O matulu, jak ciężko zabrać się za to, co muszę zrobić. Fredowi też lekko nie jest, małżonek długo zwlekał z zawieszeniem szafki, która od wczoraj swoją obecnością w kuchni dobitnie domagała się działania. Zrobiłam małe pranie ręczne, chwilę rozmawiałam z rodzicami, przeżyłam radość odnalezienia zapomnianej rzeczy (chowając w szafie walizkę odkryłam prezent Fredowy z tego lata, tęczowy szal Royal Speyside skitrany na jesieniozimę, który teraz pasuje do wszystkiego i jest mięciusi jak kot), zrobiłam obiad. Przed obiadem szafka na płyty zawisła w miejscu do tego upatrzonym, Kochany zabrał się więc za przyjemniejszą części zadania: rozkładanie płyt wg Fredowego klucza. Pomiędzy obejrzeliśmy wesele u Boryny. Niedziela ulatuje, gra Kult, Salon Recreativo (2001).
Też bym chciał szafkę na płyty. Przytargałem niedawno regał-druciak ze śmietnika, ale on się nadaje tylko do CD w plastikowych pudełkach i to jeszcze najlepiej tych slim, a u mnie większość to albo kartonowe opakowania, albo wydawnictwa kilkupłytowe.
OdpowiedzUsuńMy nie mamy wyboru, rupieci dużo, przestrzeni życiowej mało.
UsuńWybór zawsze jest - wystarczy przestać kupować nowe rzeczy :P
Usuń@Dariuszu, po osiągnięciu punktu krytycznego takie posunięcia nic nie dają ;p
Usuń