam. Poza tym, mistrz był mało irlandzki (mało uśmiechnięty), ale mówił dość jasnym językiem, co nie jest takie oczywiste, zaś Giermek miał na imię Oisín i okazał się miłym chłopcem (pozostawiony przez szefa na czas lunchu otrzymał ode mnie zasłużoną herbatę). 

Jak na złość przedpołudnie było ciepłe i bezwietrzne, gdyby nie "zaproszeni" goście, chętnie poszłabym na spacer nad morze. 

Magicy od bojlera wyszli o pierwszej. Wszystko działa. Półtorej godziny później Oisín wrócił jeszcze po bluzę z kluczami do domu i otwarty kartonik mleka. Miałam robić co innego, ale rozkojarzona wizytą do reszty wciągnęłam się w tropienie przodków zamieszkałych w okolicy Piotrkowa. Po kolei indeksowałam akty urodzenia ciotecznych pradziadków, w tym Stanisława, który, inaczej niż myślałam, nie został stracony w Auschwitz, ale dostał się do KL Gross Rosen, potem do KL Flossenbürg, gdzie ślad po nim zaginął. Czyli ... nie zrobiłam dzisiaj nic pożytecznego, nawet obiadu. Idąc za ciosem ^^, wieczorem wpadłam do Anne, na ciastko, herbatkę i pogaduchy.


Jutro będzie mniej chaotycznie, obiecuję sobie, jutro nie prokrastynuję, tylko krok po kroku ...

niedziela, 15 września 2024

1734. Niedziela w odcinkach.

Zdecydowanie za mało snu; położyłam się po północy i jeszcze jakiś czas nie spałam (sobota zakończyła się uroczystą relokacją do ogrodu kolejnego gigantopająka), ale rano trzeba było wstać na śniadanie Junony i mój zegar mózgowy nie dawał mi spokoju. Pogoda szara, brak wiatru, lekka wilgoć (w nocy mżyło), wydaje się nawet ciepło. Narzuciłam na siebie bluzę i zaszłam do futrzastej sąsiadki, przy okazji ucięłam czat z Majkiem, który, wiadomo, kręcił się wokół swojego cackosamochodu (sąsiad opowiedział mi, jak Bán z sukcesem udał przed Katlin Junonę). U Junony szybkie tulanko, krople i wróciłam do domu, gdzie już czekała na mnie herbata i obudzony mąż (przed wyjściem zrobiłam mu kawę). Kolejny dzień sprawdzania stanu powodziowego z Wyborczą.
___
edit 11:27 Na śniadanie robale i pieczywo z masłem czosnkowym. Rozmowa z mamą (w lesie pada niezbyt intensywnie i rodzice są optymistycznie nastawieni); dla rozproszenia umysłu słucham dalszych części The Big Four, wypijam kawę; Fred zerka na wiadomości o stanie Bobru, pokazuje mi jak wygląda most z którego kiedyś patrzyliśmy na rzekę, teraz pozbawiony barierek, z wodą przelewającą się bezpośrednio pod jego brzuchem. Czytam właśnie, że w najbliższym czasie nastąpi niekontrolowany zrzut wody z zapory :I A więc najgorsze jeszcze przed nimi.
___
edit 14:00 Słucham kreminału, Kochany robi żurek, oraz rozmawia z Usz (szwagierka zdała relację z wizyty u mamy). Kilka minut temu woda przelała się przez zaporę, za godzinę będzie w Miasteczku.
___
edit 18:00



Po żurku à la Fred (czy też żurku 1500 kalorii) poszliśmy na spacer. W drodze do plaży spotkaliśmy Dżejmiego, który zakosami, jak dzikie zwierzątko, udawał się na plotkarski zwiad w temacie, kto wprowadza się na osiedle. Sąsiad zamierzał udawać, że tylko przechodzi, podsunęliśmy mu pomysł, żeby niby podziwiał nasz ogródek; poza tym wytłumaczyłam się z mojej porannej nieobecności autobusowej. W drodze powrotnej spotkaliśmy z kolei Johna, Sprzedawcę Butów, po cywilnemu i w towarzystwie pięknego, dużego psa rasy czarny terier rosyjski. Pomiędzy tymi dwoma spotkaniami doszliśmy nieco za kamienny winkiel, a w drodze powrotnej wstąpiliśmy do kawiarni. Zajęcie miłe, choć w myślach i dialogach nadal wielka woda.
___
edit 22:10 Wu zadzwonił do Freda, coś krótko rozmawiali. Próbowaliśmy oglądać Teczkę Ipcress (1965), ale albo już nie te klimaty, albo jesteśmy zbyt spięci sytuacją ogólną; po pół godzinie zaczęły się pierwsze skrolowania fejsbuka w poszukiwaniu najnowszych informacji o zaporze, rzece, moście, i tak dalej. Zapora stoi, rzeka płynie, na moście worki z piaskiem, wojsko przyjechało, ciemno. Pocieszam się, że ktoś uratował psa, a ktoś inny jeża. Ogólnie jednak jest słabo i nic nie możemy z tym zrobić.

