2390. Pierwszy piątek lipca.

Miau miau miau miau, taką piosenkę Kochany śpiewał rano kotu. Przed moją pracą poszliśmy z Fredem do Czarnej. W ciągu dnia byłam na jeszcze jednej kawie, tym razem w Pe, bo wpadła do mnie Wiki, jak zazwyczaj tu i tam wymięta. Umówiłam się też na kawę w poniedziałek, z Benedyktem i Teresą.

Imigranci przywracają mi wiarę w zdolności intelektualne człowieka. Dzisiaj Asmahan.

Wracaliśmy do domu przez TK Maxxa i Tesco. Po pierwsze, Ka ma urodziny, mąż chciał kupić prezent dla przyjaciela, po drugie zakupy spożywczo-chemiczne, trochę na zaś. Wróciliśmy do domu przed piątą, a tu ekipa nadal siedzi, dom opatulony styropianem, tylko przód pół na pół jeszcze bez kocyka; panowie przytwierdzając płyty do ściany robili hałas jak podczas przemarszu wojska, wyglądało to na akord. I znowu wszędzie syf, gościu jeden z drugim tną styropian na trawie, bez osłony. Ech, w głośnikach the Cure, gdy Kochany robi na obiad makaron z pieczarkami i serem w sosie pomidorowym. Styropianowcy skończyli o wpół do siódmej.

Zaprosiliśmy się do Ka na wieczór; siedzieliśmy przy torcie urodzinowym i herbacie, nie za długo, o jedenastej jesteśmy z powrotem w domu. Bardzo szybko minął mi ten tydzień, przez większość dnia sądziłam, że nadal jest czwartek. Zdałam sobie sprawę, że wszystkie moje aktualne lektury są raczej z tych trudnych, mówią o sprawach przykrych. Mózg wymiętolony rzeczywistością nie chce sie teraz tym zajmować, czyli aaaa, kotki dwa.

2266. Ależ …

… spało się wspaniale! Wygramoliłam się z łóżka po ósmej, jak królowa; królewskie śniadanie było jeszcze później. Gdzieś w międzyczasie Maniuśka przechodziła samą siebie: najpierw tłukła się z siostrą o panowanie na drapaku umiejscowionym na szafie z książkami, potem lunatykując Siuśka zsikała się do pudła stojącego obok drapaka. Normalnie: wylazła z drapaka, umiejscowiła pupkę w pudle z poduszką i centralnie nalała (odniosłam wrażenie, że gdy krzyknęłam, nagle się obudziła). Nie można jej nie kochać, ale ręce opadają (poniżej, Maniuśka już po akcji silkalniczej, kontynuuje spanie jakby nigdy nic).

Pogoda się spaskudziła, więc zamiast spaceru nad morze jest wyjazd do miasta, żeby kupić chleb, ale także ot tak ... po mieście iść, kawę pić, kupić przecenione kalendarze (zakupy książkowe zostawiłam na wizytę w mniejszej księgarni):

Duży kalendarz, ponieważ w środku są grafiki Angeli Harding (jej rysunki wykorzystuje np. wydawnictwo Faber&Faber; myślę, że kupiłam The Lighthouse P.D. James głównie dla okładki), kieszonkowy, bo już marzec, poza tym w środku są obrazki z osiemnastowiecznego zielnika. Po spacerze z Waterstonesa zrobiliśmy jeszcze niewielkie zakupy, przejechaliśmy się serpentyną po naszym zadupiu (jaja w jajomacie zakupione, wielkie posiadłości mignęły nam po drodze, ciekawe jak się im mieszka, jak to jest być ziemiaństwem) i nach Hause. 

Pogoda rozpaczliwa, znowu leje! Ale co to dla nas — dostaliśmy zaproszenie od Ka i nic nas nie powstrzymało przed wieczornym wyjazdem. Włos umyty, wepchnęliśmy w siebie obiad, Kochany zadzwonił do Stu w celu happy birthday, i można ruszać. U Ka cicho, Jot wyleciała do macierzy, z głośnych został tylko dopiero co ostrzyżony Pieseł. Obejrzeliśmy z przyjacielem Żyć nie umierać (2015) i sarkając na braki artystyczne wyruszyliśmy do domu. Znowu wieje.

2125. Z soboty na niedzielę

Od rana czarny gang grał w football, cały dom był boiskiem bez bramek, za to z kilkoma papierowymi piłkami. Mama pokazała trofea otrzymane w piątek: szklaną statuetkę, książkę, różę. Przed południem rodzice pojechali z Bronkiem do weterynarza. Słucham Erika Lu (przesłuchania II etapu konkursu chopinowskiego).

Czasu za mało. Na chwilę wyszłam do ogródka, ale pogoda taka sobie, nie zachęcała, mżyło; po powrocie rodziców zjedliśmy obiad, dojadłam jeszcze moje ulubione ciasto i do końca spakowałam walizkę.

Kochany odwiózł mnie na lotnisko po czwartej; mieliśmy czas na pożegnanie, Costa, spoczynek przy kawach i rurkach z kremem, w końcu jednak trzeba iść, przechodzę przez odprawę i jeszcze przed okazaniem paszportu, bezwiednie czytam dwujęzyczną książkę dla dzieci, U z dwiema kropkami Katarzyny Minasowicz (Windokrąg, 2025). Lektura (adekwatna do sytuacji) zajęła mi jakieś trzy minuty.

W czasie lotu wróciłam z kolei do Tokarczuk i zatrzymałam się ok. 60 stron przed końcem. Świetnie. Po ponownym włączeniu telefonu, pierwsza wiadomość jaką odczytałam była o śmierci Diane Keaton. Kochany również powtórzył ten przekaz, obydwoje jesteśmy poruszeni.

