Nasz dzień ostatnio często zaczyna się "po południu", bo startujemy z godnością, bywa, że do jedenastej chodzę rozchełstana. Oprócz filmu z Maggie przeglądanie ofert pracy, pranie, kaczka z Lidla na obiad. Oglądanie dokumentu o Tomaszu Beksińskim Dziennik zapowiedzianej śmierci (2000) Światłego przerywamy, żeby pojechać po chleb. Chleba nie zastajemy. Fred zachwyca się kraciastym płaszczem z podszewką w ptasie pióra.
Po powrocie słuchamy Zembatego w balladach Cohena (2002). Najlepsza jest gitara Portera.
Tak się zastanawiam, czy ta bohaterka grana przez Maggie Smith nie wypadła w filmie za bardzo sympatycznie.
OdpowiedzUsuńMyślę, że "sympatyczność" wyniknęła z faktu, że autor scenariusza pozwolił jej zachować wolność, zamiast uczynić ją tylko obiektem pomocy :)
UsuńNie wyraziłem się chyba dość precyzyjnie.
UsuńZajrzałem do biogramu prawdziwej damy w vanie (Margaret Fairchild) - jest na angielskiej Wikipedii - z którego się wyłania dość antypatyczny obraz bohaterki.
Ba, ja również :D. Ale czy gdybyś nie znał Maggie Smith i zobaczył ją w kostiumie z filmu tak po prostu, na ulicy, uznałbyś ją za sympatyczną? Zresztą ta historia była "przerabiana" w kilku przedstawieniach i twarze odtwórczyń Margarer nie wydawały mi się ani trochę sympatyczne (przypuszczam, że właśnie dlatego, że nie znałam ich z innych ról).
Usuń