374. Afterparty.

Kot był dzisiaj bardzo dzielny, wytrzymał z budzeniem nas do po siódmej. Wyobrażam sobie, że nieustraszenie trzymał siku, chociaż realistycznie jego dzielność polegała pewnie na tym, że dzielnie spał do 7:15. Wrócił o ósmej słysząc moje krzątanie się w kuchni, uwalony jakąś mokrą, czarną breją, którą usiłował z siebie zetrzeć łasząc mi się do gołych nóg. Zaschło to to, będzie schodziło z kota jakiś czas.

Sny powinnam zacząć zapisywać w specjalnym zeszycie. Dzisiaj śnił mi się Bernard Giraudeau. 

Ka telefonicznie potwierdził, że u nich jeszcze nie jest dobrze pod względem zdrowotnym. W związku z tym, że już na 100% do nich nie jechaliśmy, dzień nam spowolnił, zrobiłam nawet popołudniową drzemkę. Najpoważniejszym przejawem aktywności była krótka rundka po osiedlu w blasku księżyca, rundka oczywiście w celu zanęcenia Rysia, który wyszedł z domu jeszcze przed południem (pogoda była niekocia, w sam raz do założenia puchowej kurtki, i trochę się martwiłam). Kot przyszedł sam jakieś pięć minut po naszym powrocie do domu, nadal brudny.

Obejrzeliśmy Eternal Beauty (2019) z Sally Hawkins, film o schizofreniczce, nie było to o tym, co zapowiadał plakat czy trailer, ale całkiem ciekawy obraz, i przede wszystkim wspaniale zagrany przez Sally.