Szybki kontakt z Ka (weszłam na piętro, żeby przyjaciel mógł mnie odebrać spod sali odlotów) przyjemny, wygodny powrót do domu. Przez chwilę rozważałam zajrzenie do Anne (światło w oknie), ale było dobrze po 22, doszłam do wniosku, że nie należy przesadzać. Podstawowy ogar, dałam dziewczynkom nocną przegryzkę, zrobiłam sobie herbatę, zaczęłam pisać tę notatkę, gdy nagle przestraszyło mnie chrobotanie, dokładnie to: chrobotanie w okno kuchenne, nie dzwonek do drzwi. Dopiero po chwili ogarnęłam, że to sąsiadka. Zaprosiłam ją do środka; Anne przyniosła mi zupełnie zaskakującą i smutną wiadomość, którą chciała się podzielić właśnie teraz, nie mogła czekać do rana, bo już wystarczająco czekała: jeden z Ukraińców, kotów którymi się opiekowała, zginął w środę na drodze, dokładnie w tym samym miejscu, co Ryszard. Jeszcze bardziej zaskakujący od wiadomości, był stan sąsiadki, która powtarzała wątki i zwlekała z wyjściem — zauważenie, że Anne jest pijana zajęło mi trochę czasu. W końcu przed pierwszą w nocy udało mi się ją skierować do wyjścia. Muszę to wszystko przetrawić, jutro, czyli dzisiaj, ale później. 

2066. Lato, latko.

Początkowo miałam wątpliwości, czy słusznie uwierzyłam prognozie, bo o poranku na wybrzeże wpełzła gęsta, dość chłodna mgła. Finalnie, ubranie się "na letnio" (fru fru spodnie w trupki, lniana bluzka, dziurawa narzutka) wyszło mi jednak na dobre. Szef zachęcił mnie do szybszego urwania się z pracy (nasze ostatnie żwawe podrygi przed początkiem roku); z miasta do miasta: najpierw w El Paso suszi na obiad, potem kawa; przy okazji Fred oddał Jot klucze od domu; powrót na wieś ze Screamin' Jay Hawkinsem (wozi się z nami od kilku dni), dokarmienie dziewczynek i spacer nad morze (trzeba było nam iść przed siebie, bo albo to, albo głęboka drzemka poobiednia, obojgu nam oczy zamykały się na stojąco). Wracając ze spaceru zaszliśmy do sklepu za rogiem, po włoskie lody w wafelku. Przerywnik na jednej z ławeczek niedaleko domu, potem wyjście z myszami do ogródka i rozmowa z mamą (pokazywałam rodzicom, jakie fajne mamy koty). Czyli spokojnie zagnieździłam się w Kuchniosalonie dopiero o siódmej wieczorem — dobrze wykorzystany letni dzień.

Na plaży tuż przy kafejce nadal utrzymuje się morska sałata, więc zanurzyliśmy stopy w wodzie trochę dalej od części strzeżonej. Na horyzoncie rozmazana sylwetka tylko jednego statku, Dublin zupełnie niewidoczny, góry na Północy zniknięte od rana do wieczora.

Kochany rozmawiał przez telefon z Ka, zdawał relację z tego, jak mu się mieszkało; przyjaciel trochę opowiedział o spotkaniach i irytacjach domowych, temat zapewne będzie miał kontynuację, bo jesteśmy zaproszeni na weekend.

2028. Szesnasty dzień lata.

Tak sobie obserwujemy te nasze szkraby i komentujemy różnice. Bronia urodowo pospolitsza, ale spokojna, sama ładnie się reguluje (kiedy się przestraszy, reakcja trwa chwilę, potem jest acha i wszystko wraca do normy). Kiedy większa siostra za bardzo jej dokucza, Bronia w końcu zakłada jej dźwignię i po walce. Mania z kolei przepiękna, ale i kot specjalnej troski. Rano przybiega i miauczy, że nas nie było. Po obiedzie chce się bawić i bawić i bawić, długo po tym, gdy siostra już umyta kładzie się do drzemki. Często ma taką potrzebę dogłaskania i sama mocno się tego domaga. Wszystko ją rozprasza (kiedy czyścimy kuwetę, choćby nie wiadomo co ważnego robiła, choćby jadła najlepsze śniadanko, musi przybiec i gapić się na szeleszczący groszek). Sikanie po kątach to na 95% jej sprawka. Ale kochamy ją, bo koty łatwiej jest kochać niż ludzi. 

— Bronia to będzie taka bardziej intelektualistka, a Mania to taka yyyy bardziej ... próbuję zdefiniować.
— No, taka bardziej, uśmiecha się Fred.

Przed południem Kochany rozmawiał z siostrą. Opowiedział Usz o naszych przemyśleniach kocich, ale także dowiedział się sporo nowych rzeczy. Usz pracuje teraz cały czas zdalnie, chyba dobrze dla niej, czasami zmiany wymuszone są najlepszymi zmianami. Skończyłam czytać Zegar piaskowy Kapuścińskiego (Znak, 2024), lektura ciągnęła się bez powodu, bo to cieniutka rzecz. Zadzwoniłam do mamy; w ogrodzie wszystko schnie na popiół; wczoraj rodzice pomogli jeżowi w sytuacji stresowej, iglak szukał picia, dostał też jedzenie (kocią karmę).

Przed obiadem zauważyłam następną mokrą plamę. Skojarzyłam ją z faktem naszego przebywania zbyt długiego poza Kuchniosalonem. Malutka zawodziła wówczas jak nieszczęście. Kotato, kotato, kotato, pochłania mje ciemnośćććć ... Gdy coś tam mieszałam w garach, Mania wpakowała się Fredowi na kolana i tak zasnęła jak niemowlak. Wygląda to jak lęk separacyjny. Yhhhh, będzie tych plam jeszcze wiele, sprawa sierpniowego wyjazdu do El Paso sama się więc anulowała (nie możemy wziąć kotów do cudzego domu, bo przecież dostaniemy jobla).

