1559. Czarna Góra.

Przed siódmą budzi mnie wschodzące słońce centralnie zaglądające przez okno. Niedługo to trwa, godzinę później niebo się zasnuwa, czytam w necie, że w Ravensdale pada deszcz. Mimo wszystko postanawiamy testować moje buty, czy też po prostu korzystać, kiedy można (a można; strona prognozująca wiatry podpowiadała, że później będzie spoko). Przy śniadaniu dyskutujemy o Weselu Wajdy, bo mamy mnóstwo spostrzeżeń, znacznie więcej niż te wyrażone pobieżnie.

Wyjechaliśmy z domu po dziesiątej, tak, żeby być u Ka na umówioną pi razy drzwi jedenastą. Na miejscu zapakowaliśmy się do Babci we trójkę i jazda do Ravensdale. Kiedyś już robiliśmy połowę tego szlaku (czerwiec'20). Tym razem zamiast skręcić na prawo, od razu w the Tain Way, poszliśmy na lewo, przez las pod górę, aż do wyasfaltowanej drogi, która miała nas zaprowadzić do Czarnej Góry. Zaprowadziła (po drodze spotkaliśmy znajomą Ka, która właśnie schodziła w dół ze swoim pięknym pointerem węgierskim). Na górze, obok stacji nadawczej, są pozostałości megalitycznego grobowca o nazwie Clermont Cairn, na którym wypiliśmy po herbatce. 

Zejście tą samą trasą, nie licząc małego przełaju (owcostrada, ofkors) skracającego nam drogę przez asfalt. Wpół do trzeciej byliśmy na parkingu, Ka zamówił telefonicznie pizze dla nas, Jot oraz chłopaków, i zjechaliśmy do przyjaciół na konsumpcję & pogaduchy. Kawa; zebraliśmy się do domu. 

Wieczorem znowu zaczęło padać; od razu wskoczyłam pod prysznic, następnie zabrałam się za przeglądanie zdjęć. 

Przed dziewiątą Fred zapytał, czy mam ochotę pojechać do portu, żeby zerknąć na niebo. Oczywiście, że miałam ochotę. Jeszcze raz zmieniłam szlafrok na ubranie wyjściowe i podskoczyliśmy na drugą stronę wsi. Na próżno, bo niebo zasnute, duży kuter dodatkowo rozświetlał horyzont uniemożliwiając dostrzeżenie słabszego źródła światła (ale warto było spróbować, kiedyś w końcu tę zorzę polarną złapiemy na gorącym uczynku). 

Dogrzewam się herbatami. 

Buty się sprawiły, żadnych obtarć, choć miałam średnio grube skarpety.

1505. Droga powrotna.

Czuję wewnętrzny sprzeciw, rzekł Fred zerkając z łóżka na zegar ścienny. Jak na złość pogoda była ładna, zachęcała do niespiesznych ruchów; moglibyśmy się gdzieś przejść zamiast latać bez sensu, ale czas mnie gonił. Mama zostawiła mi na kuchni pomidorową (tak jak to robiła kiedyś babcia Mania), już przed dziesiątą wyjadłam z pół gara i wyruszyliśmy z Kochanym (ja spakowana w jeden plecak, Kochany z myślą, że wraca po tatę).

Sytuacja lotnicza bardzo przyjemna — wszystkie środki lokomocji na czas. Najpierw Fred dowiózł mnie do lotniska prawie bez przeszkód (karetka, która nas wyprzedziła, miała stłuczkę na własne życzenie), kawa, rurka z bitą śmietaną, uściski i całusy. Samolot wyleciał o czasie i przyleciał na miejsce z zapasem odpowiednim na tyle, że po wyjściu z portu lotniczego nie spóźniałam się na żaden autobus. W czasie podróży zaczęłam czytać Chrześcijaństwo tandemu Nowak/Ziemiński (Prószyński i S-ka, 2023). Oprócz tego wzięłam ze sobą jeszcze tylko jedną książkę, stare Polowanie na czarownice w Europie wczesnonowożytnej Levacka (to był mój drugi prezent od Izy na osiemnastkę, nigdy nie przeczytany; dlaczego? nie pamiętam, chcę to nadrobić).

