125. Punkowy dzień.

Poszliśmy spać o drugiej w nocy, więc wstaliśmy z poślizgiem. Tydzień zaczął się słonecznie, ale krzewy uginające się pod naporem wiatru nie zachęciły mnie do przedpołudniowego spaceru. Zamiast tego wybrałam prysznic i mycie włosów w środku dnia. Fred odpalił składankę The Exploited 1980-83 (2015), która towarzyszyła nam do obiadu. Po obiedzie i herbatce, zanęceni utrzymującym się słoneczkiem i słabszym wiatrem, poszliśmy nad morze, ponownie z canonem Freda pod pachą. Tym razem fatamorgana nie była jakoś szczególnie zajmująca (może dlatego, że obserwowaliśmy ją od początku i jasne było, że widzimy cały czas ten sam, jeden statek), natomiast udało mi się ściągnąć latarnię w której istnienie małżonek zaczął wątpić. Rockabill Lighthouse, jak mniemam.

Procedura spacerowa była podobna jak wczoraj, Ryszard odprowadził nas tym razem aż do połowy pierwszej osiedlowej dróżki, a po powrocie zastaliśmy go wygrzewającego się na rabatce. Na plaży, oprócz śladów bytności piaskówek, było sporo esów-floresów robionych przez małe morskie ślimaki. Z innych rzeczy: Fred kupił sobie online meindle Guffert GTX, który przylecą do nas z Helsinek. Na stronie nie było nic równie ciekawego dla kobiet, poza tym mam butki za kostkę z firmy Lowa, Kody III GTX Mid Junior (buty dla wyrośniętyk nastolatków płci męskiej), na tutejszych niewyskoich górach lub w Karkonoszach dają radę, odkąd je mam ani razu nic sobie nie wywichnęłam. Wieczorem kolejny Woody Allen — tym razem Przejrzeć Harry'ego (1997). Film zabawny, chociaż oboje dochodzimy do wniosku, że uważanie Allena za atrakcyjnego mężczyznę nadającego się na partnera/męża jest diagnostyczne samo w sobie :)