Pojechaliśmy na kawę do Drołdy, potem do El Paso, żeby zawieźć Ka prezent urodzinowy. Rodzinki nie było w domu, nie zapowiadaliśmy się, więc nic dziwnego; Kochany wrzucił gift do skrzynki pocztowej. Wieczór już z kitkami; postanowiłam więcej pracować na laptopie w Kuchniosalonie, żeby siuśka nie czuła takiej otchłani egzystencjalnej (oczywiście, odkryłam następne miejsce do sikania oraz raz złapałam Manię na gorącym uczynku, od razu przeniosłam ją do kuwety).

Niedzielę kończy u nas Zezowate szczęście (1960) Munka.

1997. Koniec, afirmacje, dobroci.

Mieliśmy zupełnie zwyczajne pożegnanie, żadnych ozdobnych głupot, chwila na rozdanie papierów, ostatnie żółwiki, kilka uścisków, ale było wzruszająco; pierwszy raz chcę zapamiętać wszystkich kursantów i wiem, że często będę myślała o Li. Niech się rozwijają, niech nie wpadają w kłopoty. Dostałam prezent od Afganki (słodycze, dziwna figurka, biżuteria z tombaku) oraz od trawelerki (słodycze).

Pogoda grzebała się, a ja mimo to miałam świetny dzień. Mieszkam we wspaniałym kraju i jestem wartościową osobą, która ma dużo szczęścia w życiu, o!

Fred zabrał mnie z parkingu (padliśmy sobie w ramiona) prosto do domu. Na początek wysłuchaliśmy dwóch płyt przywiezionych z Polski (Kochany postanowił się jednak rozpakować ;)):  Grzybnię (2024) jazzowej grupy Błoto, następnie album z muzyką organową, kupiony w kościele w Świdnicy 

Przekąsiliśmy coś "na teraz" (śledzie w sosie kurkowym), mąż zabrał się za lepienie kotletów mielonych, a ja w kimono. Pobudka i prawie godzinna rozmowa z mamą. Kochany zaserwował obiad. Wieczorem wbił do nas mały, brudny sąsiad (i słusznie, dostał saszetkę z okazji, że tak dawno go nie było). Jeszcze później zadzwonił Ka, było rozmawiane także o tym, że szukamy zwierzaka.

1940. Dzień Freda.

Kiedy wczoraj rano stałam na przystanku, zakiełkował mi taki pomysł, że dzisiaj zrywam się świtem jeszcze nieco mrocznym, idę w kierunku morza i witam wschód słońca z herbatką w dłoniach. Coś nie wyszło ;) Wprawdzie obudziłam się mrocznym świtem, ale przewróciłam na drugi bok i zasnęłam na następne dwie godziny.

Inny pomysł: po śniadaniu zaproponowałam Kochanemu, że jedziemy na urodzinowy wyjazd tam, gdzie on chce (sprytek, miałam kłopot z wybraniem kierunku, więc zwaliłam to na męża); mus wyjazd, gdyż pogoda piękna. Mąż postanowił, że jedziemy do zoo oglądać dzikie zwierzęta. Zanim wyjechaliśmy, rozgrzebałam szafy. I tak od dołu: karmelowe barkery, skarpetki w jeże, różowe sztruksy, koszulka polo (wczorajszy prezent mężowski), kamizelka w romby, jasna marynarka, punkowy płaszcz oraz włoski kapelusz, który wisiał, wisiał, aż się dowisiał. Wisienka na torcie: chusta-apaszka, czarna w białe ćmy, czyli nowy prezent mężowski, znowu All Saints. Gdy pakowaliśmy się do samochodu, zaczepiliśmy Katlin. Sąsiadka bardzo pochwaliła wysiłki stylistyczne i zrobiła nam zdjęcie na tle naszego kurnego osiedla :) (raczej filmik, bo się jej coś tam nacisnęło).

Po drodze przystanek na kawę (rozmowa z Andreą). Dalsza podróż ciekawa, zamiast autostradą jechaliśmy bardziej prowincjonalnymi drogami wśród zielonych pastwisk.

Oczywiście, jako że jestem rozpuszczona przez zoo wrocławskie, tego w Dublinie nie ma sensu porównać (może tylko wstęp, też jest dość drogi ;)). Ale jestem zachwycona; dużo zieleni, przestrzeni dla zwierząt, naczelne nie są stłoczone, mogą się schować. Najlepszy był wybieg żyraf i nosorożców, oraz koegzystencja zwierząt egzotycznych z lokalesami (widzieliśmy np. szczura odwiedzającego lemurzą wysepkę i srokę zaglądającą do wilczych domków). Gdybym mieszkała w Dublinie, wykupienie całorocznej wejściówki uznałabym za dobry pomysł. 

Zaskoczeniem było spotkanie z Ka, który miał ten sam pomysł wyjścia na spacer, tylko, że był ze swoim podopiecznym.

Po długim spacerze (łaziliśmy trzy godziny) Kochany zabrał mnie w kolejne świetne miejsce, do Milano w Blanchardstown, na pizzę. Wcinaliśmy w milczeniu, tak nam spacer dał popalić — nie wiedziałam wcześniej, jak byłam głodna (trafiliśmy na dobry moment, brak klientów, więc cisza w eterze).

Ach, i tak, to tu, to tam, przez to w domu dopiero o siódmej. Padam z odwodnienia, nie tak bardzo jak wczoraj, ale zmęczenie znowu mnie dopadło. Ożłopałam się płynów; chciałabym poczytać, ale się jeszcze zobaczy, może zapadnę się w poduchę i tyle.