W Irlandia mżawka, słońca brak. Pierwszą rzeczą jaką zrobiłam po wejściu do domu było nastawienie termostatu na odpowiednią temperaturę, drugą odszukanie w schowku ogrodowym pożyczonej pułapki na myszy i odniesienie jej do Anne (której akurat wysiadł bojler).

Od Freda wiedziałam, że w czasie mojej podróży nadeszła paczka z Helsinek. Nie było jej jednak pod drzwiami, pod domem nie było też samochodu Katlin. Sąsiadka zapukała, gdy akurat jadłam pierogi, i wręczyła mi pakunek. Meindle są zjawiskowe, czerwieńsze i wygodniejsze, niż to sobie wyobrażałam (już mam w głowie marzenia, gdzie w nich idę razem z Kochanym). 

Jak nigdy, zaskoczyła mnie różnica w ciśnieniu atmosferycznym — jeszcze dłuższy czas odczuwałam zdenerwowanie, które stopniowo przeszło w zmęczenie. Obiad i siódmy odcinek 1000-lb Sisters średnio mnie zrelaksowały. Postanowiłam wskoczyć wcześnie pod kołdrę, żeby pomóc sobie w unormowaniu pikawki.

W tym czasie małżonek w Polsce odjaniepawlił bardzo ważną rzecz: pomógł rodzicom zwiać przed kolędą. Najpierw wziął tatkę na cmentarz w Hochkirch, a gdy mama skończyła pracę, oboje zaprosił na obiad do Mozzarelli i na kawę do Kota.

Długi poniedziałek kończę planem minimum: spróbuję się wyciszyć i uratować przesuszoną bazylię, przestawianie kamieni musi poczekać do jutra.

626. Drobne przyjemności.

Śniadanie, kawa w ogrodzie, spacer z Maksiem, sortowanie starych ubrań (wyrzuciłam 1/3), wyjazd z tatą do miasta (po mamę), spacer po mieście, zakup trzech filiżanek z zaparzaczami i pyszny sok malinowy. 

Kochany dostał od swoich teściów (a moich rodziców) zaległy prezent na pięćdziesiątkę, zegarek z dewizką. Już sobie w głowie przegląda posiadane kamizelki.

Z innych rzeczy pięknych i owocnych: odnalazły się letnie, górskie buty Freda. Jutro idziemy.

125. Punkowy dzień.

Poszliśmy spać o drugiej w nocy, więc wstaliśmy z poślizgiem. Tydzień zaczął się słonecznie, ale krzewy uginające się pod naporem wiatru nie zachęciły mnie do przedpołudniowego spaceru. Zamiast tego wybrałam prysznic i mycie włosów w środku dnia. Fred odpalił składankę The Exploited 1980-83 (2015), która towarzyszyła nam do obiadu. Po obiedzie i herbatce, zanęceni utrzymującym się słoneczkiem i słabszym wiatrem, poszliśmy nad morze, ponownie z canonem Freda pod pachą. Tym razem fatamorgana nie była jakoś szczególnie zajmująca (może dlatego, że obserwowaliśmy ją od początku i jasne było, że widzimy cały czas ten sam, jeden statek), natomiast udało mi się ściągnąć latarnię w której istnienie małżonek zaczął wątpić. Rockabill Lighthouse, jak mniemam.

Procedura spacerowa była podobna jak wczoraj, Ryszard odprowadził nas tym razem aż do połowy pierwszej osiedlowej dróżki, a po powrocie zastaliśmy go wygrzewającego się na rabatce. Na plaży, oprócz śladów bytności piaskówek, było sporo esów-floresów robionych przez małe morskie ślimaki. Z innych rzeczy: Fred kupił sobie online meindle Guffert GTX, który przylecą do nas z Helsinek. Na stronie nie było nic równie ciekawego dla kobiet, poza tym mam butki za kostkę z firmy Lowa, Kody III GTX Mid Junior (buty dla wyrośniętyk nastolatków płci męskiej), na tutejszych niewyskoich górach lub w Karkonoszach dają radę, odkąd je mam ani razu nic sobie nie wywichnęłam. Wieczorem kolejny Woody Allen — tym razem Przejrzeć Harry'ego (1997). Film zabawny, chociaż oboje dochodzimy do wniosku, że uważanie Allena za atrakcyjnego mężczyznę nadającego się na partnera/męża jest diagnostyczne samo w sobie :)