sobota, 14 września 2024

1733. Sobota w odcinkach.

Nie chciało mi się, ale musiałam wstać o ósmej, żeby się ubrać i po sąsiedzku zajrzeć do Junony. Grubasinka już na mnie czekała na schodach. Oczywiście z mojej perspektywy krople homeopatyczne to bzdura na resorach, ale kotu i tak trzeba dać jeść, a skoro Anne chce się trzymać jakiejś tam nadziei, nie będę jej nauczała i oświecała.

Na śniadanie usmażyłam sobie makaron na maśle. Kiedy byłam dzieckiem, babcia Mania pytała, czy mam ochotę na makaron na maśle i oczywiście zawsze miałam, to takie moje comfort food. Zadzwoniłam do mamy zapytać jak tam. Nie zalewa ich, nie spodziewałam się niczego innego, bo rodzice mieszkają przecież w Cudownym Miejscu. Ale porozmawiałyśmy kogo i gdzie zalewa, jakie są prognozy, i tak dalej. Barycz już się spiętrzyła, są lokalne podtopienia. Zerkam na Wyborczej relację sobotnią.

Po kaffce będzie wyprawa spożywcza.
___
edit 15:00 Zupełnie niechcący przejęłam mężowską czapkę typu garnek, wełnianą, Ralpha Laurena zresztą. Się okazało, że mi pasuje idealnie, jak Bounty w Co ludzie powiedzą. I cóż, byłam z Fredem w mieście, akurat obchodzono National Services Day (nie wiedzieliśmy wcześniej): przy porcie zamknięta droga, jacyś ludzie ze sztandarami, jakiś kobziarz, w polskim sklepie sporo ludzi, i w ogóle. Nic to, już jesteśmy z powrotem, z zapasem zielonej herbaty i innych bardzo ważnych rzeczy. W głośnikach Beastie Boys; mąż założył fartuszek.
___
edit 19:00 Szef kuchni zaserwował linguini z sosem pomidorowym z mascarpone i co tam było pod ręką. Bardzo smaczne. Junona nakarmiona, ja nakarmiona. Kochany zadzwonił właśnie do Perlistego. Zaskoczenie, bo przyjaciel jest w tej chwili w Miasteczku. Prądu nie ma, Perlisty czeka na rozwój sytuacji (w 1997 całe Miasteczko przykryła woda). Kochany znalazł też informację, że w Karkonoszach zalewa Luční boudę, czeskie schronisko niedaleko drogi, którą pokonaliśmy w czerwcu.
___
edit 22:05 Zrobiliśmy sobie z Kochanym seans sentymentalny. Chłopaki nie płaczą (2000) przecież już oglądaliśmy, ale Fred zamówił w Empiku nową płytę dvd i było oglądanie klasyki. Przy okazji do zaparzania herbaty pierwszy raz użyłam starej prasy francuskiej (kilka dni temu znalazłam ją na szafce kuchennej, była schowana w oryginalnym opakowaniu firmy krzaczek; zmyślne i skuteczne urządzenie). Czytam o zbiorniku Racibórz Dolny oraz o filmie Teczka Ipcress (1965).

piątek, 13 września 2024

1732. Zwyklak.

Dzień upłynął mi na miłych drapaniach się po brzuszku: zjedliśmy znośne śniadanie, Fred przygotował kurczaka na rosół, do którego od czasu do czasu zaglądałam dorzucając ingrediencje; tatko zadzwonił przekazując grafik swoich przeprowadzek i informując nas o nadciągającej do Dolnego Śląska wielkiej powodzi; zaczęłam słuchać The Big Four (kolejny audiobook z głosem Hugh Frasera).

Przed wyjazdem do przyjaciół zajrzałam do Junony, żeby zaaplikować jej homeopatyczne krople wraz z kocią kolacją.
___
edit 23:35 spotkanie przy bezie z owocami i zielonej herbacie minęło jak z bicza strzelił. Nie oglądaliśmy żadnego filmu, przyjaciel zachęcał nas do obejrzenia debaty Trump vs Kamala, ale to za ciężkie działa na towarzyskie posiedzenie. Pieseł wtulił się w nas i chrapał, dobry pies. 