1901. Czekam na duszę.

Ach, no jednak trzeba coś zacząć. Trzeba, ale cienszko. Zrobiłam trochę papierowej roboty, została mi przynajmniej połowa, rozpraszam się prysznicem w środku dnia, albo obserwowaniem ptaków (wrony są po prostu megafajne). W głośnikach Nick Cave Carnage (2021) oraz nadal Patti Smith. Kochany podał obiad; na wieczór byliśmy umówieni z Ka i postanowiliśmy jechać do El Paso wcześniej, żeby łby nastroić pięknem przemieszczania się.

Wyjechaliśmy po czwartej, za późno na kawę w 3rd Place. Po drodze Kochany zakręcił jeszcze do rzeźnika, bo mi oświadczył, że będzie robił bigos (zawsze śmiejemy się z tego braku mojego nadzoru, mąż sobie robi co chce). Pogoda łagodna, niezbyt jasno, ale znośna temperatura. Zaraz za wsią takie spotkanie:

Czyli Costa, siedzieliśmy tam do szóstej rozmawiając o filmach, patrząc na zachodzące słońce. Zrobiliśmy zakupy w Tesco, potem Kochany podjechał zatankować i do myjni samochodowej, żeby zetrzeć kurz z Babci. Ach, i Lidl.

U Ka napoje i rozmowy (o szczurze, który zginął na posterunku, o polityce aktualnej niestety), do tego film Na mlecznej drodze (2016). Chyba się już z panem Kusturicą nie polubimy.

W drodze powrotnej mgła gęsta jak dym.

1872. Piątek ...

... zaczęłam wcześniej i sprawę z Junoną załatwiłam bez marudzenia. Jasno, chłodno. Z osiągnięć porannych: zacerowałam skarpetkę. Po śniadaniu snuliśmy z Kochanym opowieść o wikingu, Fredzie Długorękim, który zamiast palić i grabić płacił za jadło oraz pozdrawiał ludność tubylczą udając się na wycieczkę w góry. Zdecydowanie odrzucił nas pomysł składania szafy, to zajmie godziny, zapewne bardzo niemiłe. W zamian daliśmy radę złożyć półkę teleskopową w łazience, czyli dokończyć to, co zaczęłam w zeszły piątek. 

Kiedy wychodziliśmy nad morze, zadzwonił Ka. Zaprosił nas na jutro, trochę też pożalił się na kłopoty w pracy. Oczywiście pojedziemy. 

Dopiero po dojściu do plaży zdecydowaliśmy co dalej. Marsz wokół Głowy: kamienie, kormorany, Bobkolandia.

Piękny spacer, ruch powietrza żaden, po drodze nawet nad klifami błotny challenge, więc skróciliśmy obchód idąc górą przez parking. Tylko rzut okiem, czy w sklepie portowym nie ma chowdera (nie było) i ruszyliśmy w drogę powrotną. Popołudnie zrobiło się ciepłe, w połowie wyprawy ściągnęłam kurtkę.

W domu Kochany zrobił obiad; akurat gdy siedzieliśmy nad talerzami, w wiosce zgasło światło. W ruch poszły świeczki, potem czytnik do książek. W Internecie straszono mieszkańców, że elektryczności nie będzie bardzo długo, na szczęście wszystko wyjaśniło się po godzinie, gdy uzbrojeni w latarkę właśnie wychodziliśmy do Junony. Kot został nakarmiony i pomimo zmiany warunków podtrzymaliśmy sprytny plan sprzed kwadransa: wyjazd do TK Maxxa, późnowieczorne szuranie po sklepie. Mamy maselniczkę z kotami, Kochany kupił sobie kraciasty szlafrok, Junona dostanie jutro bajeczne żarcie od wujka Freda.

 

Późnym wieczorem obejrzeliśmy teatr tv, Mianujom mie Hanka (2025). Raczej propagandowe, ale dobrze zagrane.

1860. Przestawianie.

Obudziły mnie ptasie trele. Dopóki nie spojrzałam na zegarek, sądziłam, że to słowik. Ósma. Na słowiki chyba za późno :). Śniadanie było z gotowców, skorzystałam z tego, że paczka kabanosów jest otwarta i wcisnęłam parę, Kochany zjadł resztki wczorajszych bakłażanów obiadowych. Spodziewaliśmy się z rana Ka, przyjaciel przyjechał około dziesiątej; Kochany zrobił mu nową kawę, kenijską AA z Mandela Estate, bardzo dobrą, oczywiście tak, jak się należy, zmieloną ręcznie, zaparzoną w aeropresie. Potem siedziałam w sypialni czytając i nasłuchując kolejnych faz rozpierduchy kuchennej. Panowie przesuwali szafki wyżej, tak aby w przyszłości zmieściła się pod nimi dorodna szafa już zakupiona w Jysku. Oczywiście, trzeba było robić w ścianie nowe dziury, wiercić, a przede wszystkim szafki opuszczać i podnosić, więc to nie była praca dla jednego człowieka. Przy okazji odkryte zostały bantuskie techniki zawieszania szafek stosowane przez irlandzkich nieudaczników profesjonalistów; praca rozciągnęła się na cztery długie godziny walki z oporną materią i grawitacją. 

Gdy po trzeciej odniosłam do Anne łom, ustaliłyśmy z sąsiadką, że od następnej niedzieli pilnuję księżniczki. Rak u Junony prawdopodobnie się przemieszcza (spuchł jej węzeł chłonny), ale koteczka ma się dobrze, będę jej podawała kolejne kropelki na spokojność maminą. 

Jeszcze gdy panowie dłubali w ścianie, sprawdziłam, czy Borzalino jest dzisiaj otwarte. Kochany powiedział, że on w tym bałaganie obiadu nie gotuje, jakby mi w myślach czytał. Pojechaliśmy do miasta na różne smakołyki (zamówiłam minestrone i risotto grzybowe), napchaliśmy się tak, że obyło się bez deseru, i do domu. Ach, nic nie robiłam, siły nie mam, patrzeć na walające się lary i penaty nie mogę. Jeszcze planu na jutro brak, coś trzeba będzie spreparować w pozycji półleżącej.
___
edit 21:30 Kochanie moje ogląda sceny, które nagrał do pewnego projektu dłuższy już czas temu. Skontaktował się dzisiaj z jakimś gościem i wysyła mu te materiały. Ciekawe, co wyniknie z tej twórczości. Tymczasem przejrzałam swoje papiery pracownicze, jutro będę rzeźbiła w kupie :D

1841. Zadzieram kiecę i lecę.

Ach, czwarta trzydzieści po południu. Siedzę we własnym domku, po prysznicu, z turbanem na głowie i zapijam się herbatą owocową. A było to tak:

Dwanaście godzin temu miałam nastawiony budzik, ale okazał się niepotrzebny, bo tatko wstał godzinę wcześniej i tak się tłukł po mieszkaniu, że chcąc nie chcąc oko me otwarte. Dość żwawo się pozbierałam, a nawet zjadłam jeszcze jajecznicę z trzech jaj i ruszyliśmy. Na Dolnym Śląsku budził się piękny, mroźny poranek, port lotniczy skrzył się światełkami (małe, ale bardzo ładne lotnisko, i tyle w nim wspomnień!). Duży bagaż zmieścił się w wytycznych, szybko się go pozbyłam i zasiadłam z rodzicami do napojów (tradycja). 

Wylot odbył się z półgodzinnym poślizgiem (na do widzenia spryskano samolotowi skrzydła). Lot był zrazu przyjemny, przez mgiełkę podziwiałam szczyty Sudetów przykryte śniegiem i zaczytywałam się w dalszych częściach biografii Herberta (jestem zaledwie ok. trzechsetnej strony, miłe odkrycie mnie spotkało: poeta był konfabulantem). Im dalej na zachód, tym gęstszy kożuch chmur, a ostatnia część podróży odbyła się z turbulencjami — gdy byliśmy już dość nisko, boczny wiatr mocno spychał nas z toru lotu i na końcu było trochę napięcia. Obok mnie siedziała para jadąca do córki mieszkającej w Lisburn, rozmową skutecznie rozproszyliśmy sobie niepokój przyziemienia. Siedziałam na ogonie, tymczasem okazało się, że wychodzimy z samolotu tylko przodem ze względu na porywisty wiatr. Mimo wszystko, nareszcie! Witaj, Irlandio! :D

Połączyłam się z mamą, żeby pokazać jej, że mnie nie zwiało, odebrałam bagaż i wpadłam w ramiona Freda, który czekał na mnie od dłuższego czasu. Pojechaliśmy przez pawilony Swords, żeby zjeść pizzę w Milano. Jeszcze tylko przejazd przez wieś, bo Kochany musiał zajrzeć do apteki, i włala.
___
edit 17:50 A to Ka zadzwonił, że też już z dzieckami wylądował, był na zakupach, a teraz jest w domu i czy mamy ochotę jutro na kiszkę. Mamy.
___
edit 19:00 oczywiście spędzamy tę noc w domu. Nawet za bardzo nie chce mi się niczego oglądać, choć RTE obiecuje o ósmej The ABC Murders. Na razie zajadam winogrona. I comiesięczny kolażyk zrobiłam, taki o:

___

20:20 jednak nie, film Poirotowy to wersja z Malkovichem, trzeci odcinek, nie ma sensu wpadać do środka znienacka :). W głośnikach Kryśka Prońko, w ustach smak piernika z nadzieniem morelowym (przywiozłam z Polski). Zaczęłam czytać Masłowskiej Magiczną ranę. Czyli to będzie pierwsza książka w nowym roku.

___

edit 22:45 kiełbie we łbie. Dawno już poszłabym spać.

___

edit 23:20 zadzwoniłam do rodziców. Mama śpi, tatko akurat wychodził, fajerwerki tak napierdalały, że ledwo się słyszeliśmy (pauperzy znowu wyciągnęli swoje zabawki). Dopiero kwadrans później tatko oddzwonił z życzeniami. Happy New Year, Polsko!

___

edit 00:15 przywitaliśmy nowy rok wspólnie, herbatami, jogurtem z granolą (po drzemce przed jedenastą łeb mi się nagle obudził razem  z żołądkiem, dlatego zajadam) i z Cianem Ducrotem śpiewającym w Dublin Castle. Zdrowia i przygód.

1802. Czyste powietrze.

Z powodu moich utyskiwań nosowych Kochany przypomniał sobie, że mamy zupełnie nieużywany oczyszczacz powietrza i przed wyjazdem do pracy wyciągnął go z szopki (Rowenta PU2350, zapisuję dla pamięci). Rzeczywiście, urządzenie było jeszcze zapakowane w oryginalną folię, testowałam je dzisiaj dość intensywnie; trudno powiedzieć, czy cuda czyni, ale oddychać jakby milej.

W ogrodzie znowu szron. Ewolucji karmnikowych ciąg dalszy:

Z wolnychlektur.pl pobrałam Próby de Montaigne'a, chociaż przede wszystkim słucham audiobooka (stwierdziłam, że jak mi się odechce słuchania, mogę kontynuować czytając). 