W Wyborczej zerkam na wątek powodziowy.

poniedziałek, 9 września 2024

1728. Korby.

Rano odsłuchałam do końca Poirot Investigates, całkiem przyjemne wykonanie Sucheta (podobno z 1990 toku). A ponieważ okazało się, że słuchanie podczas rozglądania się po mieszkaniu i szukaniu sobie roboty bardzo mi konweniuje, rozpoczęłam następnego audiobooka, The Murder of Roger Ackroyd w wykonaniu Hugh Frasera. A jakież to korby mnie dopadają? Otóż, kobiety semi-bezrobotnej: są mi potrzebne dwie zielone poszewki na poduszki, i może by tak przemalować na seledynowo drzwiczki od kuchennych szafek? Kącik kawowy, gdzie w jednym miejscu naszego Mikrokuchniosalonu można trzymać młynek, filtry i utensylia kawowe już jest. Teraz tylko mus poprzestawiać wszystko inne.

Anne zapytała, czy w sobotę oraz niedzielę rano któreś z nas może zajrzeć do Junony. Nie ma problemu. Kochany wrócił z niewielkim poślizgiem (korek), zjedliśmy dobry obiad (rozmowy o wszystkim, o rudym kocie z osiedla po drugiej stronie rzeki, który chodzi tak, że to może być kuzyn Rysiowy, o spodziewanych przymrozkach, o blogowych dyskusjach, które ścinają nam krew). Jeszcze chwila, jeszcze zagłębiam się w średnich lotów metafory pana Zająca.

piątek, 23 sierpnia 2024

1711. Piątek z mężem.

Słonecznie, raczej chłodno. Budzę się tak powoli, że mam czas w półśnie zrobić sobie test pt. jakim kwiatem jestem. Wyszło mi, że kanną (You stand up for what you believe in, even if it gets in the way of what other people think. You are proud of yourself and your accomplishments and you enjoy letting people know that, powiedzieli :D)

Śniadanie skromne (jakieś jajka z majonezem). Chleb się kończył, trzeba było wyściubić nosy na dwór, więc po śniadaniu kawa w 3rd Place. Od rana nie mieliśmy też planu gotowania obiadu. Po kawie i naleśnikach z syropem klonowym poturlaliśmy się wolno ulicą Clanbrassil, do księgarni i z powrotem, z sukcesem unikając większego deszczu. 

Zmyślnie nie kupiliśmy niczego ani w księgarni, ani w obuwniczym, ani w perfumerii. Zatrzymaliśmy się na obiad w Atami. Potem spacer do Tesco, małe sprawunki, i do domu, do łóżka, gdyż procesy trawienne dawały nam sygnał, że w przedszkolu czas na leżakowanie.

Śniłam o rodzinie królewskiej, nawet ciekawa fabuła (któryś syn króla nie był jego synem, ale nie pytajcie, nie pamiętam, gdzie i co), niestety z drzemki wybudziła mnie wizyta Pieseła na piętrze. Gdy w końcu zerknęłam na telefon, znalazłam tekst od zdołowanej Anne — przyszły wyniki biopsji Junony, koteczka ma raka. Przy okazji ostatniego zabiegu wycięto tkankę, ale rak wróci, miejmy nadzieję, że nie szybko, że nie zdąży za Junoną, kotką w wieku słusznym.

Dokończyliśmy oglądanie Irlandczyka (2019), ostatnie półtorej godziny. Końcówka robi wrażenie odpowiednie.

poniedziałek, 19 sierpnia 2024

1707. Odpędzam przykre myśli.

Kochany podwiózł mnie do pracy i pojechał w swoją stronę (oczywiście, z kawą z Czarnej ;)), wcześniej uwinęliśmy się po raz ostatni z Junoną. W Centrum w większości zajmowałam się swoimi sprawami, wróciłam autobusem, nieco sfatygowana nagłym spadkiem poziomu cukru. Samochód Anne już stał przed domem, weszłam do niej na chwilę, powiedzieć, że koteczka była naprawdę bezproblemowa (pomimo zaawansowanego wieku po zabiegu zadziwiająco szybko doszła do siebie), wyszłam, gdy sąsiadka zaczęła snuć wątek o zapłacie za przysługę.

Wykupiłam nam ubezpieczenie podróżne na kolejny rok (w granicach Europy, nie przewiduję dalszych ekskursji); pomachałam Perlistemu przez kamerkę; przejrzałam kilka papierów, bo czwartek zbliża się susami. Ogólnie trochę stresują mnie nadchodzące nowości, trapi lęk przed pustym kontem bankowym. Ale już sza o tym, nie ma co mielić; wracam do książki.