Kochany wrócił po pracy zziębnięty, ale wesół (jutro ma wolne). W czasie późnego obiadu rozmawialiśmy z ciocią Ce, wiadomo, życzenia. Rozmowa nie była długa, chyba nadal nie jest tam za dobrze, ciocia jak zwykle ucieka w pracę. Po ósmej zadzwonił Ka, podzielić się swoimi dzisiejszymi przygodami i sukcesem starszaka (jest nowa szkoła). I tak zeszedł dzień (trochę na koty, bo o tym też rozmawialiśmy z ciocią Ce: czy przewidujemy kociego lokatora). Przeszłam w stan prehibernacji, nic nie robię, co najwyżej zmywanie garów, prasowanie, nosa dotykanie. Jutro ma wiać, może wywieje, co zbędne.

1774. Plany, choroby, ploty.

Mam wolne do wtorku (w poniedziałek jest u nas bank holiday z okazji Halloween), Kochany też będzie kilka dni pod rząd moim Kochaniem domowym, ruchy więc mamy wolne, niezobowiązujące. Po południu wybyliśmy na zakupy spożywcze, przed całą procedurą zachodząc do Costy. Gdy tak sobie siedzieliśmy na piętrze, niespodziewanie znalazł nas Ka (był w pracy, towarzyszył klientowi, nie mogliśmy dłużej rozmawiać), umówiliśmy się na sobotę.

W domu małżonek serwuje kalafior z beszamelem na obiad. Posilona, gruba jak bania, zadzwoniłam pod wieczór do taty i tutaj wiadomości dostałam niepokojące: mała Rozalka bardzo się rozchorowała, jest w szpitalu pod kroplówką. Kto by się spodziewał. Możliwe, że zatruła się jakąś rośliną zniesioną na zimę do domu. To taka pocieszna koteczka, bardzo mam nadzieję, że wyzdrowieje i będzie wesoła jak dawniej :( Mama przesypiała stres, tatko był ożywiony, właśnie wybierał się na rozmowę z weterynarzem.

Nareszcie odbyła się długo odkładana wideokonferencja z Luś. Konferencja łóżkowa, bo obie leżałyśmy pod kołdrami, co nie przeszkodziło nam nawijać przez minut pięćdziesiąt dwie. Kochany w tym czasie tworzył. 

Co jeszcze? Miły mój przez trzy dni jest na antybiotyku oftalmologicznym, do tego wykupił preparat nawilżający. Oko chyba ciut lepiej, wieczorem pomagam Fredowi pociapać się tym czymś w rodzaju maści.

1750. Znowu październik.

Poranne rytuały (blogówka/prasówka, zielona herbata). Kochany ma dwa dni wolnego, więc razem mogliśmy słuchać jak kolejne prania mielą się w bębnie. Wtorek zrobił się niespodziewanie słoneczny; rozmawiałam chwilę z Anną, która wyraźnie chciała odnowić sąsiedzkie kontakty, wyszła do ogródka, kiedy tylko zauważyła, że kręcę się bez celu czekając na Freda. Bo w południe poszliśmy z Kochanym na krótki spacer do morza i z powrotem, takie tam tuptanie z opowiadaniem sobie myśli. 

Usz wysłała kilka zdjęć, które zrobiła nam w czasie pobytu tutaj, przy okazji zagadnęłam ją o medytację (nie jestem przekonana do tej, którą ona robi, ale poczytam i może wezmę coś z tego dla siebie). 

Kochany wyjechał na zakupy spożywcze (zdrzemnęłam się) i wrócił przed szóstą. Z płytą Odpoczno zaczęliśmy robić obiad (ryba, ryż, pomidory w śmietanie). 

Była też rozmowa z Ka, przyjaciel zadzwonił, żeby mi opowiedzieć, czego się dowiedział w sprawie mojej ewentualnej pracy, poza tym zaprosił nas na piątek. 

Wieczorem obejrzeliśmy Niezwykłą podróż Baltazara Kobera (1988) Hasa, film tylko częściowo spełnił oczekiwania; zbyt był hermetyczny, no i kim był Jarosław Musiał, że musiał zagrać małego ducha?

1594. Niedzieli nie dość.

Chociaż dzień zapowiadał się na słoneczny (fałszywie, zresztą), postanowiliśmy spędzić go głównie domowo (dopiero po obiedzie Kochany wyjechał do miasta po kartofle i ryż, bo coś nam przysłoniło przytomną ocenę zapasów i nie kupiliśmy ich wczoraj). Dużo prania, poza tym blogowanie i rozmowy. Gdy pichciłam obiad wpadł do nas Ka z chłopakami (akurat byli w drodze do portu) i chwilę rozmawiał z Fredem na zewnątrz, tyle tylko, żeby mieć czas na zjedzenie lodów kupionych po sąsiedzku.

Robimy listę marzeń na czerwiec, z której pewnie jak zwykle połowa nie zostanie zrealizowana (chciałabym zobaczyć wystawę Banksy'ego, jakieś przedstawienie teatralne we Wro, no i oczywiście pojechać na wycieczkę z Tadkiem). Kochany myśli też o naszym gościu, który przylatuje za kilka dni (mąż już kupił dwa bilety na Brú na Bóinne Tour w przyszłym tygodniu; niestety, będę wtedy w pracy, buu). Trzeba dokończyć plany na jutro, to dokańczam. Ale znajdujemy z Kochanym czas na obejrzenie filmu, który Fred kupił w pakiecie już jakiś czas temu: Barany. Islandzka opowieść (2015) Grímura Hákonarsona. Podtytuł zbędny, opowieść atmosferą bardzo mi przypomina prozę Jona Fossego.

1559. Czarna Góra.

Przed siódmą budzi mnie wschodzące słońce centralnie zaglądające przez okno. Niedługo to trwa, godzinę później niebo się zasnuwa, czytam w necie, że w Ravensdale pada deszcz. Mimo wszystko postanawiamy testować moje buty, czy też po prostu korzystać, kiedy można (a można; strona prognozująca wiatry podpowiadała, że później będzie spoko). Przy śniadaniu dyskutujemy o Weselu Wajdy, bo mamy mnóstwo spostrzeżeń, znacznie więcej niż te wyrażone pobieżnie.

Wyjechaliśmy z domu po dziesiątej, tak, żeby być u Ka na umówioną pi razy drzwi jedenastą. Na miejscu zapakowaliśmy się do Babci we trójkę i jazda do Ravensdale. Kiedyś już robiliśmy połowę tego szlaku (czerwiec'20). Tym razem zamiast skręcić na prawo, od razu w the Tain Way, poszliśmy na lewo, przez las pod górę, aż do wyasfaltowanej drogi, która miała nas zaprowadzić do Czarnej Góry. Zaprowadziła (po drodze spotkaliśmy znajomą Ka, która właśnie schodziła w dół ze swoim pięknym pointerem węgierskim). Na górze, obok stacji nadawczej, są pozostałości megalitycznego grobowca o nazwie Clermont Cairn, na którym wypiliśmy po herbatce. 

Zejście tą samą trasą, nie licząc małego przełaju (owcostrada, ofkors) skracającego nam drogę przez asfalt. Wpół do trzeciej byliśmy na parkingu, Ka zamówił telefonicznie pizze dla nas, Jot oraz chłopaków, i zjechaliśmy do przyjaciół na konsumpcję & pogaduchy. Kawa; zebraliśmy się do domu. 

Wieczorem znowu zaczęło padać; od razu wskoczyłam pod prysznic, następnie zabrałam się za przeglądanie zdjęć. 

Przed dziewiątą Fred zapytał, czy mam ochotę pojechać do portu, żeby zerknąć na niebo. Oczywiście, że miałam ochotę. Jeszcze raz zmieniłam szlafrok na ubranie wyjściowe i podskoczyliśmy na drugą stronę wsi. Na próżno, bo niebo zasnute, duży kuter dodatkowo rozświetlał horyzont uniemożliwiając dostrzeżenie słabszego źródła światła (ale warto było spróbować, kiedyś w końcu tę zorzę polarną złapiemy na gorącym uczynku). 

Dogrzewam się herbatami. 

Buty się sprawiły, żadnych obtarć, choć miałam średnio grube skarpety.

1499. Szczęścia i nieszczęścia.

Szukanie mechanika zaczęło się powoli stawać mission (almost) impossible. Kochany odwiózł mnie do pracy, a potem w deszczu wyruszył przed siebie. Efekty? No good. Już z rana zastanawiałam się, czy nie trzeba będzie kupić nowego samochodu. Po południu, gdy Kochany odebrał mnie spod Centrum, sprawa przedstawiła się jaśniej: ano, trzeba. Czyli będziemy spłukani. Czyli Gran Canaria w kwietniu odpływa w siną dal. Ech, ale się kochamy, tak? Ale Fred ma szczęście, że ma mnie, tak? I tylko Rysia brak, który mógłby mi powiedzieć widzę, że jesteście coś smutni, to możecie mnie pogłaskać i dać mi jeść. 

Wróciliśmy do domu w sztormie wzmagającym się powoli, acz nieuchronnie. Kochany miał dla mnie jeszcze jedną niespodziankę (tym razem pozytywną): przed wyjazdem do przedstawiciela Hondy kupił w TK Maxxie czerwoną lampę, tą która tak mu się podobała (czyli teraz mamy dwie lampy biurowe, srebrną i czerwoną). Mogę żyć z dwiema lampami, nawet już mam pomysł, gdzie postawić drugą, ale wprowadzę to w czyn później (czyli, gdy wrócę z Polski, bo dzisiaj mi się nie chce).

Rozmawialiśmy z rodzicami (o sztormach, autach, byciu milionerami) i z Ka, który zaangażował się w szukanie ciekawych ofert. Poszłam pod prysznic, sprawdziłam podatek do zwrotu za rok 23, wydrukowałam payslipy z trzech ostatnich tygodni, udałam się do łóżka w celu czytania powieści. W tym momencie zgasło światło, a ja z moim czytnikiem, szczęśliwa jak ta norka na wolności. Fred wyszedł z domu na chwilę, żeby odholować do ogrodu śmietnik przewrócony z hukiem przez sztormowe powiewy. I przyniósł mi do sypialni yankee candle od Jot (żeby się w końcu do czegoś przydała).

Za oknem wiatr; w Kuchniosalonie słabe światło świec.

1453. Ósmego grudnia.

Gdy Fred tuż po południu zajechał pod Centrum, zaproponowałam rajd do Costy. Mieliśmy bardzo dobre wyczucie czasu, bo za nami w kolejce stanął Ka (ze swoim podopiecznym), który zauważył skwaszoną (jak zwykle) minę Aury i zaśmiewał się z tego serdecznie (mamy zaproszenie do przyjaciela na jutro). Kawa była oczywiście bardzo dobra, nasz emotional bullying też niczego sobie, do domu zjechaliśmy około drugiej i od razu wyhaczył nas Bán z zapytaniem, czy go lubimy. Ugięliśmy się (borze, jacy my jesteśmy miętcy wew środku) i gamoniowaty sąsiad dostał jedną puszeczkę jedzenia (na zewnątrz, żeby nie było). 

Kochany błądząc dzisiaj po mieście znalazł jeszcze jedną rzecz wartą kupienia, wełnianą czapkę w stylu hełmu z lat 20-tych (błękitny Seeberger). Fred myślał przy tym o teściowej, ale ponieważ w tym roku kupiliśmy już mamie czarną czapkę z tej samej firmy, w identycznym kształcie (to się nazywa cloche), a wiem, że mama ma drugą bardzo podobną, hełm wylądował na mojej głowie i bardzo się z niego cieszę (teraz myślę o jakiejś zajebistej broszce do hełmu, najlepiej w mocno kontrastującym, oczojebnym kolorze).

Ucieszyły mnie również zmiany na koncie bankowym: niespodzianie pojawiła się spora sumka zwrotu podatku za zeszły rok. Bardzo dobrze (szybko się uwinęli, spodziewałam się kasy raczej przed naszym wylotem do Polski). Z innych ogonów: umówiłam już Freda z polską fryzjerką (mąż bardzo się domagał stworzenia sytuacji dogodnej do przedświątecznych postrzyżyn).

Obejrzeliśmy z Kochanym Inaczej niż w raju (1984) Jarmuscha. Jak zwykle, dobry Jim :) A teraz prysznic, książka, ciepła herbata, łikędzik zasłużony a miły sercu.

1417. Cz-czwartek.

W nocy tak mnie boli, że śnią się mi żyletki w gardle. W ciągu dnia nieco lepiej, chociaż szału nie ma. Wysprzątałam do końca Rysiową szafkę, teraz będą w niej herbaty i Fredowy zapas kawy na dni niepewne. Skontaktowałam się z niezależnym radnym, odpisał mi dość szybko, że wyda komunikat dla prasy o poruszonym problemie. Do Anne z kolei odezwała się lokalna posłanka Dáil Éireann (niższa izba irlandzkiego parlamentu) potwierdzając, że również zamierza odpalić kwestię progów spowalniających na najbliższym posiedzeniu rady (tym razem ze strony nacjonalistycznej Sinn Féin). Okazuje się, że w tym małym kraju sąsiedzi znają ludzi, którzy znają ludzi i jest to bardzo przydatne. Po obiedzie przespałam się z godzinę, obudziła mnie dopiero rozmowa Freda z Wu. Wieczorem dołączyłam do webinaru na temat języka irlandzkiego (Irish with Mollie), ale odpadłam po pół godzinie (złe samopoczucie sprawiało, że nie bardzo miałam ochotę się skupiać). W międzyczasie Ka do nas zadzwonił z kondolencjami, więc Fred miał okazję opowiedzieć całą historię od nowa (opowiadanie naprawdę pomaga). Oglądamy też Piosenki, które ryją banię. Jestem zmęczona czwartkiem, ale nie chce mi się spać.

1385. Chwilowe ocieplenie.

3:10 budzi mnie hałas w ogródku. To chyba Kochany tuż przed wyjazdem wrzucał coś do kosza. Kolejną godzinę wiercę się w łóżku próbując ponownie zasnąć, a kiedy już się udało męczył mnie dziwny sen. Wstaję ok. 8:45 i daję kotu jeść. Ryszard wylizuje michę do czysta, myje łapki, wychodzi frontowymi drzwiami. Serfuję w necie popijając pierwszą herbatę zieloną z żurawiną. Dzień zapowiada się na słoneczny, więc wstawiam pranie; jem śniadanie po dziesiątej; kot akurat wrócił ze spaceru i już drzemie w sypialni. Po jedenastej rozwieszam pranie i idę nad morze:

Rzeczywiście jest bardzo ciepło. Zaczęłam brać witaminę D, ale była okazja złapać trochę naturalnej, bo szłam z krótkim rękawkiem. 

Wracam ok. 12:50 (w drodze powrotnej widzę Bána skupionego na obserwacji czegoś pod murkiem przy sklepie i mówię mu cześć, Bán jest grzeczny, więc odpowiada; wita się ze mną także Anna w drzwiach swojego domu dyskutująca z Patrikiem). 

Kawa. Przyglądam się kotu (od mojego wyjścia do tego momentu właściwie nie śpi, tylko siedzi w jednej pozycji), pytam się, czy wszystko ok. Chyba ok. Nawet jeśli coś, to na razie się nie przyzna. W końcu po drugiej po południu wychodzi ostrożnie stawiając łapy.

Spa stóp. Zaczynam oglądać Midsomer Murders, 22.3 i ciągle coś mi przerywa. Przed trzecią niespodziewanie do domu puka Ka - przyjechał tylko z chłopakami i w sklepie za rogiem kupił lody, pomyślał, że je zje rozmawiając ze mną przed domem. To dobry plan, słońce miło miło ogrzewa.

Kochany zaskakuje mnie powrotem do domu tuż po piątej. Obiad jemy godzinę później. Ponieważ w Kuchniosalonie zrobiło się ciepło (wyciąg nie działa), uchyliłam okno przy zlewie. Nie wiem jak długo Bán obserwował nas z parapetu, bo zauważyłam go dopiero, gdy po wykonanym dużym susie lekko zdezorientowany wylądował na podłodze. Kupa śmiechu z tym kotem, złapałam, wypuściłam, powstrzymałam się, żeby nie wycałować.

Fred jest zmęczony i obolały. Mielimy chwilę sprawę wujostwa i cioci Ce, bo był u nich Wu i przesłał dość szczegółowe sprawozdanie, ale przed ósmą mąż mnie przeprasza (chciałby rozmawiać, tylko nie ma siły, musi się położyć). 

Na MyHeritage pisze do mnie Stephanie. To partnerka wnuka przyrodniego brata prababci Marianny. Widzę, że nadal działają w temacie poznania swoich egzotycznych przodków. Wyjaśniam im kwestię, dlaczego polskie nazwiska mają różne końcówki. 

W Kuchniosalonie nagle zaczyna hałaśliwie latać zielony pluskwiak (odorek zieleniak?). Wyrzucam go przez okno w sypialni. Kochany już śpi.